Call of Duty: WWII
Reviews

Call of Duty: WWII – Review

Το Call of Duty: WWII σηματοδοτεί την επιστροφή της σειράς στις ρίζες της, χωρίς όμως να πάρει κάποια «ρίσκα» που ίσως θα έπρεπε

Η επιρροή της σειράς Call of Duty στην Gaming βιομηχανία είναι τεράστια και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Πλέον αποτελεί κυκλοφορία ορόσημο κάθε χρονιάς, με την Activision να έχει 3 διαφορετικές ομάδες ανάπτυξης να εργάζονται σε διαφορετικά project ταυτόχρονα, κυκλοφορόντας εναλλάξ τίτλους. Εν ολίγοις, μιλάμε για έναν σχεδόν τριετή κύκλο ανάπτυξης, γεγονός που τους επιτρέπει να έχουν και τον απαιτούμενο χρόνο αλλά και την ευελιξία για να κάνουν αλλαγές. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια φάνηκε να υπήρχε έντονη αντίδραση από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της σειράς σχετικά με την «στασιμότητα» της σειράς σε πολλά θέματα, μεταξύ των οποίων και η μηχανή γραφικών. Το «κερασάκι» στην τούρτα αποτέλεσε η κυκλοφορία του Infinite Warfare, που αν και αντικειμενικά ήταν πολύ καλό σχεδόν σε όλους τους τομείς του, είχε αρνητικότατη υποδοχή από τους οπαδούς της σειράς. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως το Trailer της ανακοίνωσης του τίτλου αποτέλεσε το gaming βίντεο με τα περισσότερα dislikes στην ιστορία του YouTube. Σε συνδυασμό με τις χαμηλές πωλήσεις του τίτλου, είναι εύκολο να αντιληφθούμε το τι οδήγησε στην απόφαση της δημιουργίας του Call of Duty: WWII.

Call of Duty: WWII

Οι οπαδοί το ζητούσαν από την κυκλοφορία του Advanced Warfare, που ήταν και ο πρώτος τίτλος της σειράς που εισήγαγε τους εξωσκελετούς και τα όπλα υψηλής τεχνολογίας, και η Activision το έκανε πράξη. “Boots on the ground” ήθελαν και το έλαβαν με το παραπάνω από την Sledgehammer Games, την δημιουργό του νέου Call of Duty. Η επιστροφή στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο σηματοδοτεί το «εμπρός-πίσω» για την σειρά Call of Duty, καθώς γυρνάει στην θεματολογία που την καθιέρωσε ως την κορυφαία FPS σειρά όλων των εποχών και ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Από το Campaign, έως το Multiplayer και τα Zombies, πρόκειται να συναντήσετε ακριβώς ότι θα περίμενε κανείς από έναν τίτλο της σειράς που απασχολείται με την εν λόγω περίοδο, αλλά όπως θα δούμε και παρακάτω, ίσως αυτό είναι και το μεγαλύτερό του «ελάττωμα». Ότι δεν τόλμησε να πάρει τα απαιτούμενα ρίσκα και αποφάσισε να παραμείνει σε πολλά πράγματα στάσιμη. Όπως και να έχει όμως, βλέποντας πιο «σφαιρικά» το ζητούμενο, η Sledgehammer Games προσφέρει απλόχερα ακριβώς ότι ζητούσαν οι οπαδοί εδώ και αρκετά χρόνια, οπότε πάμε να δούμε λίγο πιο αναλυτικά το τι ακριβώς συμβαίνει.

Επιστροφή στην πιο αιματηρή σύγκρουση όλων των εποχών

Η ιστορία του Β’ Παγκοσμίου πολέμου έχει ειπωθεί σε τόσα και τόσα παιχνίδια και δη στην σειρά Call of Duty. Κυριολεκτικά έχουμε εξερευνήσει τις μεγαλύτερες μάχες του πολέμου, από διαφορετικές οπτικές πλευρές και όλα τα βασικά γεγονότα. Παρόλα αυτά, δεν παύει ποτέ να μας ενθουσιάζει η επιστροφή σε αυτή την χρονική περίοδο, καθώς αποτελεί ένα τεράστιο και «σκοτεινό» κεφάλαιο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή την φορά η ιστορία ξεκινάει από την απόβαση στη Νορμανδία, ή καλύτερα γνωστή κι ως “D-Day”. Η μεγαλύτερη στρατιωτική απόβαση και μία από τις πιο αιματηρές συγκρούσεις του πολέμου. Ειδικά οι δυνάμεις των Συμμάχων δέχτηκαν τεράστιο πλήγμα με πάρα πολλές απώλειες.

