4Gamers http://www.4gamers.gr The Gaming Culture Tue, 12 Mar 2019 16:59:07 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.2 http://www.4gamers.gr/wp-content/uploads/2016/08/cropped-4Gamers-Favicon-32x32.png 4Gamers http://www.4gamers.gr 32 32 114760964 Jump Force – Review http://www.4gamers.gr/jump-force-review/ http://www.4gamers.gr/jump-force-review/#respond Thu, 11 Apr 2019 16:03:12 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14957 Το απόλυτο fighting crossover ακούει στο όνομα Jump Force και προσφέρει το απόλυτο fan service για τους otaku παγκοσμίως! Διαχρονικά έχουν υπάρξει αμέτρητα fighting games που περιλαμβάνουν δημοφιλείς χαρακτήρες από manga/anime. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ίσως είναι το Ultimate Ninja Storm με το αγαπημένο Naruto, ένα από τα πιο αγαπημένα manga/anime που έχουν υπάρξει ποτέ.…

The post Jump Force – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Το απόλυτο fighting crossover ακούει στο όνομα Jump Force και προσφέρει το απόλυτο fan service για τους otaku παγκοσμίως!

Διαχρονικά έχουν υπάρξει αμέτρητα fighting games που περιλαμβάνουν δημοφιλείς χαρακτήρες από manga/anime. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ίσως είναι το Ultimate Ninja Storm με το αγαπημένο Naruto, ένα από τα πιο αγαπημένα manga/anime που έχουν υπάρξει ποτέ. Βέβαια και το Dragon Ball είχε την τιμητική του στο παρελθόν, όπως και το One Piece. Αυτό που έλειπε αισθητά όμως ήταν ένα crossover που θα περιλαμβάνει τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες, από τα πιο δημοφιλή manga που έχουν υπάρξει διαχρονικά, καθώς η τελευταία φορα που έγινε μία αντίστοιχη προσπάθεια ήταν το 2014 με το J-Stars Victory VS. Η απάντηση βρέθηκε στο Jump Force, ένα fighting game που περιλαμβάνει χαρακτήρες από τα πιο επιτυχημένα manga του ιαπωνικού κολοσσού Jump. Το Jump είναι ένα μία εβδομαδιαία ανθολογία που κυκλοφορεί στην Ιαπωνία και μας έχει χαρίσει τα καλύτερα manga όπως το One Piece, το Dragon Ball, το Naruto, το Bleach, το Hunter x Hunter και πάρα πολλές άλλες επιτυχίες. Με εκατομμύρια πωλήσεις εβδομαδιαίως εντός Ιαπωνίας, αποτελεί τον βασικό μέσο έκφρασης της manga κουλτούρας στην χώρα, αλλά και παγκοσμίως. Η υλοποίηση του Jump Force ανατέθηκε στην Spike Chunsoft, που είχε την εμπειρία του J-Stars στην πλάτη της, οπότε ήταν σίγουρα ασφαλής επιλογή. Εμείς το “¨κάψαμε” τις προηγούμενες ημέρες, με όλα τα θετικά του και τα αρνητικά του (που δυστυχώς είναι αρκετά) και σας το παρουσιάζουμε αναλυτικά.

Όταν η πραγματικότητα συναντάει το φανταστικό

Jump Force
Η ιστορία του Jump Force ξεκινάει με μία εισβολή χαρακτήρων από άλλα Jump σύμπαντα στον πραγματικό κόσμο. Για άγνωστους λόγους, οι γραμμές που διαχωρίζουν τον κόσμο μας από τα σύμπαντα του Jump έχουν φθαρεί, με αποτέλεσμα να υπάρχει επικοινωνία ανάμεσα στα σύμπαντα. Έτσι λοιπόν, για να προστατευθεί ο κόσμος, δημιουργήθηκε η J-Force, μία ομάδα από καλούς χαρακτήρες από κάθε σύμπαν. Μέλη του J-Force είναι χαρακτήρες όπως ο Luffy, ο Goku, ο Naruto και πολλοί άλλοι. Το story mode απαιτεί από εσάς να φτιάξετε τον δικό σας χαρακτήρα, επιλέγοντας τόσο την εμφάνισή του, όσο και τις κινήσεις του στην μάχη. Αρχικά, δεν έχετε διαθέσιμες πολλές επιλογές, αλλά μπορείτε να αποκτήσετε με την πάροδο της ιστορίας και αποκτώντας Gold μετά από κάθε μάχη. Το customisation μπορεί να μην είναι το πιο εντυπωσιακό που έχουμε δει ποτέ, αλλά σίγουρα είναι επαρκής για τον σκοπό του. Έχετε την επιλογή ανάμεσα σε διαφορετικά ρούχα, χαρακτηριστικά προσώπου, σωματότυπα και κινήσεις, τα οποία πηγάζουν από το ρόστερ των διαθέσιμων μαχητών, παραμένοντας πιστά στο γενικότερο concept του παιχνιδιού. Το Story Mode συνολικά θα λέγαμε πως είναι απογοητευτικό και αν εξαιρέσουμε το κομμάτι των μαχών, πρόκειται για μία κακογραμμένη δουλειά, με cutscenes που “τρέχουν” κάτω από 30 fps, ανύπαρκτο lip-syncing και γενικότερα αρκετά μέτριο οπτικοακουστικό αποτέλεσμα, παρά την χρήση της εξαιρετικής Unreal Engine 4. Το Story Mode δεν έχει να προσφέρει τίποτα αξιόλογο σαν εμπειρία, εκτός του γεγονότος πως όσοι προτιμούν το singe-player, έχουν την επιλογή να παίξουν ενάντια της A.I. Μία σειρά από αποστολές, είτε αφορούν την εξέλιξη της ιστορίας του παιχνιδιού, είτε μεμονωμένα για να ανεβάσετε level τους χαρακτήρες και να αποκτήσετε περισσότερο Gold. Αν περιμένατε κάτι καινοτόμο ή ριζοσπαστικό τότε σίγουρα θα απογοητευτείτε, καθώς ακόμη και βασικά πράγματα, το Jump Force αποτυγχάνει να τα φέρει εις πέρας.

Jump Force
Ο χώρος που θα περάσετε την περισσότερη ώρα είναι τα HQ της Jump Force. Ένα σημείο που μαζεύονται όλα τα μέλη και αποτελεί ένα social hub για εσάς και άλλους παίκτες. Από κει θα βρείτε αποστολές ή θα αγοράσετε νέα αντικείμενα και κινήσεις, αποτελώντας ουσιαστικά τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε όλα τα modes του παιχνιδιού. Βέβαια, δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε πως μας άφησε θετικές εντυπώσεις, καθώς υπάρχουν αρκετά frame drops ανά διαστήματα, ενώ και τα animations των χαρακτήρων θυμίζουν παιχνίδι 2 γενιών πίσω. Γενικότερα φαίνεται πως το design του παιχνιδιού ήταν αρκετά πρόχειρο και εστίασε κυρίως στον τομέα του gameplay, με τις μάχες τουλάχιστον να αποτελούν ένα φαντασμαγορικό υπερθέαμα, προσφέροντας μία προσβάσιμη και διασκεδαστική εμπειρία για όλους τους παίκτες, ανεξαρτήτως αν πρόκειται για βετεράνους των fighting games ή νεοεισερχόμενους. Σίγουρα όμως, όσοι φανατικοί του είδους περιμένουν αμέτρητα combos και τεράστιο βάθος σε κάθε χαρακτήρα, θα απογοητευτούν. Το Jump Force αφορά περισσότερο τον μέσο gamer που επιθυμεί να περάσει κάποιες ώρες με τους αγαπημένους του χαρακτήρες, χωρίς να χρειάζεται να αφιερώσει αμέτρητες ώρες ώστε να ετριβίσει με τα mechanics της μάχης. Μέσα στην πρώτη ώρα ενασχόλησής σας θα έχετε εξοικειωθεί πλήρως στην φιλοσοφία του, καθώς το gameplay του αποτελείται από συνδυασμούς κουμπιών κοινούς για όλους τους χαρακτήρες. Ειδικά όσοι είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν με την σειρά Naruto: Ultimate Ninja Storm είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα βρεθούν σε γνώριμα λημέρια, καθώς υπάρχουν σημαντικές ομοιότητες.

Αρχικά, κάθε μάχη είναι 3 εναντίον 3, με νικητή όποιον καταφέρει να κερδίσει πρώτος 2 γύρους. Το ρόστερ αποτελείται από 40+ χαρακτήρες (μαζί με τους DLC που αυξάνουν σταδιακά τον συνολικό αριθμό), με αμέτρητες επιλογές για όλα τα γούστα. Άλλοι χαρακτήρες είναι καλύτεροι ως υποστηρικτικοί, ενώ κάθε συνδυασμός είναι τελείως διαφορετικός και μπορεί να προσαρμοστεί άψογα πάνω στις δικές σας προτιμήσεις. Μπορείτε ανά πάσα ώρα και στιγμή να αλλάξετε ανάμεσα στους 3 χαρακτήρες που έχετε επιλέξει, ενώ όσοι δεν βρίσκονται μέσα στο stage εκείνη τη στιγμή, μπορούν να προσφέρουν βοήθεια με το πάτημα ενός κουμπιού. Επιπρόσθετα, η άμυνα απέναντι σε κινήσεις έχει κι αυτή κάποια εντυπωσιακά στοιχεία, καθώς με το κατάλληλο timing μπορείτε να αποφύγετε το χτύπημα και ταυτόχρονα να βρεθείτε σε πλεονεκτική θέση για επίθεση. Όλο αυτό γίνεται εντός δευτερολέπτου, προσφέροντας αρκετά θεαματικές και γρήγορες μάχες. Δυστυχώς όμως το optimization της Unreal Engine 4 στο Jump Force είναι άκρως απογοητευτικό, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετά frame-drops, ειδικά όταν εμφανίζονται πολλά εφέ επιθέσεων στην οθόνη. Σε γενικές γραμμές όμως δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά, αλλά όσοι έχουν συνηθίσει σε πιο ομαλές gameplay εμπειρίες όπως το Tekken 7 και το Mortal Kombat, σίγουρα θα παραξενευτούν.

Μία διασκεδαστική εμπειρία με σπαταλημένο potential…

Το Jump Force είχε όλες τις βάσεις για να προσφέρει μία καταπληκτική fighting εμπειρία, αλλά δυστυχώς φάνηκε να έχει αρκετά τεχνικά προβλήματα, ενώ συνολικά δίνει την αίσθηση πως “σπρώχτηκε” στην παραγωγή. Είτε είχε να κάνει με περιορισμένο budget που ξοδεύτηκε, είτε με αυστηρά deadlines που έπρεπε να τηρηθούν. Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως δίνει την αίσθηση του μισοτελειωμένου. Η αντίθεση στην ποιότητα που υπάρχει ανάμεσα σε gameplay και συνολικά το υπόλοιπο περιεχόμενο, γίνεται ακόμα πιο αισθητή όταν προστεθεί και το online κομμάτι στην εξίσωση. Υπάρχει μόνο unranked/ranked 1 εναντίον 1. Απολύτως τίποτα άλλο. Barebones εμπειρία σε όλα… Το Jump Force το προτείνουμε μόνο σε όσους αγαπάνε τα anime και τα manga, καθώς είναι οι μόνοι που μπορούν να παραβλέψουν τα όποια προβλήματα και κενά υπάρχουν. Στο σύνολό του όμως πρόκειται για ένα μέτριο fighting που δεν έχει να προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα fan service.

 

The post Jump Force – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/jump-force-review/feed/ 0 14957
Devil May Cry 5 – Review http://www.4gamers.gr/devil-may-cry-5-review/ http://www.4gamers.gr/devil-may-cry-5-review/#respond Tue, 12 Mar 2019 16:58:58 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14908 Το Devil May Cry 5 ήρθε και μόνο μία λέξη θα μπορούσε να το περιγράψει… Jackpot! Έντεκα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που είδαμε τον Dante στο Devil May Cry 4. Η μόνη παρένθεση σε αυτό το διάστημα ήταν ένα reboot που πήγε να γίνει, με την σφραγίδα της Ninja Theory, αλλά τελικά…

The post Devil May Cry 5 – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Το Devil May Cry 5 ήρθε και μόνο μία λέξη θα μπορούσε να το περιγράψει… Jackpot!

Έντεκα ολόκληρα χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που είδαμε τον Dante στο Devil May Cry 4. Η μόνη παρένθεση σε αυτό το διάστημα ήταν ένα reboot που πήγε να γίνει, με την σφραγίδα της Ninja Theory, αλλά τελικά δεν ευδοκίμησε, καθώς οι αντιδράσεις των οπαδών της σειράς ήταν αρκετά έντονες. Λίγο το σενάριο, λίγο η αλλαγή του Dante και λίγο ο παράγοντας της νοσταλγίας, σε συνδυασμό με τις κατώτερες του αναμενόμενου πωλήσεις, ήταν αρκετά για να “φρενάρουν” την Capcom. Βέβαια, οι οπαδοί της σειράς είναι αμέτρητοι και δεν έπαψαν ποτέ να ζητούν ένα πραγματικό sequel. Εν τέλει, στην E3 2018, οι ευχές τους εισακούστηκαν από την Capcom και το Devil May Cry 5 αποτέλεσε γεγονός. Στο τιμόνι του εγχειρήματος o Hideaki Itsuno για ακόμη μία φορά, ένας από τους πιο εμβληματικούς δημιουργούς της Capcom και αναγνωρισμένος κυρίως από τη δουλειά του στα Devil May Cry 3 και 4, αλλά και στο Dragon’s Dogma. Η σειρά έχει αποτελέσει για πολλά χρόνια συνώνυμο των hack n’ slash, όντας ένα από τα πιο δημοφιλή franchises παγκοσμίως. Τα προηγούμενα 10 χρόνια πάντως, η Capcom δεν έδειξε τον απαιτούμενο σεβασμό στο IP, καθώς το είχε παραμελήσει. Χαρακτηριστικό της αντιμετώπισης που είχε το Devil May Cry ήταν το Reboot που πήγε να γίνει με την Ninja Theory, θέλοντας στην ουσία να αναθέσει το μέλλον της σειράς σε ένα στούντιο εκτός Ιαπωνίας, με τα γνωστά αποτελέσματα. Τα τελευταία χρόνια όμως φαίνεται πως η ιαπωνική εταιρεία άλλαξε τελείως κατεύθυνση. Έχει ξεκινήσει μία προσπάθεια να “αναστήσει” παιχνίδια που έχασαν την αίγλη τους με το πέρασμα των χρόνων, όπως για παράδειγμα το Resident Evil, με το εξαιρετικό Remake του 2 που κυκλοφόρησε πριν ούτε δύο μήνες. Υπάρχει μία ανοδική τάση τα τελευταία δύο χρόνια, με μοναδική εξαίρεση το απογοητευτικό Marvel vs Capcom: Infinite, αν και με την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το Monster Hunter: World, μάλλον πέρασε απαρατήρητο. Είναι άραγε όμως το Devil May Cry 5 ένα sequel που άξιζε 11 χρόνια αναμονής; Πάμε να δούμε αναλυτικά.

Ο Dante, ο Nero, ο μυστηριώδης V και ο πανίσχυρος Demon King Urizen!

Devil May Cry 5

Τα γεγονότα του Devil May Cry 5 διαδραματίζονται μερικά χρόνια μετά το τέλος του 4. Ο Dante και ο Nero συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, να εξοντώνουν δαίμονες και να προστατεύουν τον κόσμο από οποιαδήποτε απειλή του κάτω κόσμου. Βέβαια, τα πράγματα θα πάρουν μία εντελώς απότομη στροφή προς το χειρότερο, καθώς θα βρεθούν αντιμέτωποι με την μεγαλύτερη απειλή που έχει υπάρξει ποτέ. Ο Urizen είναι ο νέος μεγάλος κακός, που απειλεί να αφανίσει τα πάντα στο πέρασμά του, στο κυνήγι της απόλυτης δύναμης. Μέσα από τα βάθη της Γης εμφανίζεται ένα τεράστιο δαιμονικό δέντρο που τρέφεται με το αίμα των κατοίκων της Red Grave City και επικρατεί ένα πραγματικό χάος. Σε αυτό σημείο κάνει την εμφάνιση του ο V, ένας χαρακτήρας που αποτελεί μυστήριο στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού. Ποιος είναι, από που ήρθε, ποια είναι τα κίνητρα του; Η εμφάνιση του αφορά την ανάθεση της αποστολής εξόντωσης του Urizen σε Dante και Nero. Όπως θα διαπιστώσουν και οι 2 πολύ σύντομα όμως, ο νέος Demon King είναι ο πιο δυνατός δαίμονας που έχουν αντιμετωπίσει ποτέ, πιο δυνατός και από τον θρυλικό Mundus, τον πρώην αυτοκράτορα του κάτω κόσμου που ο πατέρας του Dante, Sparda, κατάφερε να σφραγίσει και να σώσει την ανθρωπότητα. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκινάει η νέα περιπέτεια μας στο Devil May Cry και μέχρι το τέλος θα προσφέρει πολλές ανατροπές και συγκινήσεις, με πολύ δυνατές ερμηνείες. Συνολικά, η διάρκεια του παιχνιδιού είναι περίπου 12 ώρες, στο πρώτο επίπεδο δυσκολίας και χωρίς να δώσουμε ιδιαίτερη βάση σε μυστικές αποστολές και εξερεύνηση του περιβάλλοντος. Το σήμα κατατεθέν της σειράς όμως δεν είναι άλλο από τον φρενήρη ρυθμό του gameplay και την ανελέητη και στιλάτη σφαγή δαιμόνων, όπως μόνο το Devil May Cry ξέρει!

Σφαγή δαιμόνων με στυλ και τρέλα!

Ανέκαθεν, αυτό που ξεχώριζε το Devil May Cry από τον ανταγωνισμό, ήταν τα φανταχτερά combos σε συνδυασμό με τον άψογο χειρισμό, που επέτρεπε στους παίκτες να ξεδιπλώσουν τις ικανότητες τους χωρίς κανέναν περιορισμό. Ο Dante και οι υπόλοιποι χαρακτήρες της σειράς είχαν αμέτρητες κινήσεις και συνδυασμούς combos, με το τελικό αποτέλεσμα να είναι απίστευτα φαντασμαγορικές μάχες, με αμέτρητα δαιμόνια. Είναι σίγουρο πως δεν υπάρχει οπαδός των hack n’ slash που να μην έχει παίξει έστω ένα παιχνίδι της σειράς και να μην έχει πορωθεί με την πλειάδα των κινήσεων και του θεάματος που λαμβάνει χώρα στην οθόνη του. Ειδικά με το Devil May Cry 5, η Capcom το πήγε ένα βήμα παραπέρα, προσφέροντας ίσως τις καλύτερες, πιο ικανοποιητικές και εντυπωσιακές μάχες που έχουμε δει ποτέ στην σειρά. Σημαντικό μερίδιο ευθύνης φέρνουν οι 3 διαθέσιμοι χαρακτήρες του παιχνιδιού, με τον καθένα να αποτελεί μία τελείως διαφορετική εμπειρία από τον άλλον, προσφέροντας μεγάλη ποικιλομορφία στο gameplay αλλά και υψηλό replayability. Συγκεκριμένα πρόκειται για τους Nero, Dante και το νεοφερθέντα V. Έκαστος έχει στη διάθεσή του ένα παντελώς ξεχωριστό gameplay και θα μπορούσαν κάλλιστα να σταθούν επάξια μόνοι τους, χωρίς να προκαλέσουν κορεσμό καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Το πραγματικό επίτευγμα της Capcom στην προκειμένη περίπτωση είναι πως ποτέ άλλοτε δεν έχει γίνει κάτι αντίστοιχο σε παιχνίδι του είδους, τουλάχιστον όσο μπορούμε να θυμηθούμε εμείς. Για παράδειγμα στο God of War ο Kratos είναι ένας και μοναδικός, στα Darksiders ο εκάστοτε καβαλάρης, στο Bayonetta η αγαπημένη μας μάγισσα και ούτω καθεξής. Βέβαια, δεν είναι τόσο εύκολο να χωρέσουν τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες μέσα σε μία ιστορία και οι παίκτες να προλάβουν να δεθούν μαζί τους, αλλά και να τους χειριστούν αρκετά, χωρίς κάποιος να επισκιάζει κάποιον άλλον.

Devil May Cry 5

Η δομή του παιχνιδιού βασίζεται σε 20 συνολικά αποστολές, με την κάθε μία να προσφέρει κι έναν από τους 3 χαρακτήρες για να προχωρήσετε την ιστορία. Σε κάποια σημεία απλά θα δείτε τα γεγονότα από διαφορετική οπτική, για παράδειγμα μία φορά από την πλευρά του Nero και μία από του V, ενώ κάποιες φορές έχετε τη δυνατότητα να επιλέξετε ανάμεσα σε κάποιους από τους χαρακτήρες. Άλλο ένα σημαντικό στοιχείο όσον αφορά το replayability του παιχνιδιού και την συνολική διάρκεια ενασχόλησης με το Devil May Cry 5. Επιπρόσθετα, αν θέλετε να ξεκλειδώσετε όλες τις κινήσεις, για όλους τους χαρακτήρες, τότε είναι σίγουρο πως θα πρέπει να κάνετε τουλάχιστον ένα ακόμα playthrough, αν όχι περισσότερα. Στο κομμάτι της ανάλυσης των playable χαρακτήρων, θα το πάμε λίγο ανάποδα, ξεκινώντας από τον καινούργιο της παρέας, τον V. Η πρωτοτυπία που υπάρχει εδώ είναι πως τις μάχες του δεν τις πολεμάει ο ίδιος, αλλά 3 δαίμονες που έχει στη διάθεσή του. Το κοράκι και ο πάνθηρας αντιστοιχούν σε ένα κουμπί, ενώ ο τελευταίος και πιο ισχυρός που μοιάζει με Γκόλεμ, κινείται αυτόβουλα και επιτίθεται στους κοντινότερους εχθρούς. Συνδυαστικά, υπάρχουν αμέτρητα combos που μπορείτε να πραγματοποιήσετε, αλλά σε κάθε περίπτωση το τελικό χτύπημα γίνεται από τον ίδιο τον V. Το concept πάντως είναι αρκετά ενδιαφέρον και γενικά η αίσθηση του να παρακολουθείτε την μάχη καθώς οι δαίμονες σας κάνουν όλη τη δουλειά είναι εθιστική.

Εκτός από τον V που προσθέτει αρκετά νέα στοιχεία στο Devil May Cry 5, οι Nero και Dante έχουν κι αυτοί πολλές νέες κινήσεις, νέα όπλα αλλά και μαγείες. Ο Dante στηρίζει το gameplay του στα τέσσερα διαφορετικά fighting styles που έχει. Το Trickster του επιτρέπει να κινείται πολύ πιο γρήγορα και να αποφύγει ευκολότερα τις επιθέσεις των εχθρών του, το Swordmaster του δίνει ευκινησία και περισσότερες επιθέσεις σε κοντινές αποστάσεις, το Gunslinger δίνει βαρύτητα στις επιθέσεις με όπλα από μακριά και τέλος το Royal Guard, που βασίζεται κυρίως στις αντεπιθέσεις. Τα τέσσερα στυλ που υπάρχουν έρχονται για να συμπληρωθούν τέλεια από την πλειάδα όπλων που αποκτάει ο Dante καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Εκτός από τα γνωστά σε όλους Ebony και Ivory (τα 2 “κορίτσια” του) και το Rebellion, υπάρχουν και νέες προσθήκες, αλλά και εμφανίσεις όπλων από προηγούμενους τίτλους της σειράς. Το όπλο που ξεχωρίζει και δεν γίνεται να μην αναφέρουμε είναι το Cavaliere. Στην ουσία είναι μία μηχανή όπλο που “σπάει” στα δύο και χρησιμοποιείται σαν αλυσοπρίονο ή μένει σαν μηχανή που καβαλάει ο Dante και σπέρνει τον όλεθρο στις μάχες. Γκαζώνει και παίρνει τα πάντα παραμάζωμα, ενώ χρησιμοποιεί και την πίσω ρόδα για να “τροχήσει” τους εχθρούς του. Η ιδιαιτερότητα της και τα εντυπωσιακά combo που μπορούν να γίνουν ταιριάζουν άψογα στην ιδιοσυγκρασία του Devil May Cry 5 και στην “τρέλα” που έχει ο Dante σαν χαρακτήρας.

Devil May Cry 5

Τέλος, ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού, Nero, έρχεται κι αυτός με το εντελώς ξεχωριστό playstyle του, που συνδυάζει αμέτρητες ακροβατικές κινήσεις και κόλπα. Αντί του Devil Trigger που είχε στο DmC 4, διάφορα γεγονότα τον αφήνουν χωρίς το δαιμονικό χέρι του και την θέση του παίρνει το Devil Breaker. Ουσιαστικά, είναι ένα πρόσθετο μηχανικό χέρι, το οποίο δέχεται διάφορες παραλλαγές. Κάθε παραλλαγή του χεριού του έρχεται με τις δικές της κινήσεις και δυνάμεις, αυξάνοντας την ποικιλία του gameplay κατακόρυφα. Συνολικά, ο Nero είναι ο πιο fast-paced χαρακτήρας του παιχνιδιού και οι μάχες μαζί του είναι άκρως εντυπωσιακές και συνάμα εθιστικές. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η ποικιλομορφία που υπάρχει στο gameplay είναι τεράστια και πολύ δύσκολα θα προλάβει κάποιος να νιώσει επαναληψιμότητα ή κορεσμό. Επιπρόσθετα, πλέον έχετε τη δυνατότητα να παραμετροποιήσετε το loadout των χαρακτήρων σας. Συγκεκριμένα, μπορείτε να επιλέξετε ποια Devil Breaker θα φέρετε σε κάθε πίστα, αλλά και ποιον συνδυασμό όπλων. Αν και στον Dante μπορείτε να αλλάξετε on the go όπλα, με τον Nero θα πρέπει να τα χρησιμοποιήσετε με την σειρά που τα επιλέξατε στο loadout, εκτός αν “σπάσουν” είτε κατά τη διάρκεια της μάχης, είτε επιλέγοντας να το καταστρέψετε προκαλώντας παράλληλα ζημιά στους εχθρούς σας. Θα λέγαμε πως είναι κάπως αψυχολόγητη επιλογή από την Capcom, αλλά δεν θα σας επηρεάσει σημαντικά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.

Το level design των πιστών είναι τελείως γραμμικό και δεν έχετε πολλά περιθώρια εξερεύνησης. Φαίνεται πως σε αυτόν τον τομέα η Capcom δεν θέλησε να πειραματιστεί και κυρίως να προσαρμοστεί στα δεδομένα της εποχής, όπου θέλουν τα παιχνίδια να τείνουν προς open-world με διαφορά activities για τους παίκτες. Υπάρχει τόσο υλικό μέσα στο παιχνίδι, που ένα playthrough δεν είναι αρκετό για να το αφομοιώσεις 100%. Αν οι πίστες ήταν πιο ανοιχτές και επέτρεπαν και κάποιου είδους backtracking, σε συνδυασμό με διάφορες επιπλέον αποστολές που θα είχαν ως σκοπό την ανταμοιβή των παικτών με όπλα και ικανότητες, η αξία του Devil May Cry 5 θα ανέβαινε ακόμα περισσότερο. Το πιο κοντινό παράδειγμα που μας έρχεται στο μυαλό είναι η σειρά Darksiders, καθώς ανήκουν στο ίδιο γένος και η Capcom θα μπορούσε να κλέψει κάποια από τα στοιχεία που την έκαναν να ξεχωρίσει. Η ευχάριστη έκπληξη όμως είναι στην χρήση της RE Engine, της ολοκαίνουργιας μηχανής γραφικών της ιαπωνικής εταιρείας, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Resident Evil 7. Συγκεκριμένα, είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται σε άλλον τίτλο της Capcom, εκτός από την σειρά Resident Evil, και μπορούμε να πούμε πως είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Στο Xbox One X το Devil May Cry 5 “τρέχει” σε Native 4K και 60 fps και οπτικά είναι πανέμορφο χωρίς να θυσιάζει την απόδοση, που παραμένει ομαλή καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, ακόμα και στις πιο φορτωμένες σκηνές. Άξια αναφοράς είναι και τα cutscenes, με την αληθοφάνεια τους στα πρόσωπα των χαρακτήρων να είναι ασύλληπτη.

Jackpot Capcom!