Call of Duty: WWII

Το σενάριο του παιχνιδιού ακολουθεί  την ομάδα των Daniels, Zussman, Stiles, Aiello, Pierson και Turner και το «ταξίδι» τους στα κατεχόμενα ναζιστικά εδάφη της Ευρώπης. Γενικότερα θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχουν αρκετές επιρροές από το Brothers in Arms αλλά και την διάσωση του στρατιώτη Ράιαν και όπως πάντα το Campaign αποτελεί μία κορυφαία εμπειρία για όλους τους οπαδούς των FPS. Γεμάτο δράση, πολλά κινηματογραφικά σκηνικά και πειστικές ερμηνείες. Επιπρόσθετα, η ατμόσφαιρα του πολέμου έχει αποδοθεί τέλεια από την Sledgehammer, καθ’ όλη τη διάρκεια του Campaign του Call of Duty: WWII και σίγουρα θα ικανοποιήσει ακόμη και τους πιο απαιτητικούς. Η διάρκειά του κυμαίνεται στις 5 με 6 ώρες και συνολικά είναι ένα πλήρες Single-player πακέτο και ότι θα περιμέναμε από έναν τίτλο Call of Duty.

Ένα Campaign από τα παλιά

Το Call of Duty: WWII καταφέρνει και ξεχωρίζει σημαντικά από τους προκάτοχούς του στο single-player κομμάτι, καθώς εισάγει νέα στοιχεία που αλλάζουν αισθητά τη δομή του gameplay, διατηρώντας όμως εξαιρετικά το shooting κομμάτι του παιχνιδιού. Πλέον λοιπόν, σε μία κίνηση που σίγουρα θα εκπλήξει πολλούς, δεν υπάρχει η κόκκινη οθόνη όταν σας τραυματίζουν που «περνάει» σταδιακά με την ώρα. Αντιθέτως, πλέον έχετε μπάρα ζωής, με τους πόντους της να μειώνονται από τα χτυπήματα που δέχεστε και να πρέπει να χρησιμοποιήσετε health pack για να την αναπληρώσετε. Αν και για κάποιους μπορεί να ακουστεί ως μικρή αλλαγή, η αλήθεια είναι πως για τίτλο Call of Duty αποτελεί μία ριζοσπαστική κίνηση από πλευράς Sledgehammer Games, καθώς στην ουσία περνάει στα «χωράφια» του μεγάλου αντιπάλου του, του Battlefield. Γενικότερα όμως, το WWII δεν παραμένει σε αυτό, αλλά αντιθέτως συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος. Εκτός από το Health pack, μπορείτε να λάβετε πυρομαχικά, εκρηκτικά, τις θέσεις των εχθρών στην πίστα, αλλά και υποστήριξη όλμων, κι όλα αυτά από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας σας. Χαρακτηριστικά, κάθε μέλος της ομάδας σας έχει μία μπάρα η οποία γεμίζει σκοτώνοντας τους εχθρούς σας. Όταν γεμίσει, τότε μπορείτε να ζητήσετε ένα από τα πράγματα που σας αναφέραμε προηγουμένως. Αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον όμως είναι πως κάθε ικανότητα της ομάδας γεμίζει με διαφορετικό ρυθμό, ενώ αν για παράδειγμα πάρετε ένα health pack, οι υπόλοιπες ικανότητες δεν γίνονται reset.

Συνολικά οι αλλαγές που έγιναν στο single-player κομμάτι του παιχνιδιού από την Sledgehammer ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτες και προσφέρουν (επιτέλους) κάποια νέα στοιχεία στο gameplay. Πλέον οι σύμμαχοί σας δεν αποτελούν «διακόσμηση» της πίστας, καθώς έχουν ουσιαστικούς ρόλους να παίξουν και συμβάλλουν πολλές φορές καθοριστικά στην εξέλιξη της μάχης. Πιστέψτε μας όταν λέμε πως θα αποδειχθούν σωτήριοι, ειδικά στα υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας, είτε προσφέροντας πυρομαχικά, είτε δίνοντάς σας ένα health pack για παράδειγμα, όταν θα είστε σχεδόν ετοιμοθάνατοι και περικυκλωμένοι από εχθρούς. Πέραν όμως του ευχάριστου gameplay, ο τομέας που η εν λόγω αλλαγή συμβάλλει περισσότερο είναι αυτός της ατμόσφαιρας. Η Sledgehammer Games θα πρέπει να λάβει πολλά συγχαρητήρια για την αποτύπωση του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, καθώς κατάφερε να προσφέρει μία απολύτως ρεαλιστική ατμόσφαιρα και αισθητική, που θα σας απορροφήσει από το πρώτο κιόλας λεπτό. Φυσικά, από το «πακέτο» δεν θα μπορούσε να λείπει η «ωμή» βία του πολέμου, με διαμελισμούς και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Call of Duty: WWII

Όμως αυτό που παραμένει αναλλοίωτο ανά τα χρόνια, δεν είναι άλλο από το shooting του παιχνιδιού, που παραμένει εξαιρετικό σε όλους τους τομείς του. Το μόνο που ίσως θα θέλαμε είναι ένα «κλικ» πιο κάτω στην γενικότερη ταχύτητα του παιχνιδιού, που όμως δεν είναι κάτι ικανό να χαλάσει την συνολική μας εικόνα. Το Campaign είναι άκρως διασκεδαστικό, με μεγάλη ποικιλία από αποστολές και τοπία του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, ενώ οι αλλαγές που έχουν γίνει σε συνδυασμό με το πολυαγαπημένο fast-paced shooting είναι ικανά να προσφέρουν μία τρομερή single-player εμπειρία. Το ίδιο ενθαρρυντικά λόγια όμως δεν θα μπορούσαμε να πούμε και για το multiplayer, το οποίο δυστυχώς αυτή τη στιγμή πάσχει από πολλά προβλήματα, τόσο σε επίπεδο gameplay, όσο και σε επίπεδο server και Matchmaking.

Τα Social στοιχεία στο επίκεντρο

Όταν αναφερόμαστε στο Call of Duty, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται πάντα στο μυαλό είναι το κομμάτι του multiplayer. Δεν αποτελεί μυστικό άλλωστε πως όλοι μας, άλλοι σε μικρότερο κι άλλοι σε μεγαλύτερο βαθμό, έχουμε αφιερώσει εκατοντάδες ώρες πυροβολώντας διαδικτυακά κόσμο. Από την εποχή του Call of Duty 2 έως και σήμερα, η σειρά έχει αποτελέσει συνώνυμο του multiplayer και έχει αφήσει το στίγμα της σε όλα τα FPS που την ακολούθησαν. Βέβαια, οι καιροί αλλάζουν και στις μέρες μας τα Social στοιχεία είναι αυτά που κρατάνε τεράστιες κοινότητες «ζωντανές», ακόμα και ολόκληρους μήνες μετά την κυκλοφορία ενός multiplayer παιχνιδιού. Φέτος, η Sledgehammer αποφάσισε να «δανειστεί» κάποια στοιχεία από το «αδερφικό» της στούντιο, την Bungie, εισάγοντας το πρώτο Social Hub σε τίτλο της σειράς.

Στο Call of Duty: WWII το Headquarters, όπως μαρτυράει και το όνομά του, αποτελεί το κέντρο του multiplayer, αποτελώντας το μέρος όπου παίκτες μαζεύονται για να μιλήσουν, να φτιάξουν ομάδες και να απασχοληθούν με διάφορες δραστηριότητες. Μία από τις πιο σημαντικές δραστηριότητες είναι η ολοκλήρωση διάφορων ημερήσιων και εβδομαδιαίων δοκιμασιών, οι οποίες επιβραβεύουν τους παίκτες με XP, credits και supply drops. Στην πλειοψηφία τους σας ζητούν να επιτύχετε έναν συγκεκριμένο αριθμό kill με κάποια κατηγορία όπλων ή έναν συγκεκριμένο αριθμό νικών, βάζοντάς μας για τα καλά στο «κυνήγι» ολοκλήρωσής τους ώστε να συλλέξουμε τα rewards τους.