Devil May Cry 5

Η Capcom έχει το απόλυτο μέσα στο 2019, καθώς μετά την τεράστια επιτυχία που είχε το Resident Evil 2 Remake, μέσα σε σχεδόν δύο μήνες προσφέρει ένα ακόμα εξαιρετικό παιχνίδι, ικανοποιώντας παράλληλα και την ευχή των οπαδών της σειράς DmC. To Devil May Cry 5 είναι ότι θα ονειρευόταν κάποιος οπαδός της, αποτελόντας ίσως το καλύτερο παιχνίδι της σειράς, τουλάχιστον στα δικά μας μάτια. Το σενάριο είναι καλογραμμένο και αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα για ένα μελλοντικό sequel, αλλά και η χρήση της RE Engine απέδειξε πως ίσως είναι το “κλειδί” για μελλοντικές επιτυχίες της Capcom, που κατά πάσα πιθανότητα βρήκε τη δική της Frostbite. Κατά πάσα πιθανότητα, όλοι οι μελλοντικοί τίτλοι της ιαπωνικής εταιρείας θα χρησιμοποιούν την RE Engine, κι όχι άδικα. Ο συνδυασμός στην ποιότητα των γραφικών με το εκπληκτικό optimization, είναι αρκετός για να εγγυηθεί πως κάθε παιχνίδι της από δω και πέρα θα είναι πανέμορφο και θα “τρέχει” εκπληκτικά τόσο στις κονσόλες, όσο και στο PC. Μοναδικό “αγκάθι” φαίνεται να είναι τα συχνά loading screens που χρειάζονται και στο Devil May Cry 5 ειδικά έχει παραγίνει το θέμα, οπότε θα πρέπει να βρεθεί μία λύση σε αυτό, ίσως μέσω ασύγχρονου loading των αρχείων στο παρασκήνιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το God of War που στην ουσία έκρυβε πανέξυπνα το loading πίσω από διάφορα κομμάτια του gameplay αλλά πίσω και από τα cutscenes. Σε κάθε περίπτωση όμως, το πέπμτο μέλος της σειράς είναι κάτι παραπάνω από άξιος συνεχιστής της. Έχει όλη την “τρέλα” που συναντήσαμε στο προηγούμενο, προσφέροντας τρεις φοβερούς χαρακτήρες που θα μπορούσαν να σταθούν και μόνοι τους ως πρωταγωνιστές και παραμένοντας πιστό στον πυρήνα του gameplay που αγαπήθηκε από το κοινό. Στα μάτια μας όμως φάνηκε να “φοβήθηκε” να δοκιμάσει νέα πράγματα και να αποκολληθεί από το παρελθόν. Η επιλογή να διατηρηθεί η ισομετρική κάμερα και να μην προτιμηθεί η πάνω από τους ώμους του χαρακτήρα, ήταν απολύτως σωστή, αλλά σίγουρα θα έπρεπε να δοθεί μεγαλύτερη ελευθερία στους παίκτες στον τομέα της εξερεύνησης της κάθε πίστας. Επιπρόσθετα, ίσως ήταν καλή ιδέα να μπουν περισσότερα RPG στοιχεία, όπως ένα ξεκάθαρο skill tree και αναβάθμιση της ζημιάς των όπλων. Παρόλα αυτά όμως, είναι ξεκάθαρο πως το Devil May Cry 5 είναι ένα εκπληκτικό hack n’ slash που αξίζει και το τελευταίο λεπτό ενασχόλησής σας μαζί του. Θα ερωτευτείτε τις εντυπωσιακές μάχες του, τα τεράστια boss που θα χρειαστεί να πολεμήσετε, τους χαρακτήρες του κι ότι έχει να προσφέρει. Η Capcom αν και θα μπορούσε να έχει πάρει περισσότερα ρίσκα, εν τέλει προσφέρει μία αυθεντική Devil May Cry εμπειρία που παραμένει πιστή στην σειρά και ίσως βάζει τις βάσεις για ένα ακόμα πιο λαμπρό μέλλον.

The post Devil May Cry 5 – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/devil-may-cry-5-review/feed/ 0 14908
Darksiders 3 – Review http://www.4gamers.gr/darksiders-3-review/ http://www.4gamers.gr/darksiders-3-review/#respond Tue, 05 Feb 2019 17:29:08 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14895 Η Fury, η τρίτη καβαλάρισσα της αποκάλυψης, κάνει τη δυναμική της εμφάνιση με το Darksiders 3! Η σειρά Darksiders ίσως αποτελεί ένα από τα πιο αδικημένα franchise της προηγούμενης γενιάς. Τόσο ο πρώτος τίτλος της σειράς, όσο και ο δεύτερος, δεν είχαν την εμπορική επιτυχία που θα περίμενε κανείς βάσει της ποιότητας τους. Εξαιρετικές hack…

The post Darksiders 3 – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Η Fury, η τρίτη καβαλάρισσα της αποκάλυψης, κάνει τη δυναμική της εμφάνιση με το Darksiders 3!

Η σειρά Darksiders ίσως αποτελεί ένα από τα πιο αδικημένα franchise της προηγούμενης γενιάς. Τόσο ο πρώτος τίτλος της σειράς, όσο και ο δεύτερος, δεν είχαν την εμπορική επιτυχία που θα περίμενε κανείς βάσει της ποιότητας τους. Εξαιρετικές hack n’ slash μάχες, αμέτρητα platforming puzzles, εντυπωσιακά bosses και μεγάλη ποικιλία από περιβάλλοντα και εχθρούς είναι μερικά από τα στοιχεία που έκαναν την σειρά να ξεχωρίσει. Εξίσου σημαντικό είναι και το σενάριο, όσο και το concept. Καβαλάρηδες της αποκάλυψης να πολεμάνε αγγέλους και δαίμονες. Είναι πραγματικά πολλά τα όσα κάνουν την σειρά να ξεχωρίζει, οπότε η έλλειψη του τρίτου τίτλου για έξι ολόκληρα χρόνια ήταν μία μεγάλη απουσία. Βέβαια, η σειρά πέρασε από 40 κύματα μετά την χρεοκοπία της THQ και τη διάλυση της Vigil Games. Καμιά φορά όμως τα πράγματα εξελίσσονται με τέτοιον τρόπο, λες και η μοίρα έχει αποφασίσει το μέλλον. Το 2014, ιδρύθηκε η Gunfire Games από πρώην developers της Vigil Games και ξεκίνησε η ανάπτυξη του Darksiders 3, μετά την εξαγορά του IP από την THQ Nordic. Ιδιαίτερα σημαντικό αν αναλογιστούμε πως υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να συνεχίσουν το όραμα που υπήρχε όταν δημιουργήθηκε η σειρά. Το αρχικό πλάνο ήθελε πέντε τίτλους συνολικά, έναν για κάθε καβαλάρη και έναν πέμπτο που θα τους περιελάβανε όλους και θα παιζόταν ως τετραπλό co-op. Ειδικά το τελευταίο ήταν αρκετά φιλόδοξο, αλλά η χρεοκοπία της THQ έβαλε φρένο στα όνειρα μας. Πάντως ανεξαρτήτως του ποια θα είναι η εξέλιξη της σειράς, μετά τη νέα αρχή που έγινε, ελπίζουμε το όραμα των δημιουργών να πάρει σάρκα και οστά. Ποιος δεν θα ήθελε άλλωστε να σφάξει δαίμονες, αγγέλους και να σπείρει τον όλεθρο με όλους τους καβαλάρηδες; Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο όμως, θα πρέπει το Darksiders 3 να θέσει τις κατάλληλες βάσεις (οικονομικές και μη), οπότε πάμε να δούμε τι μας περιμένει μετά από 6 ολόκληρα χρόνια!

Fury, η οργή των καβαλάρηδων!
Darksiders 3

Όπως υποδεικνύει και το όνομα της, η Fury είναι η προσωποποίηση της οργής και του θυμού. Το εκρηκτικό ταπεραμέντο της και ο ιδιόρρυθμος χαρακτήρας της ξεχωρίζουν από τις πρώτες στιγμές σας μέσα στο παιχνίδι και θα την οδηγήσουν σε ένα ταξίδι γεμάτο αντιφάσεις για την ίδια, καθώς αμφισβητεί την ίδια της την φύση. Τα γεγονότα του Darksiders 3 διαδραματίζονται κάποια στιγμή ανάμεσα σε αυτά του 1 και του 2. Για όσους θυμούνται το τέλος του ένα, θα είναι ευκολότερο να καταλάβουν το χρονικό παράδοξο που έχει δημιουργηθεί, αν και το τελευταίο κομμάτι του παζλ, που θα βάλει όλους τους τίτλους σε απόλυτη χρονολογική σειρά, είναι το Darksiders 4 (όταν και άμα κυκλοφορήσει). Η Fury λοιπόν καλείται να φέρει εις πέρας μία πολλή σημαντική αποστολή του Charred Council, να φυλακίσει τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα που έχουν εξαπλωθεί στον κόσμο των ανθρώπων. Όπως θα καταλάβει αρκετά γρήγορα όμως, στο παρασκήνιο δρουν άλλες δυνάμεις, με τη δική τους ατζέντα για την εξέλιξη των γεγονότων. Η καβαλάρρισα λοιπόν θα έρθει αντιμέτωπη με αρκετά διλήμματα και θα πρέπει να πάρει κάποιες σημαντικές αποφάσεις, που ίσως επηρεάσουν σημαντικά το μέλλον. Συνολικά, το σενάριο του Darksiders 3 ήταν πολύ ενδιαφέρον, με αρκετές ανατροπές και καλογραμμένους χαρακτήρες. Το μόνο που μας άφησε μία πικρή γεύση είναι το γεγονός πως δεν αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα άλλα 2, αν και σχετίζεται άμεσα. Ουσιαστικά, μάθαμε περισσότερα για την Fury. Ποια είναι, ποιες είναι οι δυνάμεις της, που βρισκόταν όταν δημιουργήθηκε το χάος στην Γη και ποιος ο ρόλος της στην συνέχεια. Αν και είναι άδικο να συγκριθεί με το ένα, καθώς αποτελεί τον θεμελιώδη λίθο της σειράς, θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν αρκετά πιο ενδιαφέρον από το 2, με καλύτερο pacing, κυρίως λόγω της μικρότερης διάρκειάς του. Ένα στοιχείο που ξεχωρίζει όλα τα παιχνίδια της σειράς, είναι πως διαφέρουν σε έναν σημαντικό βαθμό στο κομμάτι του gameplay, διατηρώντας όμως μία ενιαία ταυτότητα, κάτι που όπως θα δούμε ισχύει και για το Darksiders 3.

Darksiders με λίγο… Dark Souls
Darksiders 3

Έξι ολόκληρα χρόνια σε μία βιομηχανία όπως είναι αυτή του Gaming, είναι αρκετά για να φέρουν τα πάνω κάτω. Νέες τάσεις, νέες ιδέες και concept και πολλά νέα παιχνίδια. Ένα IP που απέχει αρκετά χρόνια από την αγορά, θα πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της αγοράς, αν θέλει να παραμείνει σχετικό. Στην κατηγορία του Darksiders λοιπόν, η νέα τάση είναι η κάμερα να βρίσκεται ακριβώς πίσω από τους ώμους του χαρακτήρα και το gameplay να θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τα Souls-like παιχνίδια. Το είδαμε στο God of War, με τα γνωστά σε όλους καταπληκτικά αποτελέσματα, το είδαμε στο εξαιρετικό Hellblade της Ninja Theory και μέχρι και στο soft reboot της σειράς Assassin’s Creed. Πλέον το κοινό δείχνει να έχει μία προτίμηση στα παιχνίδια με αυτού του είδους gameplay, καθώς η κοντινότερη κάμερα και το πιο αληθοφανές σύστημα μάχης δημιουργούν μία immersive εμπειρία για τους παίκτες. Η Gunfire Games λοιπόν, αποφάσισε να ακολουθήσει το ίδιο μονοπάτι, φέρνοντας την κάμερα πιο κοντά στον χαρακτήρα, προσδίδοντας μία τελείως διαφορετική οπτική στο gameplay. Όσοι έχουν παίξει τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, θα αντιληφθούν πολλή γρήγορα τις αλλαγές που έχουν γίνει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το level design του Darksiders 3, καθώς πλέον αντί της οριζόντιας ανάπτυξης του χάρτη (μεγάλες αποστάσεις, χαμηλό ύψος) έχει προτιμηθεί ένα κατακόρυφο design. Το verticality προσδίδει νέα χαρακτηριστικά στο παιχνίδι, κυρίως όσον αφορά τα platforming στοιχεία του και την εξερεύνηση. Όλοι οι χάρτες είναι συνδεδεμένοι αναμεταξύ τους, θυμίζοντας σε δομή περισσότερο το Darksiders 1, παρά το 2, κι αυτό λόγω του ότι τα γεγονότα και των δύο διαδραματίζονται στην Γη.

Ο σχεδιασμός όλων των συστημάτων του παιχνιδιού, είτε μιλάμε για την μάχη, είτε για το level design, είτε για την ανάπτυξη του χαρακτήρα, δανείζεται στοιχεία από τους προηγούμενους τίτλους της σειράς, εισάγοντας όμως και πολλά νέα. Το αποτέλεσμα είναι να έχει τη δική του μοναδική ταυτότητα, κάτι που δεν είναι εύκολο να συναντήσεις σε αντίστοιχα sequels άλλων σειρών. Μία ιδιαιτερότητα του Darksiders 3, σε σχέση με τον προκάτοχό του, είναι το levelling της Fury εν αντιθέσει με αυτό του Death στο 2. Στον προηγούμενο τίτλο, τα levels του Death ανέβαιναν βάσει του XP που μαζεύατε από την ολοκλήρωση των quest αλλά και την εξόντωση των διαφόρων εχθρών στο παιχνίδι. Το σύστημα που έχει εφαρμοστεί στο τρία θυμίζει κυρίως τα Dark Souls, καθώς αντί για πόντους εμπειρίας χρησιμοποιείτε “ψυχές” για να ανεβάσετε level. Κάθε αναβάθμιση απαιτεί έναν συγκεκριμένο αριθμό, που αυξάνεται παράλληλα με τα level. Οι ψυχές συλλέγονται από τους εχθρούς που σκοτώνετε, αλλά και από διάφορα αντικείμενα που βρίσκονται διάσπαρτα στον χάρτη. Στη διάθεσή σας έχετε τρεις κατηγορίες που μπορείτε να αναβαθμίσετε. Το Health, που ανεβάζει τους πόντους ζωής, το Strength, που ανεβάζει τους πόντους ζημιάς, αλλά και το Arcane, που ανεβάζει την ζημιά από τις μαγικές επιθέσεις της Fury. Για να τα αυξήσετε, θα πρέπει να ξοδέψετε τον απαιτούμενο αριθμό ψυχών στον αγαπημένο μας πλέον Vulgrim, ώστε να ανέβετε level. Μόλις ανέβετε, αυτόματα θα αποκτήσετε και ένα attribute point, που στη συνέχεια μπορείτε να αναθέσετε στην εκάστοτε κατηγορία. Το σύστημα σας δίνει την απαιτούμενη ευελιξία ανάπτυξης του χαρακτήρα σας και σε γενικές γραμμές δουλεύει ικανοποιητικά. Το μόνο μας παράπονο είναι πως ίσως θα θέλαμε να υπήρχαν περισσότερα στατιστικά για να “παίξουμε”, αλλά από την στιγμή που δεν είναι RPG, δεν μπορούμε να πούμε και πολλά πάνω σε αυτό.