Με αυτόν τον τρόπο η Sledgehammer Games δίνει ένα επιπλέον κίνητρο στους παίκτες ώστε να δοκιμάσουν επιπλέον modes και όπλα, με αποτέλεσμα να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στο παιχνίδι. Βέβαια, δεν είναι σε καμία περίπτωση υποχρεωτικά, οπότε πολλοί από εσάς το πιο πιθανό είναι να να μην ασχοληθείτε μαζί τους (κακώς). Στον τομέα των rewards που αναφερθήκαμε πριν συναντάμε τα supply drops, κουτιά που σας δίνουν κυρίως διάφορα boosters για XP, emotes και skins για τις στολές σας και τα όπλα σας. Εδώ να τονίσουμε πως υπάρχει και το Collection, όπου συγκεντρώνοντας διάφορα αντικείμενα από τα κουτιά ξεκλειδώνεται σπάνια skin για όπλα και στολές (αν δεν είστε τυχεροί και σας «κάτσει» κάποιο από τα κουτιά.

Αν και βασικός στόχος των Activision και Sledgehammer Games είναι να σας ωθήσουν να αγοράσετε πακέτα με κανονικά χρήματα μέσω των διαθέσιμων micro-transaction, σε καμία περίπτωση δεν θα νιώσετε πως αποτελεί βασική προϋπόθεση η απόκτησή τους για να συνεχίσετε την πρόοδό σας. Δυστυχώς, τα micro-transactions αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι των  παιχνιδιών και δη των multiplayer τίτλων, όπου και είναι ευκολότερο να ωθηθούν οι παίκτες σε αγορές. Σε αντίθεση όμως (ευτυχώς) με άλλους τίτλους, η αγορά τους ή μη δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο στο gameplay, καθώς είναι καθαρά αισθητικού χαρακτήρα όλα τα αντικείμενα. Συνολικά, έχει γίνει μία πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια από την Sledgehammer Games να προσθέσει στοιχεία στο παιχνίδι που θα διατηρήσουν ζωντανή την κοινότητα σε βάθος χρόνου, όμως αυτό που εν τέλει μετράει είναι το gameplay και το Call of Duty: WWII τα πάει εξαιρετικά σε αυτό το κομμάτι.

Αρχικά, θα κληθείτε να επιλέξετε ανάμεσα σε πέντε divisions, με το κάθε ένα να προσφέρει μία σειρά από ειδικές ικανότητες. Η επιλογή του Division είναι πάρα πολύ σημαντική, καθώς επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό το πώς θα παίξετε μέσα στο παιχνίδι. Τα 5 Divisions είναι τα εξής: Infantry, Airborne, Mountain, Armored και Expeditionary. Το Infantry για παράδειγμα σας επιτρέπει να προσθέσετε ένα επιπλέον attachment στα όπλα σας, ενώ το Airborne να τρέχετε πιο γρήγορα και το Mountain σας «κρύβει» από τα εχθρικά ραντάρ. Κάθε Division έχει 4 Levels και σε κάθε ένα αποκτάτε μία επιπλέον ικανότητα, ενώ όταν φτάσετε στο 100% μπορείτε να επιλέξετε να κάνετε Prestige το Division, «σβήνοντας» την πρόοδό σας στο συγκεκριμένο «class» αν θέλετε, αλλά αποκτώντας πρόσβαση σε ένα νέο Training (έτσι ονομάζονται τα perks), αλλά και 1 όπλο στην εκάστοτε κατηγορία. Η λέξη Prestige δεν θα πρέπει να σας αγχώνει ιδιαίτερα πάντως, καθώς θα φτάσετε στο 100% πολύ γρήγορα, οπότε δεν έχετε να χάσετε απολύτως τίποτα, αντιθέτως έχετε να κερδίσετε.