Darksiders 3

Οι ομοιότητες με την σειρά Souls όμως γίνονται πιο έντονες όταν μπει το σύστημα μάχης στην εξίσωση. Η Fury έχει ως βασικό της όπλο ένα μαστίγιο, που χρησιμοποιεί τόσο για να εξοντώσει τους εχθρούς της, όσο και για να περιηγηθεί στο περιβάλλον και να λύσει διαφορά platforming puzzles. Οι επιθετικές της κινήσεις αποτελούνται από διάφορα combo κουμπιών, πιο εκτελούνται ανάλογα με το πόσες φορές έχει πατηθεί ένα κουμπί, σε τι συχνότητα και συνδυαστικά με άλλα. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού η Fury αποκτά επιπλέον δυνάμεις, με την κάθε μία να συνδυάζεται με ένα νέο όπλο και μία νέα μαγεία. Συνολικά, η Fury αποκτάει 4 δυνάμεις μέχρι το τέλος του παιχνιδιού, η καθεμία ένα διαφορετικό στοιχείο της φύσης (φωτιά, πάγος, ηλεκτρισμός, μαγνητισμός). Μπορείτε να αλλάξετε ανά πάσα ώρα και στιγμή στοιχείο, καθώς σε διάφορες περιπτώσεις θα πρέπει να εναλλάσσεται ανάμεσα τους, ώστε να λύσετε τα platforming puzzles και να προχωρήσετε παρακάτω. Η μάχη γενικότερα είναι πολύ ομαλή και είναι προσιτή ακόμα και για τους πιο άπειρους παίκτες στο είδος. Στην αρχή, σίγουρα θα ξενίσει όσους δεν έχουν παίξει κάποιου παρόμοιου είδους παιχνίδι, αλλά το διάστημα που θα χρειαστεί για να προσαρμοστείτε είναι σχετικά μικρό. Η δυσκολία συγκριτικά με τους προηγούμενους τίτλους της σειράς έχει αυξηθεί αισθητά, κάτι που αρχικά ενόχλησε ένα μεγάλο μερίδιο της κοινότητας, κυρίως λόγω του ότι απείχε σαν φιλοσοφία από τα προηγούμενα. Η απάντηση ήρθε αρκετά γρήγορα από την Gunfire Games, προσθέτοντας ένα ακόμη mode που προσαρμόζει την μάχη στα δεδομένα των προηγούμενων τίτλων και συγκεκριμένα πιο hack n’ slash. Βέβαια, είναι πλέον καθαρά θέμα επιλογής σας, είτε θέλετε να παίξετε το Darksiders 3 όπως είχε σχεδιαστεί εξαρχής, είτε με το gameplay να είναι πιο κοντά στα προηγούμενα. Εμείς πάντως δοκιμάσαμε και τα 2, αλλά εν τέλει μας κέρδισε η νέα προσέγγιση που οραματίστηκαν οι developers του παιχνιδιού, καθώς η επιβράβευση που νιώθετε όταν περάσετε ένα δύσκολο σημείο ή εχθρό, είναι πολλή εθιστική.

Συνολικά, θα λέγαμε πως το Darksiders 3 θα έπρεπε να συγκριθεί περισσότερο με το πρώτο παιχνίδι της σειράς, παρά με το δεύτερο. Ο λόγος είναι πως έχουν περισσότερες ομοιότητες, καθώς το δεύτερο κεφάλαιο ήταν ένα μεγάλο βήμα προς μία διαφορετική κατεύθυνση. Οι χάρτες ήταν αρκετά πιο μεγάλοι σε έκταση, ενώ γενικά θύμιζε περισσότερο action-RPG, παρά hack n’ slash. Η Gunfire Games προσπάθησε να ισορροπήσει την κατάσταση με την ιστορία της Fury, καθώς αν και στον πυρήνα του το 3 είναι αμιγώς ένα hack n’ slash, έχει αρκετά RPG στοιχεία, όπως το σύστημα leveling, τα attributes και τα στατιστικά του χαρακτήρα. Ίσως θα μπορούσε να επεκταθεί ακόμη περισσότερο και να περιλαμβάνει επιπλέον στατιστικά και κινήσεις, αλλά απ’ όσα μπορούμε να καταλάβουμε από τα production values του παιχνιδιού, το budget πρέπει να ήταν αρκετά περιορισμένο. Μία ένδειξη είναι η δήλωση της Gunfire Games πως αν το παιχνίδι ξεπεράσει τις 100.000 πωλήσεις, τότε θα σκεφτούν τη δημιουργία ενός sequel. Μικρός ο πήχης αν αναλογιστούμε την δημοφιλία του franchise, αλλά ίσως είναι προτιμότερο, καθώς σίγουρα ξεπέρασαν κατά πολύ τις προσδοκίες του publisher (εφόσον αληθεύουν τα λεγόμενα τους). Μόνο την πρώτη του εβδομάδα στο Steam, το παιχνίδι πούλησε πάνω από 71.000 αντίτυπα, χωρίς να υπολογίσουμε σε αυτόν τον αριθμό τις πωλήσεις που έγιναν στις κονσόλες. Η εκτίμησή μας είναι πως ξεπέρασε κατά πολύ τον αριθμό αυτόν και απολύτως δικαιωματικά στα μάτια μας. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν το τέλειο παιχνίδι. Υπήρχαν αρκετά προβλήματα τεχνικής φύσεως. Μεγάλα loading times, “παγώματα” κατά την μετάβαση από κάποια σημειά σε κάποια άλλα (background loading κατά πάσα πιθανότητα), αρκετά frame-drops ακόμη και στο Xbox One X, αν και η ποιότητα του οπτικού τομέα δεν το δικαιολογεί σε καμία περίπτωση. Από την άλλη, η διάρκεια είναι ικανοποιητική, καθώς με αρκετή εξερεύνηση χρειαστήκαμε περίπου 12 ώρες, αλλά η δομή του παιχνιδιού δεν προσφέρεται καθόλου για replayability, οπότε μετά το playthrough δεν έχετε κάποιο λόγο για να επιστρέψετε στο παιχνίδι.

Ένα βήμα πιο κοντά στην Αποκάλυψη

Το Darksiders 3 μπορεί να μην αποτελεί την τέλεια συνέχεια μίας αγαπημένης μας σειράς, αλλά από την άλλη είμαστε πολύ χαρούμενοι γιατί το περιμέναμε πολλά χρόνια. Παρόλο τις δυσκολίες που υπήρχαν με την χρεοκοπία της THQ και το κλείσιμο της Vigil Games, η σειρά βρήκε επιτέλους τον δρόμο της και έφτασε στα χέρια μας, έπειτα από έξι ολόκληρα χρόνια απουσίας. Η Fury ίσως είναι ο πιο ενδιαφέρον καβάλαρης απ’ όσους έχουμε δει μέχρι στιγμής, ενώ το τέλος του παιχνιδιού αφήνει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο ενός sequel. Η Gunfire Games είναι ξεκάθαρο πως έχει όραμα για την συνέχεια του franchise και πιστεύουμε πως το Darksiders 3 ήταν ένα επίτευγμα για τα νέα δεδομένα της. Με ένα μεγαλύτερο budget και έχοντας πλέον κατασταλάξει στο ύφος του gameplay, θα είναι σαφώς πιο εύκολο να προσφέρει μία ακόμη πιο κινηματογραφική εμπειρία, μεγαλύτερης διάρκειας, ολοκληρώνοντας την τετραλογία με το Darksiders 4, με πρωταγωνιστή λογικά τον τελευταίο καβαλάρη από τα αδέρφια, τον Strife. Το μεγάλο πρόβλημα του 3 είναι ο τεχνικός τομέας του, καθώς αντιμετωπίζει πάρα πολλές δυσκολίες, ειδικά στο κομμάτι των loadings. Ελπίζουμε πως τα παθήματα θα γίνουν μαθήματα για την Gunfire Games και το επόμενο παιχνίδι της σειράς να είναι μία πραγματικά επική εμπειρία. Οι βάσεις για κάτι τέτοιο έχουν μπει και μένει να δούμε πως θα το εκμεταλλευτούν στη συνέχεια. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι σε γενικές γραμμές δεν θα απογοητεύσει κανέναν φανατικό της σειράς.

The post Darksiders 3 – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/darksiders-3-review/feed/ 0 14895
Battlefield V – Review http://www.4gamers.gr/battlefield-v-review/ http://www.4gamers.gr/battlefield-v-review/#respond Mon, 04 Feb 2019 19:34:09 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14879 Η μητέρα των μαχών επιστρέφει μέσω του Battlefield V για αμέτρητες multiplayer συγκινήσεις! Η DICE αποφάσισε να επιστρέψει στην κανονικότητα με την αρίθμηση της σειράς, καθώς μετά το “άκυρο” Battlefield 1, ήρθε η ώρα του Battlefield V, που εκτός από την κανονική συνέχεια της αρίθμησης, αποτελεί και την επιστροφή της σειράς στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο!…

The post Battlefield V – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Η μητέρα των μαχών επιστρέφει μέσω του Battlefield V για αμέτρητες multiplayer συγκινήσεις!

Η DICE αποφάσισε να επιστρέψει στην κανονικότητα με την αρίθμηση της σειράς, καθώς μετά το “άκυρο” Battlefield 1, ήρθε η ώρα του Battlefield V, που εκτός από την κανονική συνέχεια της αρίθμησης, αποτελεί και την επιστροφή της σειράς στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο! Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η επιστροφή στο Β’ Παγκόσμιο δημιούργησε ενθουσιασμό στις τάξεις των οπαδών της σειράς, ειδικά μετά το εξαιρετικό Battlefield 1. Το ενδιαφέρον για την περίοδο είναι ιδιαίτερα μεγάλο, καθώς η γενιά μας έχει μεγαλώσει με παιχνίδια όπως το Medal of Honor και το Call of Duty. Βέβαια, ίσως να μην έχει να κάνει τόσο η νοσταλγία για την περίοδο στην αγάπη που δείχνει ο κόσμος για τον Β’ Παγκόσμιο, όσο οι παρατάξεις, οι στολές, τα όπλα κτλ. Σε κάθε περίπτωση όμως, όταν το Battlefield 1 έχει θέσει τόσο ψηλά τον πήχη για την σειρά, το V ήταν ένα δύσκολο εγχείρημα για την DICE. Πως ξεπερνάς ένα παιχνίδι που φαινομενικά ήταν άψογο; Σε αυτό το ερώτημα υπάρχουν πολλές απαντήσεις, τελείως υποκειμενικές όμως. Όπως θα δούμε αναλυτικά παρακάτω, κάποιες “μάχες” κερδίθηκαν από την DICE, ενώ κάποιες άλλες όχι.

Η επιστροφή των War Stories
Battlefield V

Το single-player κομμάτι του Battlefield V επαναφέρει τα War Stories, που αγαπήθηκαν από μεγάλο μέρος της κοινότητας στο Battlefield 1. Συνολικά, πλέον υπάρχουν 4 ιστορίες διαθέσιμες, μαζί με το Last Tiger που προστέθηκε τον Δεκέμβριο, ενώ για να τις ολοκληρώσετε θα χρειαστείτε περίπου 5 ώρες , στο Normal. Στα υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας σίγουρα θα χρειαστείτε περισσότερο, κυρίως λόγω του αριθμού των θανάτων σας όμως, όχι για κάποιον άλλο λόγο. Η αφήγηση των ιστοριών δυστυχώς δεν ήταν όσο επική θα περίμενε κανείς, ειδικά μετά τον καταπληκτικό πρόλογο που μας έβαλε απολύτως σε πολεμικό κλίμα. Η DICE προτίμησε να αφηγηθεί ιστορίες που δεν έχουμε ξαναδεί σε παιχνίδια Β’ Παγκοσμίου πολέμου, όπως για παράδειγμα το μέτωπο της Νορβηγίας. Η αλήθεια είναι πως εδώ και 20 χρόνια που βγαίνουν παιχνίδια που αφορούν την περίοδο, έχουμε δει αμέτρητες φορές την απόβαση στη Νορμανδία, την άμυνα του Στάλινγκραντ, την εισβολή στο Βερολίνο και γενικότερα όλες τις γνωστές μάχες της εποχής, οπότε η DICE θεώρησε πως δεν θα είχε νόημα να τις ξαναδούμε. Η αλήθεια όμως βρίσκεται κάπου στην μέση. Ακολουθώντας το format με τις ανθολογίες, η ιστορία δεν έχει μία λογική συνέχεια, ούτε επιτρέπει την ανάπτυξη μίας συμπαγούς πλοκής από την αρχή μέχρι και το τέλος. Για εμάς θα ήταν προτιμότερο να υπήρχε ένα ατόφιο campaign, όπου θα εξιστορούσε διαφορετικά γεγονότα, με διαφορετικούς χαρακτήρες, που όμως θα συνδέονταν μεταξύ τους και θα βλέπαμε πως επηρεάζει η μία ιστορία την άλλη. Παράλληλα θα μπορούσε να υπάρχει co-op, δίνοντας τη δυνατότητα στους παίκτες να περιηγηθούν ελεύθερα στους χάρτες, ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια που στο τέλος τους θα επηρέαζαν την έκβαση του σεναρίου. Με τα τωρινά δεδομένα όμως, θεωρούμε πως το single-player κομμάτι, αν και ευπρόσδεκτο, δεν έχει να προσφέρει κάτι ουσιαστικό και το πιο πιθανό είναι πως έχει αγνοηθεί από την πλειοψηφία των παικτών.

Τα καλά, τα κακά και τα… άσχημα!

Η ανακοίνωση του Battlefield V είχε συνοδευτεί με πολλά θετικά σχόλια, κυρίως λόγω της αποκάλυψης πως για πρώτη φορά, θα απουσιάζει το επί πληρωμή season pass. Πρακτικά αυτό μεταφράζεται σε προσθήκη νέου περιεχομένου, εντελώς δωρεάν. Πρόκειται για μία εντελώς ριζοσπαστική κίνηση, αν αναλογιστούμε πως μιλάμε για την EA, με ότι αυτό συνεπάγεται. Νέοι χάρτες, όπλα, modes χωρίς έξτρα χρέωση, σε μία “απολογητική” κίνηση στα μάτια μας, για να εξιλεωθεί από τα κακώς κείμενα του Star Wars: Battlefront II και το φίασκο του λανσαρίσματός του. Βέβαια, δεν είναι όλα τόσο ρόδινα όσο φαίνονται. Πρακτικά, έχουν “κοπεί” πολλά πράγματα από το παιχνίδι και προστίθονται σταδιακά, ως “νέο” περιεχόμενο. Μέχρι τον Μάρτιο, γνωρίζουμε πως θα προστεθούν 2 νέα modes, αλλά για περιορισμένο χρονικό διάστημα, κι όσο ισχύει το αντίστοιχο κεφάλαιο του Tides of War, η επίσημη ονομασία της live υπηρεσίας του Battlefield V. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως τόσο το Rush, όσο και το Squad Conquest θα προστεθούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα, απόφαση που δεν έχει καμία λογική (αφού υπάρχουν, γιατί να μην μείνουν για πάντα;;;). Σε κάθε κεφάλαιο του Tides of War, οι παίκτες έχουν διαφορετικές αποστολές να φέρουν εις πέρας, ενώ καθώς τις ολοκληρώνουν αποκτούν πρόσβαση σε νέα rewards που περιλαμβάνουν από νέα skins για όπλα, έως νέα skins για τους χαρακτήρες, τα οχήματα, νέα dog tags και πολλά άλλα. Η νέα προσέγγιση των EA και DICE στην post-launch υποστήριξη του παιχνιδιού με νέο περιεχόμενο είναι ενδιαφέρουσα, αλλά η τελική υλοποίηση χρίζει αρκετών βελτιώσεων. Κάθε expansion του Battlefield 1 ήταν ουσιώδες, με νέους χάρτες, νέα όπλα, νέους στρατούς και νέους τρόπους να απολαύσουμε το παιχνίδι. Μπορεί να κόστιζε, αλλά υπήρχε όντως νέο περιεχόμενο. Στο Battlefield V έχει δοθεί η εντύπωση πως περιεχόμενο όπως το Combined Arms, ένα νέο co-op mode, αλλά και το Firestorm, το Battle Royale α λα Battlefield, έχει κοπεί επίτηδες, ώστε να πλασαριστεί στη συνέχεια ως “νέο”. Ελπίζουμε πως στη συνέχεια θα μας “κλείσει” το στόμα η DICE, αλλά μέχρι στιγμής η κατάσταση δεν είναι και τόσο ενθαρρυντική.

Battlefield V

Ένα από τα νέα στοιχεία που έχουν προστεθεί στο Battlefield V, είναι το customisation των χαρακτήρων. Για παράδειγμα, πλέον μπορείτε να επιλέξετε το φύλο, πρόσωπο, στολή και χρώματα, αλλά και αποχρώσεις σε προκαθορισμένα κομμάτια του όπλου. Τα σχετικά cosmetics λοιπόν, εκτός ότι αγοράζονται με χρήση in-game currency, αποκτούνται και μέσω της ολοκλήρωσης διάφορων challenges. Εκτός από τα cosmetics όμως, υπάρχουν αρκετά νέα χαρακτηριστικά στο σύστημα των classes, δίνοντάς σας τη δυνατότητα να παραμετροποιήσετε τα ήδη υπάρχοντα, προσαρμόζοντάς τα στον τρόπο παιχνιδιού σας. Κάθε class έχει 2 combat roles, με το καθένα να επικεντρώνεται σε διαφορετικά πράγματα. Για παράδειγμα, ο assault μπορεί να επιλέξει το Light infantry, που του επιτρέπει να συλλέγει περισσότερες σφαίρες από τους νεκρούς, ενώ μπορεί να αναπληρώνει πόντους ζωής πιο γρήγορα από οποιονδήποτε άλλον. Η επιλογή του εν λόγω combat role του επιτρέπει να μένει για περισσότερη ώρα στο μέτωπο, δίνοντάς του αυτονομία σε πυρομαχικά και ζωή. Συνολικά, τα Combat Roles εισάγουν νέα στοιχεία στα ήδη υπάρχοντα classes, προσφέροντας μεγαλύτερη ποικιλία στο gameplay. Συνέχεια στην παραμετροποίηση έρχονται να δώσουν και τα perks του κάθε όπλου, προσφέροντας την επιλογή να το προσαρμόσετε στα γούστα σας. Στην ουσία, υπάρχει 1 δέντρο με διαφορετικά μονοπάτια, με τα οποία προσαρμόζετε την συμπεριφορά του όπλου βάσει των προτιμήσεων σας. Για παράδειγμα μπορείτε να επιλέξετε να αλλάζετε γρηγορότερα γεμιστήρα, ή να σηκώνετε πιο γρήγορα το όπλο μετά από σπριντ. Στο σύνολο υπάρχουν πραγματικά πάρα πολλές επιλογές παραμετροποίησης, όντας μία σημαντική αναβάθμιση από τον προκάτοχό του.

Όταν αναφερόμαστε σε FPS, ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του παιχνιδιού είναι τα διαθέσιμα όπλα. Όσοι έχουν εντριβήσει στα shooter του Β’ Παγκόσμιου πολέμου, είναι σίγουρο πως θα βρεθούν σε γνώριμα λημέρια. MP-40, STG-44, M1A1, Gewehr 43, Kar98, Thompson και πολλά άλλα θρυλικά όπλα κάνουν την εμφάνισή τους, προσφέροντας αμέτρητες επιλογές για όλα τα classes. Το feedback των όπλων παραμένει πιστό στα υψηλά στάνταρ των προηγούμενων τίτλων της σειράς και η αίσθηση του shooting είναι άκρως ικανοποιητική, από το πιστόλι μέχρι το sniper, πιστεύουμε πως δεν θα μείνει κανένας παραπονεμένος. Βέβαια, η λίστα δεν είναι ακόμα πλήρης, καθώς αυτή την στιγμή λείπουν βασικές παρατάξεις από το παιχνίδι, όπως για παράδειγμα η Σοβιετική Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ιαπωνία. Μέχρι στιγμής, διαθέσιμοι είναι οι Βρετανοί και οι Γερμανοί, οπότε σε βάθος χρόνου, εφόσον επαληθευτούν τα λεγόμενα της DICE, πρόκειται να δούμε ακόμη περισσότερα διαθέσιμα όπλα. Το ίδιο ισχύει και για τα διαθέσιμα οχήματα, καθώς αναμένεται να προστεθούν περισσότερο μέσω του Tides of War στο μέλλον. Το roadmap των δωρεάν updates είναι γνωστό για μέχρι τον Μάρτιο, οπότε μένει να δούμε την συχνότητα που θα προστίθεται νέο περιεχόμενο καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής του Battlefield V. Αλλαγές έχουν υπάρξει και σε πιο κομβικά σημεία του παιχνιδιού, αλλά κάποιες είναι λίγο άστοχες, ενώ γενικά έχουν γίνει και διάφορα πισωγυρίσματα.

Battlefield V

Αρχικά, ένα από τα νέα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού είναι τα fortifications. Κάθε παίκτης έχει στη διάθεσή του εργαλεία, που επιτρέπουν τη δημιουργία νέων οχυρώσεων σε διάφορα προκαθορισμένα σημεία στον χάρτη. Για παράδειγμα, αν υπάρχει ένας κεντρικός δρόμος για ένα σημείο που πρέπει είτε να αμυνθεί είτε να επιτεθεί από τους παίκτες, με τα εργαλεία οι αμυνόμενοι μπορούν να χτίσουν αντι-αρματικές ζώνες, τείχη από σάκους, συρματοπλέγματα, χαρακώματα και διάφορα άλλα κατασκευάσματα, που θα κάνουν πιο εύκολη την ζωή τους. Πρόκειται για μία προσθήκη στο gameplay του παιχνιδιού, που αν και φαίνεται αρχικά ασήμαντη, στην ουσία προσθέτει στρατηγικό βάθος και είναι ικανή να αλλάξει τις ισορροπίες στο πεδίο της μάχης. Αν οι αμυνόμενοι δημιουργήσουν μία νεκρή ζώνη, που δεν θα μπορούν να περάσουν άρματα ή οχήματα, με την χρήση των οχυρώσεων και την υποστήριξη των υπολοίπων παικτών, θα κάνουν την ζωή των επιτιθέμενων κόλαση. Το μόνο αρνητικό, είναι ότι μπορείτε να χτίσετε μόνο σε προκαθορισμένα σημεία, μην έχοντας την απαιτούμενη ελευθερία να αυτοσχεδιάσετε. Ένα από τα βασικά στοιχεία της σειράς Battlefield, ήταν ανέκαθεν η καταστροφή του περιβάλλοντος, κάτι που βλέπουμε ακόμη πιο έντονα στο Battlefield V. Κτίρια, γέφυρες, οχυρώματα και τα περισσότερα κτίσματα μέσα στον χάρτη μπορούν να ισοπεδωθούν, αλλάζοντας μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τις ισορροπίες. Πλέον, οι σφαίρες διαπερνούν επιφάνειες ανάλογα τη διάμετρο τους, ενώ και η κατεύθυνση της έκρηξης επηρεάζει την πορεία των χαλασμάτων. Rework έχει γίνει και το σύστημα των animations, με την κίνηση των παικτών να έχει γίνει πιο ωμαλή, ενώ έχουν προστεθεί και νέες κινήσειως. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως πλέον μπορείτε να ξαπλώσετε στην πλάτη σας, έχοντας το όπλο μπροστά, κάτι που δεν γινόταν στους προηγούμενους τίτλους της σειράς.

Battlefield V

Τα Operations επιστρέφουν από το Battlefield 1, ως Grand Operations, πηγαίνοντας το mode ένα βήμα πιο πέρα. Αντί για την μονότονη επίθεση ή άμυνα σε σημεία, έως ότου τελειώσουν τα objectives ή τα tickets κάθε παράταξης, πλέον τα πράγματα διαφοροποιούνται από μέρα σε μέρα, αλλάζοντας συνέχεια objectives. Για παράδειγμα, την πρώτη μέρα της μάχης μπορεί να πέφτετε με αλεξίπτωτο στο πεδίο, ώστε να καταστρέψετε τα αντιαεροπορικά του εχθρού, αλλά στην επόμενη φάση να πρέπει να κερδίσετε ένα ματς Conquest. Γενικότερα, τα Grand Operations αποτελούν το highlight του Battlefield V και είναι με διαφορά το πιο εθιστικό mode. Συνδυάζουν την αφήγηση ιστοριών με το χαοτικό multiplayer gameplay και είναι το πιο δημοφιλές mode με διαφορά. Φυσικά δεν είναι το μόνο που υπάρχει, καθώς τα κλασικά πλέον Conquest και Team Deathmatch, έρχονται για να “κολλήσουν” με το ολοκαίνουργιο Airborne mode. Όσοι καταφέρουν να κάνουν και λίγη υπομονή, θα έχουν στη διάθεσή τους ακόμη περισσότερο περιεχόμενο, που μπορεί να τους προσφέρει δεκάδες ώρες διασκέδασης online. Το Battlefield V είναι μία αμιγώς multiplayer εμπειρία, ακόμη κι αν περιλαμβάνει single-player κομμάτι, που είναι ικανή να απασχολήσει για δεκάδες ώρες τόσο τους φανατικούς της σειράς, όσο και τους φανατικούς των FPS. Το λανσάρισμα του παιχνιδιού συνοδεύτηκε από αρκετά bugs, αλλά και λανθασμένες επιλογές από τους developers όσον αφορά το φιάσκο με τις αλλαγές στο Time to Kill και το Time to Die. Φάνηκε πως η DICE άκουσε τις αντιδράσεις της κοινότητας και εργάζεται σκληρά στο να διορθώσει πολλά από τα προβλήματα, κάτι που έχει πετύχει ήδη σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Αν υπολογίσουμε και το περιεχόμενο που ήδη γνωρίζουμε πως έρχεται στο παιχνίδι, συν ότι μας περιμένει μετά τον Μάρτιο, τότε σίγουρα μιλάμε για μία από τις πιο πλήρεις multiplayer εμπειρίες για το 2019.

The post Battlefield V – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/battlefield-v-review/feed/ 0 14879
Diablo 3: Eternal Collection – Review http://www.4gamers.gr/diablo-3-eternal-collection-review/ http://www.4gamers.gr/diablo-3-eternal-collection-review/#respond Thu, 31 Jan 2019 17:20:06 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14873 Το Diablo 3 σηματοδοτεί την πρώτη κυκλοφορία της σειράς σε κονσόλα της Nintendo! Το Diablo 3 αποτελεί ένα από τα κορυφαία παιχνίδια της δεκαετίας. Το τρίτο μέρος της θρυλικής σειράς της Blizzard, έκανε την εμφάνισή του το 2012, έξι χρόνια πριν την πρόσφατη κυκλοφορία του στο Nintendo Switch. Ο τελευταίος τίτλος της Blizzard που κυκλοφόρησε…

The post Diablo 3: Eternal Collection – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Το Diablo 3 σηματοδοτεί την πρώτη κυκλοφορία της σειράς σε κονσόλα της Nintendo!

Το Diablo 3 αποτελεί ένα από τα κορυφαία παιχνίδια της δεκαετίας. Το τρίτο μέρος της θρυλικής σειράς της Blizzard, έκανε την εμφάνισή του το 2012, έξι χρόνια πριν την πρόσφατη κυκλοφορία του στο Nintendo Switch. Ο τελευταίος τίτλος της Blizzard που κυκλοφόρησε σε κονσόλα του ιαπωνικού κολοσσού, ήταν το Blizzard Classic Arcade το 2003 στο Game Boy Advance και περιελάμβανε τα Blackthorne, The Lost Vikings και Rock n’ Roll Racing. Έκτοτε, η Blizzard είχε ασχοληθεί αποκλειστικά με το World of Warcraft, κάτι απολύτως λογικό αν αναλογιστούμε πως εξελίχθηκε στο απόλυτο φαινόμενο της προηγούμενης δεκαετίας, με πάνω από 10 εκατομμύρια συνδρομητές μηνιαίως. Το Diablo 3 ήταν στην ουσία η επιστροφή της εταιρείας σε άλλα genres, με την κυκλοφορία πολυαναμενόμενων sequel, όπως το StarCraft 2, αλλά και νέων τίτλων όπως το Overwatch και το Hearthstone.

Diablo 3: Eternal Collection

Συνολικά, το Diablo 3 έχει κυκλοφορήσει σε έξι πλατφόρες, συμπεριλαμβανομένου και του Nintendo Switch, στοιχείο που δείχνει πως υπάρχει ζήητηση από το κοινό, αν και η αρχική κυκλοφορία του παιχνιδιού είχε συνοδευτεί με ένα καταστροφικό λανσάρισμα στο PC, με αμέτρητα προβλήματα συνδεσιμότητας με τους servers, την απαίτηση πως οι παίκτες πρέπει να είναι επί μονίμου βάσεως online για να παίξουν, αλλά και το περιβόητο auction house. Σε όλα αυτά προστέθηκε και η απουσία ενός αμιγούς PvP mode, που δυστυχώς δεν έκανε ποτέ την εμφάνισή του. Τα υπόλοιπα προβλήματα διορθώθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό από την Blizzard, ενώ σε συνδυασμό με την προσθήκη των Rifts και των Seasons, η κατάσταση βελτιώθηκε αισθητά. Παράλληλα με την κυκλοφορία του Diablo 3 στο Switch όμως, η ανακοίνωση του Diablo Immortal για τα κινητά έφερε μία νέα θύελλα αντιδράσεων. Η αλήθεια όμως είναι πως υποσκίασε εντελώς άδικα ένα εξαιρετικό port, που αποτελεί ένα από τα απόλυτα value for money για την κονσόλα της Nintendo.

Ένας συνδυασμός φτιαγμένος στον παράδεισο

Η κυκλοφορία του Diablo 3 στο Nintendo Switch, εκτός από την όποια εμπορική επιτυχία μπορεί να έχει, δημιούργησε και κάποια νέα δεδομένα. Εκτός ότι αποτελεί τον πρώτο τίτλο της σειράς που κυκλοφορεί σε κονσόλα της ιαπωνικής εταιρείας, αποτελεί και τον πρώτο τίτλο της σειράς που κυκλοφορεί σε φορητή κονσόλα γενικότερα. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, η μεταφορά του τίτλου στο Switch ίσως ήταν αρκετά πιο δύσκολη απ’ όσο θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος, καθώς εκτός από περιορισμούς της επεξεργαστικής ισχύος, υπάρχουν και θέματα όπως η περιορισμένη πρόσβαση στο διαδίκτυο λόγω της φορητότητας της κονσόλας, αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Βέβαια, η Blizzard δεν είναι και καμιά “τυχαία” εταιρεία, οπότε αντιμετώπισε άψογα όλες τις δυσκολίες που υπήρχαν, βρίσκοντας ποιοτικές απαντήσεις στα προαναφερθέν θέματα. Αυτό που σίγουρα απασχολεί τους περισσότερους είναι το πόσο καλά στέκεται το Diablo στο Switch όσον αφορά την ποιότητα των γραφικών αλλά και την απόδοσή του σε frames. Η απάντηση είναι εύκολη και γρήγορη στο συγκεκριμένο θέμα, καθώς το art style του παιχνιδιού, σε συνδυασμό με κάποιες τεχνικές μαεστρίες της Blizzard, προσφέρουν ένα άκρως ικανοποιητικό αποτέλεσμα και με εξαιρετική απόδοση, ακόμη και σε handheld mode.