Call of Duty: WWII

Συνοψίζοντας όμως το multiplayer κομμάτι του Call of Duty: WWII, θα λέγαμε πως ουσιαστικά είναι αυτό που θα περίμενε κανείς, χωρίς καμία έκπληξη, με ότι καλό αλλά και ταυτόχρονα κακό αυτό συνεπάγεται. Αν και από την μία επιτέλους πήραμε αυτό που ζητούσαμε εδώ και χρόνια, την πολυπόθητη επιστροφή στο “boots-on-the-ground”, από την άλλη η Sledgehammer Games δεν έφερε την απαιτούμενη καινοτομία στο gameplay. Ακόμη και η λίστα με τα όπλα είναι “φτωχή”, καθώς είμαστε βέβαιοι πως θα μπορούσαν να προστεθούν ακόμη περισσότερα όπλα της εποχής. Επιπρόσθετα, λάμπουν διά της απουσίας τους οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της εποχής, που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο, όπως η Ιταλία, η Ιαπωνία και η Σοβιετική Ένωση (μα ούτε μία πίστα με το Stalingrand ή το ανατολικό μέτωπο;). Ο αριθμός των διαθέσιμων χαρτών είναι ικανοποιητικός, αλλά κι εδώ σίγουρα θα μπορούσαν να υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 χάρτες ακόμη, χωρίς να χρειαστεί να τους… αγοράσουμε ως DLC στην συνέχεια.

Βέβαια, δεν θέλουμε να είμαστε απόλυτοι και να τα παρουσιάζουμε όλα μαύρα. Θα πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια σε Sledgehammer και Activision, που μετά από πάρα πολλά χρόνια βλέπουμε την προσθήκη Dedicated server στο παιχνίδι. Κάλλιο αργά παρά ποτέ που λέμε κι εμείς, καθώς πλέον εξισορροπείται ως ένα βαθμό η διαφορά ανάμεσα στις ταχύτητες των γραμμών ανά χώρα και δεν υπάρχει ο host που θα έχει ξεκάθαρο πλεονέκτημα έναντι των άλλων παικτών. Το μόνο δυσάρεστο σε αυτή την υπόθεση είναι το πραγματικά πολύ άσχημο λανσάρισμα του παιχνιδιού, που οδήγησε σε μεγάλα προβλήματα συνδεσιμότητας, ειδικά στο matchmaking. Την ώρα που γράφεται το review, η κατάσταση φαίνεται να έχει ομαλοποιηθεί, αν και υπάρχουν πολλά αδικαιολόγητα bugs που μας κάνουν να αναρωτιόμαστε για το πως δεν είχαν εντοπιστεί ούτε στην Beta που έγινε, αλλά ούτε και στον εσωτερικό έλεγχο ποιότητας. Παρόλα τα πρόβληματα, το πρόσημο για εμάς είναι θετικό, καθώς η διαφορά με προηγούμενους τίτλους είναι ξεκάθαρα προς το καλύτερο.

Call of Duty: WWII

Ένα από τα πιο αγαπημένα modes της σειράς Call of Duty, που ξεκίνησε παραδόξως ως Easter Egg στο World at War, δεν είναι άλλο από το Nazi Zombies και επιστρέφει για ακόμη μία χρονιά με το Call of Duty: WWII. Αυτή την φορά επιστρέφουμε σε γνώριμα μέρη, έχοντας να πολεμήσουμε τα αγαπημένα μας Ναζί ζόμπι, αλλά και πολλά άλλα φρικιαστικά πειράματα των “παρανοϊκών” γερμανών επιστημόνων, στον χάρτη “The Final Reich”. Πραγματικά, αν και δεν καταφέραμε να φτάσουμε πολύ μακριά στην πίστα ώστε να δούμε πως ολοκληρώνεται, το σενάριο είναι πολύ ενδιαφέρον και η ατμόσφαιρα φανταστική. Δεκάδες όπλα, boosts, customization στους χαρακτήρες, levels και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Όλο το πακέτο είναι ικανό να σας προσφέρει δεκάδες ώρες διασκέδασης από μόνο του, χωρίς να ασχοληθείτε ποτέ με κανένα άλλο mode. Ειδικά αν έχετε παρέα μην το σκεφτείτε καν, καθώς θα το λατρέψετε!