Συγκεκριμένα, σε handheld mode το Diablo “τρέχει” σε 720p και 60 fps, ενώ σε Dock “τρέχει” σε 920p. Απλά όπως γίνεται και στα περισσότερα παιχνίδια του Switch, πιστεύουμε πως αυτό που ξεχωρίζει είναι το handheld mode, καθώς σε μεγάλες οθόνες είναι πιο ευδιάκριτες οι όποιες ατέλειες υπάρχουν, συγκριτικά πάντα με τις υπόλοιπες πλατφόρμες. Τα προτερήματα όμως είναι αρκετά για να καλύψουν το οπτικό χάσμα, καθώς η άνεση που προσφέρει η φορητότητα του Nintendo Switch δεν μπορεί να αγνοηθεί έτσι απλά. Αρχικά, υπάρχει η δυνατότητα για local coop ανάμεσα σε διαφορετικές κονσόλες Switch, χωρίς να χρειαστείτε σύνδεση στο Internet. Τι καλύτερο από μία ομαδική μάζωξη της παρέας σας για πολύωρα seasions Diablo, είτε στον καναπέ του σπιτιού σας, είτε στο δωμάτιο σας, είτε ακόμη και σε έναν εξωτερικό χώρο. Παράλληλα, τα joy-cons μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ξεχωριστά controllers, αν και λόγω μεγέθους και το πλήθος των συνδυασμών κουμπιών, μεγάλα sessions κρίνονται απαγορευτικά για τους περισσότερους από εμάς. Φυσικά, υπάρχει πάντα η λύση των Pro controllers, όπου λειτουργούν άψογα με το παιχνίδι.

Diablo 3: Eternal Collection

Έχοντας παίξει το Diablo 3 τόσο σε PC, όσο και σε άλλες κονσόλες, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως η έκδοση για το Nintendo Switch είναι μία από τις πιο απολαυστικές. Η άνεση του να παίζετε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι σας, στο γραφείο σας, ακόμα και στην… τουαλέτα σας, τις δύσκολες ώρες, είναι τόσο εθιστική που ασυναίσθητα θα θέλετε να επιστρέψετε για περισσότερο. Με την παραμικρή αφορμή θα παίρνετε την κονσόλα στα χέρια σας και θα ξεκινάτε την σφαγή δαιμόνων χωρίς δεύτερη σκέψη. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως η Eternal Collection περιλαμβάνει το βασικό παιχνίδι, συν το expansion Reaper of Souls, αλλά και τον Necromancer, προσφέροντας αμέτρητες ώρες ενασχόλησης για τους φανατικούς του είδους.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως μαζί με το Skyrim, αποτελούν τα παιχνίδια με το μεγαλύτερο value for money, αναλογικά πάντα με την ποσότητα αλλά και την ποιότητα του περιεχομένου. Ειδικά όσοι από εσάς έχουν καταφέρει να μην παίξουν καθόλου το Diablo 3, θεωρούμε πως είναι η τέλεια ευκαιρία να βυθιστείτε στον σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού, καθώς η φορητότητα του Switch δεν σας περιορίζει στο που και πότε μπορείτε να παίξετε. Για όσους το έχουν απορία, θα πρέπει να προσθέσουμε πως το online multiplayer απαιτεί ενεργή υπηρεσία στο Nintendo Switch Online, αν και όπως αναφέραμε και προηγουμένως, η σύνδεση στο Internet δεν είναι αναγκαστική.

The post Diablo 3: Eternal Collection – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/diablo-3-eternal-collection-review/feed/ 0 14873
Resident Evil 2 Remake – Review http://www.4gamers.gr/resident-evil-2-remake-review/ http://www.4gamers.gr/resident-evil-2-remake-review/#respond Mon, 28 Jan 2019 17:18:10 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14850 Το Resident Evil 2 Remake μας επιστρέφει στην Racoon City, 20 ολόκληρα χρόνια μετά! Ένα παιχνίδι που αγάπησε μία ολόκληρη γενιά και εδραίωσε το είδος των survival-horror στην βιομηχανία του gaming. Το Resident Evil 2 αποτελεί έναν “θρύλο”, καθώς για πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία του οι οπαδοί της σειράς συνέχιζαν να το μνημονεύουν ως…

The post Resident Evil 2 Remake – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Το Resident Evil 2 Remake μας επιστρέφει στην Racoon City, 20 ολόκληρα χρόνια μετά!

Ένα παιχνίδι που αγάπησε μία ολόκληρη γενιά και εδραίωσε το είδος των survival-horror στην βιομηχανία του gaming. Το Resident Evil 2 αποτελεί έναν “θρύλο”, καθώς για πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία του οι οπαδοί της σειράς συνέχιζαν να το μνημονεύουν ως ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, Resident Evil. Όχι άδικα είναι η αλήθεια. Είτε μιλάμε για το σενάριο και τους χαρακτήρες, είτε για τους γρίφους και την αποπνικτική ατμόσφαιρα, το παιχνίδι ήταν πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του.

Έπειτα από 20 ολόκληρα χρόνια αναμονής λοιπόν, η Capcom έκανε το χατίρι σε όσους ζητούσαν φανατικά ένα Remake, κάνοντας το όνειρο τους πραγματικότητα. Στην E3 2018, στην παρουσίαση της Sony, είδαμε για πρώτη φορά το ολικό Remake του παιχνιδιού. Ντελίριο ενθουσιασμού από το κοινό και τους εκατοντάδες χιλιάδες που το παρακολούθησαν live, κι αυτομάτως αποτέλεσε μία από τις πιο πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες του 2019. Βέβαια, η μεταφορά ενός είκοσι χρονών παιχνιδιού στα δεδομένα της εποχής μας, μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι.

Resident Evil 2 Remake

Είκοσι χρόνια μετά, στοιχεία που το 1998 ήταν καινοτόμα και πρωτοποριακά, πλέον δεν έχουν καμία θέση στην αγορά. Προεπιλεγμένες θέσεις καμερών, στατική μάχη και πολλά άλλα στοιχεία που τότε αγαπήθηκαν, σήμερα θα ξένιζαν τον μέσο gamer. Αν αναλογιστούμε και τις προσδοκίες που υπήρχαν, τότε είναι εύκολα κατανοητό πως ήταν ένα κολοσσιαίο εγχείρημα και μία δύσκολη απόφαση από την Capcom. Όπως θα δούμε παρακάτω όμως, όταν υπάρχει όραμα και σωστή διαχείριση, το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό.

Επιστροφή στην Racoon City

Το σενάριο του παιχνιδιού ίσως το γνωρίζετε πολύ καλά οι περισσότεροι, αλλά θα κάνουμε μερικές αναφορές σε πρόσωπα και αρχικά γεγονότα, ώστε όσοι δεν είχαν την ευκαιρία να το παίξουν παλαιότερα, να πάρουν μία γενικότερη ιδέα. Βρισκόμαστε στο μακρινό 1998, 2 μήνες μετά τα γεγονότα του πρώτου Resident Evil. Οι πρωταγωνιστές μας είναι ο Leon S. Kennedy, αστυνομικός που πηγαίνει για πρώτη μέρα στη δουλειά του, αλλά και η Claire Redfield, μία φοιτήτρια κολλεγίου. Στο δρόμο τους για την Racoon City, αντιλαμβάνονται πολλή γρήγορα πως η κατάσταση έχει ξεφύγει εκτός ελέγχου. Παντού συναντούν τερατόμορφους, επιθετικούς ανθρώπους. Η πόλη είναι κυριολεκτικά διαλυμένη και επικρατεί ένα χάος, μία ευγενική χορηγία του T-Virus.

Ο Leon συναντάει την Claire και με την βοήθεια της ξεφεύγουν τελευταία στιγμή από μία ορδή ζόμπι. Μέσα σε λίγα λεπτά όμως, οι δρόμοι τους θα χωριστούν γι’ ακόμη μία φορά και πλέον θα χρειαστεί να επιβιώσουν μόνοι τους. Ένα από τα βασικά στοιχεία της ιστορίας είναι πως σας δίνει τη δυνατότητα να ζήσετε τα γεγονότα από δύο διαφορετικές οπτικές, μία του Leon και μία της Claire. Κάθε χαρακτήρας έχει πρόσβαση σε διαφορετικά αντικείμενα, αλλά και σε διαφορετικά σημεία, ενώ και η ιστορία διαφοροποιείται.

Resident Evil 2 Remake

Συνολικά, υπάρχουν 4 διαφορετικά σενάρια που χωρίζονται ανάλογα με ποιον χαρακτήρα ξεκινήσετε πρώτα. Στην ουσία είναι Leon A/Claire B και Claire A/Leon B. Όσοι έχουν παίξει στο παρελθόν το παιχνίδι, θα δουν αμέσως πως υπάρχουν αρκετές αλλαγές σε γεγονότα, καθώς δεν έχουν μεταφερθεί πιστά από την αυθεντική έκδοση. Υπάρχει διαφορετική ροή, αλλά ουσιαστικά δεν έχει υπάρξει κάποια αλλαγή στο σενάριο. Συνολικά οι αλλαγές είναι πάρα πολλές στο παιχνίδι, αλλά έχουν γίνει τόσο έξυπνα που κατά την γνώμη μας το βελτιώνουν σε πάρα πολλά σημεία, όπως θα δούμε αναλυτικά παρακάτω.

Αποπνικτικό, αγχωτικό και εθιστικό

Το Resident Evil 2 Remake δεν θυμίζει σε τίποτα το παιχνίδι που αγαπήσαμε στο PlayStation 1. Εκτός από τα γραφικά που εννοείται ότι έχουν αλλάξει, παράλληλα έχουν γίνει τεράστιες αλλαγές και στο gameplay. Αρχικά, η κάμερα είναι πάνω από τον ώμο σε προοπτική τρίτου προσώπου. Αυτό από μόνο του καταλαβαίνετε πως πρόκειται για τεράστια αλλαγή από το αρχικό παιχνίδι, όπου οι κάμερες ήταν προκαθορισμένες. Όμως, το πόσο ταιριάζει στο στυλ του παιχνιδιού, είναι απερίγραπτο. Η αποπνικτική ατμόσφαιρα είναι ακόμα πιο έντονη, με τα πολλά μικρά διαδρομάκια μέσα στο αστυνομικό τμήμα, που σφίζουν από εχθρούς. Το αίσθημα της απελπισίας και του άγχους είναι κάτι που θα σας συνοδεύει καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, καθώς τα όπλα σας προσφέρουν μία ψευδαίσθηση ασφάλειας. Τα ζόμπι δεν θυμίζουν σε τίποτα τα αντίστοιχα που συναντάτε σε άλλα μέσα διασκέδασης, είτε μιλάμε για παιχνίδια, είτε για ταινίες/σειρές. Το μία σφαίρα στο κεφάλι και τέλος με το πιστόλι είναι… όνειρο θερινής νυκτός. Το αν πεθάνουν και με πόσες σφαίρες είναι θέμα πιθανοτήτων, οπότε σε συνδυασμό με τα ελάχιστα πυρομαχικά που υπάρχουν διάσπαρτα, πολλές φορές είναι προτιμότερο να αποφύγετε συγκρούσεις, εφόσον είναι εφικτό.

Βέβαια, ακούγεται αρκετά πιο εύκολο στην θεωρία, απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα. Οι χώροι είναι απελπιστικά μικροί, με διακλαδώσεις, πολλά δωμάτια και “εκπλήξεις” σε κάθε γωνία. Ακόμα κι αν σκοτώσετε κάποιους από τους εχθρούς, πολλές φορές θα έχετε νέες “επισκέψεις”, οπότε θέλει αρκετή προσοχή σε κάθε σας κίνηση. Οι πρώτες σας 2 με 3 ώρες στο παιχνίδι θα είναι αφιερωμένες στο να εγκληματίζεστε με το περιβάλλον του αστυνομικού τμήματος, αλλά και γενικότερα με τους μηχανισμούς του gameplay. Ο καλύτερος σας σύμμαχος είναι ο χάρτης και ο προσανατολισμός σας, καθώς θα πρέπει να μετακινείστε εντελώς “μηχανικά” από ένα σημείο και μετά. Με την αδρεναλίνη στο “κόκκινο” δεν θα έχετε πολλά περιθώρια σκέψης και θα πρέπει να παίρνετε γρήγορα αποφάσεις για τις επόμενες κινήσεις σας.

Resident Evil 2 Remake

Η περιήγηση μέσα στους χώρους του παιχνιδιού, όσο αγχωτική και ανατριχιαστική κι αν είναι, είναι εθιστική. Είναι σαν ένα πικάντικο φαγητό, που ακόμα κι αν καιγέστε, θέλετε ακόμη περισσότερο. Φωτισμοί σε ελάχιστα σημεία ή δωμάτια, με τον φακό να αποτελεί έναν πολύ καλό φίλο σας, ενώ και ο ηχητικός τομέας είναι καταπληκτικός. Τα βήματα, ο αέρας που φυσάει από τα σπασμένα τζάμια, τα ουρλιαχτά, τα μπουμπουνητά και το εξαιρετικό soundtrack, είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν την απόλυτη ατμόσφαιρα τρόμου και επιβίωσης. Μεγάλο ρόλο στο κομμάτι της επιβίωσης παίζουν κάποια αρκετά μοναδικά χαρακτηριστικά, που αφορούν την διαχείριση των αντικειμένων και των save.

Old-school στα καλύτερά του!

Όσοι έχετε μάθει σε άπειρες θέσεις στο inventory slot σας και αυτόματα saves, καλό θα ήταν να το ξεχάσετε, καθώς τέτοια “χαριτωμένα” στοιχεία δεν χωρούν στον σκληρό κόσμο του Resident Evil 2. Η διαχείριση των διαθέσιμων χώρων αποθήκευσης είναι καίριας σημασίας για την επιβίωση σας. Κάθε αντικείμενο που βρίσκετε, είτε μιλάμε για όπλα και πυρομαχικά, είτε για κλειδιά που ανοίγουν πόρτες, είτε αντικείμενα για την επίλυση γρίφων, καταλαμβάνουν κάποιον χώρο, οπότε είστε περιορισμένοι στο πόσα μπορείτε να έχετε πάνω σας ανά πάσα ώρα και στιγμή. Χρειάζεται να έχετε μόνο τα άκρως απαραίτητα, κάτι που αλλάζει ανάλογα το σημείο που θα χρειαστεί να πάτε. Μία συμβουλή επιβίωσης είναι να έχετε μόνιμα πάνω σας ένα γιατρικό, καθώς και όσες περισσότερες σφαίρες γίνεται. Πέραν αυτών, θα πρέπει να έχετε και το σχετικό κλειδί/αντικείμενο ώστε να προχωρήσετε παρακάτω. Τα υπόλοιπα που δεν σας χρειάζονται άμεσα, μπορείτε να τα αποθηκεύετε στο item box.