Ώρα για αλλαγή

Κάποια στιγμή τα στούντιο της Activision θα πρέπει να καταλάβουν πως μερικές αναβαθμίσεις στην ίδια μηχανή γραφικών δεν επαρκούν. Η IW Engine, έχει χρησιμοποιηθεί σε κυριολεκτικά πάνω από 10 τίτλους της σειράς και κάποια στιγμή θα πρέπει να παρθεί η απόφαση να αντικατασταθεί ολικώς. Η τεχνολογία προχωράει με γοργούς ρυθμούς, αλλά οπτικά η σειρά δεν φαίνεται να ακολουθεί, εκτός από ορισμένα σημεία στο Campaign του παιχνιδιού. Το Call of Duty: WWII δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε πως εντυπωσιάζει σε καμία περίπτωση. Μόνη εξαίρεση αποτελούν οι εκδόσεις για PS4 Pro και Xbox One X, που λόγω 4K και HDR ανεβάζουν σημαντικά την ποιότητα των γραφικών. Σε κάθε περίπτωση όμως ο οπτικός τομέας χρειάζεται άμεσα ανανέωση και ελπίζουμε πως τουλάχιστον στο μέλλον θα υπάρξει κάποια ανάλογη κίνηση. Ηχητικά πάντως δεν έχουμε κανένα παράπονο, καθώς τα ηχητικά εφέ των όπλων και του περιβάλλοντος από τις εκρήξεις και τις μάχες είναι ρεαλιστικά και πολύ ποιοτικά. Το ίδιο θα πρέπει να πούμε και για τις ερμηνείες των ηθοποιών στο Campaign, καθώς είναι 100% μέσα στο κλίμα και την ατμόσφαιρα.

Η επιστροφή στις ρίζες αρκεί;

Τα τελευταία χρόνια η επιστροφή στο “boots-on-the-ground” gameplay ήταν το μόνο που άκουγε κανείς από χιλιάδες οπαδούς της σειράς. Το Call of Duty: WWII ήταν η αρχή της επιστροφής στις ρίζες της σειράς και ο ενθουσιασμός στις τάξεις των οπαδών μεγάλη, κάτι που μαρτυράει και ο συνολικός τζίρος 500 εκατομμυρίων δολαρίων που έκανε στο λανσάρισμά του. Για να καταλάβετε το μέγεθος της επιτυχίας του, συγκριτικά είχε τον διπλάσιο τζίρο από το Infinite Warfare κατά την ίδια περίοδο. Το ερώτημα που παραμένει στο τέλος όμως είναι ένα, αν όντως αρκεί η επιστροφή στις ρίζες της σειράς για να ξεχωρίσει. Η απάντηση είναι ξεκάθαρα όχι. Αν θεωρητικά κυκλοφορούσε σήμερα το Call of Duty: World at War, με την ίδια μηχανή γραφικών που χρησιμοποιεί το Call of Duty: WWII και καμία απολύτως άλλη αλλαγή, το gameplay του θα ήταν σαφώς ανώτερο. Είχε μεγαλύτερη ποικιλία σε πίστες και όπλα, πιο αργό και “στιβαρό” gameplay και γενικότερα ήταν αυτό που αγαπήσαμε στην σειρά.

Αν και η Sledgehammer έκανε μία αξιέπαινη προσπάθεια για να αλλάξει τα δεδομένα, ο ρυθμός του gameplay του Call of Duty: WWII παραμένει εξαιρετικά υψηλός, σε σημείο πολλές φορές εκνευριστικό. Η αφαίρεση των jetpacks, των εξωσκελετών και των άλλων σχετικών όπλων υψηλής τεχνολογίας είναι σίγουρα μία ενθαρρυντική αρχή για τα τυχόν μελλοντικά σχέδια της Activision, ειδικά από την στιγμή που του χρόνου είναι η σειρά της Treyarch να κυκλοφορήσει τον τίτλο της. Κλείνοντας, θεωρούμε πως το Call of Duty: WWII είναι μία αρκετά καλή προσπάθεια, με το πιο σημαντικό στοιχείο να είναι πως οδηγεί την σειρά προς την σωστή κατεύθυνση. Όσοι από εσάς είχατε αγαπήσει τους παλαιότερους τίτλους της σειράς, θα πρέπει σίγουρα να του δώσετε μία ευκαιρία, καθώς σίγουρα θα ξυπνήσει ευχάριστες αναμνήσεις και θα σας προσφέρει αρκετές ώρες διασκέδασης.