Τα κουτιά τα βρίσκετε πάντα μέσα στα safe rooms, μαζί με την γραφομηχανή, για να αποθηκεύσετε την πρόοδο σας. Στο playthrough σας θα πρέπει να κάνετε προτεραιότητα την εύρεση όσων περισσότερων δωματίων γίνεται, καθώς αποτελούν χώρους ανεφοδιασμού και ηρεμίας, όπου μπορείτε να πάρετε μία ανάσα, χωρίς τον φόβο να σας επιτεθεί το οτιδήποτε. Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, τα saves δεν γίνονται αυτόματα, οπότε είναι η προτεραιότητα σας οπότε εισέρχεστε μέσα σε αυτά δωμάτια. Σε αντίθετη περίπτωση, αν χάσετε, θα χρειαστεί να ξεκινήσετε από το πιο πρόσφατο save σας, κάτι που θα σας “πονέσει” αρκετά αν ξεχαστείτε… Η ευχάριστη αλλαγή που έχει γίνει, δείχνοντας πως το νέο, αν είναι σωστά σχεδιασμένο, μπορεί να συνδυαστεί άψογα με το παλιό, είναι η ένδειξη πως ένα αντικείμενο δεν θα σας χρειαστεί ξανά. Για παράδειγμα, αν ανοίξετε όλες τις πόρτες που απαιτούν ένα συγκεκριμένο κλειδί, τότε στο inventory σας θα δείτε το αντικείμενο με μία ένδειξη. Αυτό πρακτικά σας υποδεικνύει πως μπορείτε να το κάνετε discard, αδειάζοντας πολύτιμο χώρο αποθήκευσης.

Resident Evil 2 Remake

Διάσπαρτα σε όλα τα σημεία του παιχνιδιού υπάρχουν όπλα, αρχεία με κωδικούς για χρηματοκιβώτια και κλειδαριές, tips για επίλυση γρίφων και διάφορες προμήθειες. Η εξερεύνηση όλων των χώρων θα σας επιβραβεύσει, αλλά από την άλλη μην ξεχνάμε πως δεν είστε μόνοι, οπότε μία λάθος κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία. Δίκοπο μαχαίρι λοιπόν, αν και πιστεύουμε πως από μόνοι σας θα θέλετε να “ξεζουμίσετε” το περιεχόμενο του Resident Evil 2. Το αίσθημα της ευχαρίστησης όταν βρείτε το στοιχείο, για να ανοίξετε κάποια κλειδαριά που σας έχει “κάτσει” στον λαιμό, είναι άκρως εθιστικό. Άλλο ένα tip από εμάς που θα σας βοηθήσει σημαντικά, είναι πως κάθε δωμάτιο στον χάρτη εμφανίζεται κόκκινο αν υπάρχει κάποιο αντικείμενο που δεν έχετε πάρει από μέσα. Κοινώς, επειδή είμαστε και λίγο ψυχαναγκαστικοί, κάναμε πολλά πισωγυρίσματα ώστε να τα πάρουμε όλα.

Πάντως, αν δεν υπήρχαν οι εχθροί που μας είχαν στιγματίσει στα παιδικά μας χρόνια, θα ήταν μεγάλη έλλειψη, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, κάνουν δυναμική επανεμφάνιση, πιο τρομακτικοί από ποτέ. Η μία παρουσία που στοιχειώνει ακόμα και σήμερα όσους την φέρνουν στο μυαλό τους, είναι ο Mr.X. Πάνω από 2 μέτρα, τεράστιος, χωρίς να έχει κάποια έκφραση, χωρίς καν να κάνει κάποιον θόρυβο, εκτός από το επιβλητικό βήμα του όταν σας κυνηγάει. Πρόκειται για ότι πιο αγχωτικό θα συναντήσετε, όντας μία μυστηριώδη παρουσία, που παραμονεύει σε κάθε σας βήμα. Ο παραμικρός ήχος θα σας πετάει από την καρέκλα σας, καθώς έχετε πάντα τον φόβο πως σας περιμένει στην επόμενη γωνία. Κι όταν τον συναντήσετε εκεί που δεν το περιμένετε; Ο Κεντέρης φαντάζει πολύ αργός…

Το απόλυτο Remake

Αυτό που πέτυχε η Capcom είναι κάτι πραγματικά μοναδικό. Κατάφερε να μεταφέρει ένα παιχνίδι 20 χρονών στα δεδομένα της εποχής μας, διατηρώντας όμως ατόφια την εμπειρία. Δεν είναι εύκολο να το εξηγήσουμε ούτε με λέξεις, ούτε με λόγια. 20 ολόκληρα χρόνια μετά, μας δημιούργησε τα ίδια συναισθήματα, μας πόρωσε το ίδιο, αλλά ποιοτικά ανέβηκε πάρα πολλά σκαλιά. Κράτησε όλα τα στοιχεία που θα περίμενε κάποιος να δει στο remake, προσθέτωντας όμως διάφορες νέες πινελιές, που ήρθαν και κόλλησαν τέλεια στο concept του Resident Evil 2.

Οι στενοί διάδρομοι του αστυνομικού τμήματος της Racoon City παραμένουν το ίδιο αποπνικτικοί, αγχωτικοί, παρόλο που δεν θυμίζουν σε τίποτα τα όσα είδαμε στο PlayStation 1, ακόμα και στο Remake του GameCube. Σε αυτό ευθύνεται η RE Engine που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Resident Evil 7 και πλέον φαίνεται να χρησιμοποιηείται ευρέως από την Capcom και σε άλλους τίτλους της, όπως το επερχόμενο Devil May Cry V. Ειδικά στο Xbox One X που παίξαμε το παιχνίδι, τα γραφικά ήταν εκπληκτικά και το frame-rate σταθερότατο. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στον ηχητικό τομέα όπως αναλύσαμε και πιο πάνω, ενώ φοβερή δουλειά έχει γίνει και στα cutscenes.

Το Resident Evil 2 αποτελεί με διαφορά το καλύτερο Remake που έχουμε δει ποτέ. Δεν περιορίστηκε σε τεχνολογικές αναβαθμίσεις όπως αλλά υποτιθέμενα Remake. Αντιθέτως, αποτελεί στην ουσία ένα ολοκαίνουργιο παιχνίδι που στέκεται επάξια ως ένας από τους καλύτερους τίτλους που κυκλοφόρησαν σε αυτή την γενιά κονσολών, ενώ στα μάτια μας αποτελεί και υποψήφιο Game of the Year για το 2019. Αν δεν είχε υπάρξει ποτέ σαν παιχνίδι και το παρουσίαζε για πρώτη φορά η Capcom, θα μιλούσαμε για ένα από τα καλύτερα Survival-horror όλων των εποχών. Από την στιγμή που όμως είναι ήδη στην λίστα εδώ και 20 χρόνια, θα περιοριοριστούμε στο να προτείνουμε την αγορά του ανεπιφύλακτα, καθώς είναι μία εμπειρία που δεν πρέπει να χάσει κανείς!

The post Resident Evil 2 Remake – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/resident-evil-2-remake-review/feed/ 0 14850
Soulcalibur VI – Review http://www.4gamers.gr/soulcalibur-vi-review/ http://www.4gamers.gr/soulcalibur-vi-review/#respond Sun, 27 Jan 2019 20:15:13 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14838 Επιστροφή στις αρένες της ιστορίας με το Soulcalibur VI! Μία από τις πιο δημοφιλείς Fighting σειρές έκανε την μεγάλη της επιστροφή το 2018, με το έβδομο μέλος της σειράς, Soulcalibur VI. Η ανακοίνωση του παιχνιδιού έγινε στην E3 2017 από την Bandai Namco, φέρνοντας πολλά χαμόγελα σε όσους από εμάς έχουμε ασχοληθεί διαχρονικά με την…

The post Soulcalibur VI – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Επιστροφή στις αρένες της ιστορίας με το Soulcalibur VI!

Μία από τις πιο δημοφιλείς Fighting σειρές έκανε την μεγάλη της επιστροφή το 2018, με το έβδομο μέλος της σειράς, Soulcalibur VI. Η ανακοίνωση του παιχνιδιού έγινε στην E3 2017 από την Bandai Namco, φέρνοντας πολλά χαμόγελα σε όσους από εμάς έχουμε ασχοληθεί διαχρονικά με την σειρά, ειδικά από την στιγμή που απουσίασε για πολλά χρόνια. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία ήταν το μακρινό 2012, επτά ολόκληρα χρόνια πριν, για το PS3 και Xbox 360. Βέβαια, κάποιες φορές είναι προτιμότερο να γίνει μία διακοπή μερικών ετών, παρά να συνεχιστεί το άρμεγμα της «χρυσής» αγελάδας. Στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται πως το διάλλειμα έκανε πολύ καλό στην σειρά, όπως θα αναλύσουμε και παρακάτω, καθώς η Bandai Namco προσφέρει μία σύγχρονη έκδοση του παιχνιδιού, που δεν έχει να ζηλέψει πολλά από τους ανταγωνιστές του.

Επιστροφή στην αρχή

Το σενάριο της ιστορίας του Soulcalibur VI ακολουθεί τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού της σειράς, αποτελώντας στην ουσία ένα μικρό reboot. Η πλοκή αν και γενικά είναι βασισμένη σε όσα είχαν διαδραματιστεί στο παρελθόν, προσθέτει διάφορα νέα γεγονότα, δημιουργώντας ένα νέο timeline. Το βασικό σενάριο αφορά την μάχη ανάμεσα στο καταραμένο σπαθί Soul Edge και το ιερό Soul Calibur. Τα γεγονότα διαδραματίζονται ανάμεσα στο 1583 και 1590, περιλαμβάνοντας νέους χαρακτήρες, σενάρια αλλά και γενικές αλλαγές στην ιστορία. Σημαντικό στοιχείο στο replaybility του τίτλου είναι πως κάθε χαρακτήρας έχει το δικό του storyline, οπότε όσοι θέλουν μπορούν να αφιερώσουν πάρα πολλές ώρες ώστε να δουν τα γεγονότα απ’ όλες τις οπτικές.

Soulcalibur VI

Εκτός από το κλασικό Story Mode όμως, το Soul Chronicle, υπάρχει και ένα νέο mode που ονομάζεται Libra of Soul. Σε αντίθεση με το παραδοσιακό Story Mode όπου διαλέγετε έναν από τους διαθέσιμους χαρακτήρες, εδώ χρησιμοποιείτε τον character creator για να δημιουργήσετε τον δικό σας, ακριβώς όπως επιθυμείτε, είτε μιλάμε για την εμφάνισή του, είτε για τις κινήσεις της μάχης. Εφόσον ολοκληρωθεί η δημιουργία του χαρακτήρα σας, στη συνέχεια ξεκινάτε ένα νέο ταξίδι, όπου θα πρέπει να βάλετε τέλος στα σχέδιο ενός νέου κακού, που προσπαθεί να συλλέξει τα κομμάτια του Soul Edge. Πρόκειται για ένα mode που προσθέτει ακόμη μεγαλύτερη αξία στον τίτλο, καθώς προσθέτει αρκετές ώρες ενασχόλησης για τους λάτρεις του single-player. Στον δρόμο σας θα συναντήσετε τόσο χαρακτήρες του ρόστερ, όσο και χαρακτήρες που έχουν δημιουργηθεί από παίκτες της κοινότητας, σε αγώνες με διαφορετικούς κανόνες.

Ανανεωμένο, παραμένοντας πιστό στην επιτυχημένη συνταγή

Το ρόστερ του παιχνιδιού περιλαμβάνει συνολικά 21 χαρακτήρες, χωρίς τα DLC, έχοντας επιλογές για όλα τα γούστα. Εκτός από τον Heishiro Mitsurugi, που δεν έχει λείψει από κανένα παιχνίδι της σειράς. Από τους 21 μαχητές, οι 3 είναι καινούργιοι, συμπεριλαμβανομένου και του Geralt of Rivia, που κοσμεί και το εξώφυλλο του Soulcalibur VI. Οι άλλοι 2 είναι ο Groh και ο Azwel, με τον καθένα να έχει ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ μάχης και τα δικά του όπλα. Σίγουρα δεν μπορούμε να παραπονεθούμε πως δεν υπάρχουν επιλογές, καθώς 21 χαρακτήρες είναι πραγματικά αρκετοί, ενώ προσφέρουν και διαφορετικά στυλ μάχης ο καθένας. Οι DLC χαρακτήρες που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής είναι η 2B από το NieR: Automata, ενώ βλέπουμε και την επιστροφή της Tira. Οι πίστες είναι στο σύνολό τους 11, χωρίς την DLC πίστα της 2B. Ένα νέο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι πως η ώρα της ημέρας αλλάζει μετά από κάθε γύρο, προσφέροντας ακόμη περισσότερη ποικιλία στην λίστα των πιστών που είναι διαθέσιμες.

Soulcalibur VI

Βέβαια, το κομμάτι που ενδιαφέρει τους περισσότερους σε ένα Fighting παιχνίδι δεν είναι άλλο από το gameplay, όπου στην περίπτωση του Soulcalibur VI έρχεται αρκετά ανανεωμένο. Ο βασικός πυρήνας παραμένει ίδιος, αλλά υπάρχουν επιστροφές χαρακτηριστικών που είδαμε σε προηγούμενες τίτλους της σειράς, ενώ την εμφάνισή τους κάνουν και νέα στοιχεία, μεταξύ των οποίων και το Reversal Edge, που ίσως είναι και το πιο σημαντικό. Μόλις ενεργοποιηθεί από κάποιον παίκτη, τότε και οι 2 χαρακτήρες μπαίνουν σε slow-motion cutscene. Νικητής της μονομαχίας βγαίνει όποιος επιλέξει την κίνηση που κερδίζει, όντας στην ουσία ένα παιχνίδι του στυλ πέτρα-μολύβι-ψαλίδι-χαρτί. Κάποιες κινήσεις κερδίζουν κάποιες άλλες, ενώ υπάρχουν πάντα και οι ισοπαλίες. Στην τελευταία περίπτωση, θα μπουν εκ νέου στην ίδια διαδικασία, κι αν έρθουν εκ νέου ισοπαλία, τότε τελειώνει η διαδικασία χωρίς κάποιον νικητή.

Το Reversal Edge προσθέτει μία ακόμα πτυχή στο gameplay, δίνοντας περισσότερο στρατηγικό βάθος για τους παίκτες. Μία ακόμη νέα προσθήκη είναι τα Lethal Hits, που είναι διαφορετικά σε κάθε χαρακτήρα και ενεργοποιούνται κάτω από διαφορετικές προϋποθέσεις. Μόλις ενεργοποιηθούν, πραγματοποιούν μεγάλη ζημιά στους πόντους ζωής του αντιπάλου, αν και για να γίνει αυτό θα πρέπει να γνωρίζετε καλά τον χαρακτήρα και ποιες κινήσεις το ενεργοποιούν (και πότε). Μία επιστροφή από τους προηγούμενους τίτλους είναι το Armour Break, όπου κομμάτια της στολής των χαρακτήρων διαλύονται, ενώ την επιστροφή του κάνει και το Guard Impact, αλλά αυτή την φορά δίνει διαφορετικά πλεονεκτήματα όταν εκτελεστεί σωστά, ανάλογα την κίνηση που αποκρούετε.

Soulcalibur VI

Το Critical Edge κάνει την επανεμφάνισή του γι’ ακόμη μία φορά, αποτελώντας την “σούπερ” κίνηση που μπορείτε να εκτελέσετε μόλις γεμίσετε την σχετική μπάρα. Επιπρόσθετα, το Soul Charge εμφανίζεται εκ νέου, μετά το Soulcalibur ΙΙΙ που το είχαμε δει τελευταία φορά, αλλά ριζικά ανανεωμένο. Ενεργοποιείται εφόσον χρησιμοποιήσετε ένα gauge, δίνοντας σας πρόσβαση σε αναβαθμισμένες κινήσεις, εντελώς νέες, ενώ κάποιοι χαρακτήρες αλλάζουν τελείως εμφάνιση. Το κερασάκι στην τούρτα που προστέθηκε για να προσφέρει μεγαλύτερη ποικιλομορφία στους χαρακτήρες, είναι τα character-specific abilities, καθώς είναι ξεχωριστά για όλους τους μαχητές. Περιλαμβάνουν είτε μοναδικές ικανότητες που ενεργοποιούνται κατά βούληση, είτε νέες στάσεις, είτε ακόμα και γενικότερες passive. Συνολικά, το Soulcalibur VI θα λέγαμε πως ίσως αποτελεί το πιο καινοτόμο μέρος της σειράς, προσφέροντας τεράστιο βάθος στο gameplay του κάθε χαρακτήρα. Τρανό παράδειγμα είναι πως πλέον ο κάθε μαχητής έχει πραγματικά το δικό του στυλ και ικανότητες, καθώς διαφέρουν σημαντικά αναμεταξύ τους.

Όταν το multiplayer έχει τα καλά του και τα κακά του…

Περνώντας στο multiplayer κομμάτι του Soulcalibur VI, η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα, καθώς προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα και τίποτα νέο ή διαφορετικό. Normal Match, Ranked Match και Replay. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Μεγάλη απογοήτευση είναι η αλήθεια, καθώς εν έτει 2018 που κυκλοφόρησε το παιχνίδι, θα περίμενε κανείς πως θα γινόταν μία προσπάθεια να μπουν modes παρόμοια με King of the Hill, κάποιος τρόπος να δημιουργήσεις online τουρνουά ώστε να διοργανώνεις επικές μάχες με φίλους κτλ. Αντιθέτως, υπάρχουν μόνο τα πολύ βασικά, αν και από την εμπειρία μας, τουλάχιστον δεν είχαμε κανένα θέμα συνδεσιμότητας και καθυστέρησης στην ανταπόκριση κινήσεων. Όπως και να έχει όμως, δεν μπορούμε να δούμε πως θα μπορούσε κάποιος πέραν των φανατικών της σειράς, να ασχοληθεί σοβαρά με το online κομμάτι.

Διασκεδαστικό, εθιστικό, αλλά ελλειπές

Το Soulcalibur VI έχει όλα αυτά τα στοιχεία που απαρτίζουν ένα καλό Fighting παιχνίδι. Gameplay με μεγάλο βάθος που μπορούν να απολαύσουν όλες οι κατηγορίες παικτών, ακόμα και οι πιο casual, ικανοποιητική ποικιλία σε χαρακτήρες, χάρτες και single-player modes, αλλά δυστυχώς αποτυγχάνει να προσφέρει μία “πλούσια” multiplayer εμπειρία. Οι λάτρεις της σειράς δεν θα απογοητευτούν πάντως και σίγουρα θα αφιερώσουν δεκάδες, αν όχι παραπάνω, ώρες στις αρένες της ιστορίας. Όσοι πάλι θέλουν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό στο Fighting genre, τότε δεν έχουν να χάσουν κάτι, εκτός αν θέλουν να ασχοληθούν αποκλειστικά με το multiplayer. Ίσως τότε να ήταν προτιμότερο να μην κάνουν την απόπειρα. Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως έχουν μπει γερές βάσεις για τον επόμενο τίτλο της σειράς και ελπίζουμε πως θα είναι ακόμα καλύτερος.

The post Soulcalibur VI – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/soulcalibur-vi-review/feed/ 0 14838
PS Plus: Διέρρευσαν τα δωρεάν παιχνίδια του Νοεμβρίου http://www.4gamers.gr/ps-plus-november-games-leak/ http://www.4gamers.gr/ps-plus-november-games-leak/#respond Thu, 04 Oct 2018 09:51:13 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14807 Πιθανή διαρροή των δωρεάν παιχνιδιών του PS Plus για τον Νοέμβριο! Αν και δεν έχουν περάσει 2-3 μέρες όπου ξεκίνησαν να προσφέρονται τα δωρεάν παιχνίδια του PS Plus για τον Οκτώβριο, φαίνεται πως διέρρευσαν τα παιχνίδια που θα δοθούν στους κατόχους PS4 τον Νοέμβριο! Το lineup είναι πολύ δυνατό, καθώς περιλαμβάνει τα Bulletstorm: Full Clip…

The post PS Plus: Διέρρευσαν τα δωρεάν παιχνίδια του Νοεμβρίου appeared first on 4Gamers.

]]>
Πιθανή διαρροή των δωρεάν παιχνιδιών του PS Plus για τον Νοέμβριο!

Αν και δεν έχουν περάσει 2-3 μέρες όπου ξεκίνησαν να προσφέρονται τα δωρεάν παιχνίδια του PS Plus για τον Οκτώβριο, φαίνεται πως διέρρευσαν τα παιχνίδια που θα δοθούν στους κατόχους PS4 τον Νοέμβριο!

Το lineup είναι πολύ δυνατό, καθώς περιλαμβάνει τα Bulletstorm: Full Clip Edition και το Yakuza Kiwami, με τη διαρροή να εχετται απευθείας από την ίδια την Sony και το PS Store. Κάποιος μάλλον πάτησε το λάθος κουμπί ένα… μήνα νωρίτερα.

https://mobile.twitter.com/Nibellion/status/1047763366780002304

Αυτό που μένει να δούμε όμως, είναι κατά πόσο θα ισχύει στο τέλος η εν λόγω διαρροή, αν και ελπίζουμε να είναι 100% αληθινή, καθώς πρόκειται για 2 πολύ ωραία παιχνίδια.

Να τονίσουμε πως η διαρροή αφορά αποκλειστικά τους τίτλους που θα δοθούν στο PS4 και δεν γνωρίζουμε τα υπόλοιπα παιχνίδια της λίστας, οπότε θα πρέπει να αναμένουμε μέχρι την επίσημη ανακοίνωση στο τέλος του μήνα.

Μέχρι τότε, μπορείτε να κατεβάσετε τα δωρεάν παιχνίδια του Οκτωβρίου που έγιναν διαθέσιμα στις 2 Οκτωβρίου με το καθιερωμένο update του PS Store.

The post PS Plus: Διέρρευσαν τα δωρεάν παιχνίδια του Νοεμβρίου appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/ps-plus-november-games-leak/feed/ 0 14807
Shadow of the Tomb Raider – Review http://www.4gamers.gr/shadow-of-the-tomb-raider-review/ http://www.4gamers.gr/shadow-of-the-tomb-raider-review/#respond Tue, 02 Oct 2018 17:32:11 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14799 Η Lara Croft επιστρέφει με το Shadow of the Tomb Raider, κλείνοντας τη νέα τριλογία της σειράς! Η αναγνωρισιμότητα που έχει η Lara Croft δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μία από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες video games που έχει δημιουργηθεί ποτέ και έχει σημαδέψει μία ολόκληρη γενιά με τα παιχνίδια Tomb Raider. Η βρετανίδα αρχαιολόγος αποτελεί…

The post Shadow of the Tomb Raider – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Η Lara Croft επιστρέφει με το Shadow of the Tomb Raider, κλείνοντας τη νέα τριλογία της σειράς!

Η αναγνωρισιμότητα που έχει η Lara Croft δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μία από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες video games που έχει δημιουργηθεί ποτέ και έχει σημαδέψει μία ολόκληρη γενιά με τα παιχνίδια Tomb Raider. Η βρετανίδα αρχαιολόγος αποτελεί δημιούργημα της Core Design, με τον πρώτο τίτλο να κυκλοφορεί για το PS1 το 1996. Έκτοτε, έχουν κυκλοφορήσει 18 παιχνίδια της σειράς, σε ότι πλατφόρμα μπορείτε να φανταστείτε, σε ένα διάστημα 22 χρόνων. Ενδεικτικά, τα παιχνίδια της σειράς έχουν ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 63 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, όντας ένα από τα πιο επιτυχημένα franchise στην gaming βιομηχανία. Για να μην αναφερθούμε φυσικά και στις ταινίες με την Αντζελίνα Τζολί, αλλά και πιο πρόσφατα στο reboot με την Αλίσια Βικάντερ. Το πιο σημαντικό γεγονός των τελευταίων χρόνων όμως, ήταν το reboot της σειράς βιντεοπαιχνιδιών το 2013, όταν και η Crystal Dynamics κυκλοφόρησε τον πρώτο τίτλο μίας νέας τριλογίας, το Tomb Raider. Ακολούθησε το Rise of the Tomb Raider και πριν λίγες ημέρες κυκλοφόρησε το τελευταίο μέρος της τριλογίας, το Shadow of the Tomb Raider. Εμείς είχαμε την ευκαιρία να το παίξουμε και σας μεταφέρουμε, αναλυτικά, την άποψή μας για την ολοκαίνουργια περιπέτεια της Lara Croft, που όπως δηλώνουν οι δημιουργοί του παιχνιδιού, αποτελεί την εμπειρία που την διαμορφώνει ως Tomb Raider.

Το τέλος του κόσμου

Shadow of the Tomb Raider

Η ιστορία βρίσκει την πλέον πιο ώριμη Lara Croft στα χνάρια του οργανισμού Trinity (γι΄ ακόμη μία φορά), προσπαθώντας να βρει πρώτη ένα αρχαίο κειμήλιο που θα ήταν άκρως επικίνδυνο στα χέρια τους. Αυτό που αγνόησε όμως, προκειμένου να αποτρέψει την Trinity από το να πάρει το κειμήλιο, είναι οι προειδοποιήσεις πως η αφαίρεση του από τον βωμό θα ξεκινήσει την αντίστροφη μέτρηση για το τέλος του κόσμου! Σαν να μην έφτανε όλο αυτό, η Trinity εν τέλει της παίρνει το μαχαίρι και η Lara μένει με άδεια τα χέρια, έχοντας ξεκινήσει την συντέλεια του κόσμου. Η μόνη πραγματική λύση που υπάρχει, είναι να βρει την κρυμμένη πόλη και το ασημένιο κουτί που περιγράφεται στον θρύλο, ώστε στη συνέχεια να το τρυπήσει με το μαχαίρι και να σώσει τον κόσμο. Στην ουσία, έρχεται αντιμέτωπη με το αντίκτυπο των πράξεων της και την εμμονή της με την Trinity. Αν δεν είχε πάρει το μαχαίρι, η Trinity δεν θα το έβγαζε ποτέ από τον βωμό, καθώς γνώριζε πως πρώτα θα έπρεπε να βρει το ασημένιο κουτί. Ο πραγματικός λόγος; Ο θρύλος αναφέρει πως όποιος έχει στην κατοχή του και τα 2, θα μπορέσει να αναδημιουργήσει τον κόσμο, όπως ακριβώς επιθυμεί. Χωρίς και τα 2 μαζί όμως, όπως αναφέραμε και προηγουμένως; Η συντέλεια του κόσμου. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της ζει με τις ενοχές και τις τύψεις της πράξης της, προσπαθώντας απελπισμένα να ανατρέψει την κατάσταση. Συνολικά, το σενάριο δεν μπορούμε να πούμε πως εντυπωσιάζει, αλλά το σώζουν ευτυχώς οι ερμηνείες των ηθοποιών.

Στασιμότητα με αλλαγή φιλοσοφίας

Το Shadow of the Tomb Raider παραμένει πιστό στα χνάρια των προκατόχων του, χωρίς να προσπαθεί να καινοτομήσει. Οι μηχανισμοί του gameplay διατηρήθηκαν αυτούσιοι, με μερικές αλλαγές κυρίως στο stealth κομμάτι, όπου προστέθηκαν αρκετές νέες επιλογές. Στις τροπικές περιοχές όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα του παιχνιδιού, το stealth στοιχείο ευνοείται λόγω της πυκνής βλάστησης. Πλέον, η Lara μπορεί να χρησιμοποιήσει διάφορα σημεία του περιβάλλοντος για να κρυφτεί και να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους της. Βασική προϋπόθεση είναι οι διάφορες λίμνες λάσπης, που χρησιμοποιεί για να καμουφλαριστεί. Αφού αλειφτεί με την λάσπη, μπορεί να κρυφτεί σε τοίχος με πυκνή βλάστηση και γίνεται πιο δύσκολο να εντοπιστεί από τους εχθρούς. Επιπρόσθετα, μπορεί να σκαρφαλώσει σε συγκεκριμένα δέντρα, έχοντας τη δυνατότητα να επιτεθεί σε ανυποψίαστους εχθρούς με το τόξο και στη συνέχεια να τους κρεμάσει από τα κλαδιά. Γενικότερα, το παιχνίδι είναι πολύ πιο απαιτητικό σε αυτό το κομμάτι, καθώς αν αποφασίσετε να μπείτε “guns blazing” στην μάχη, ειδικότερα στα πιο υψηλά επίπεδα δυσκολίας, θα τιμωρηθείτε με έναν πολύ γρήγορο θάνατο. Αντιθέτως, ο σχεδιασμός του gameplay έχει προσαρμοστεί γύρω από το stealth, δίνοντάς σας όλα τα απαραίτητα εργαλεία και αμέτρητες επιλογές για το πώς θα προσεγγίσετε την κάθε περίπτωση.

Shadow of the Tomb Raider

Εκεί που το Shadow of the Tomb Raider ξεχωρίζει πραγματικά από τους προκατόχους του, είναι η εκπληκτική δουλειά που έχει γίνει στα Tombs, καθώς σχεδιαστικά η Eidos Montreal, υπεύθυνη για την ανάπτυξη του τελευταίου μέρους της σειράς, ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας. Πρόκειται για τα πιο λεπτομερή και ενδιαφέρον Tombs που έχετε δει, με puzzles που αποτελούν πρόκληση και η επίλυσή τους είναι πιο περίπλοκη απ’ όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Στο τελευταίο μέρος της τριλογίας έχει δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στην επίλυση γρίφων και στην εξερεύνηση του περιβάλλοντος, κάτι που μας άφησε ανάμεικτες εντυπώσεις. Αν και από την μία γίνεται μία προσπάθεια να μπείτε περισσότερο στον ρόλο της εξερευνήτριας, ψάχνοντας θησαυρούς, ανακαλύπτοντας ναούς και μέρη γεμάτα ιστορία των αρχαίων ιθαγενών λαών, από την άλλη δεν υπήρξε η κατάλληλη εναλλαγή ανάμεσα σε αυτά τα κομμάτια του gameplay και της δράσης. Στο νέο μέλος της σειράς, υπάρχει χαρακτηριστικά λιγότερη δράση, σε αντίθεση με το Rise of the Tomb Raider, κάτι που μας ενόχλησε ως ένα βαθμό. Συνολικά, το pacing του παιχνιδιού φαίνεται πως κάνει μία μεγάλη «κοιλιά» στην μέση, ενώ προς το τέλος τα πράγματα γίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα και η αδρεναλίνη χτυπάει «κόκκινο».

Γενικά πάντως, όσο κι αν προσπαθήσαμε να βρούμε αισθητές διαφορές στο gameplay του Shadow of the Tomb Raider, δεν μπορούμε να πούμε πως εντοπίσαμε κάτι ιδιαίτερο… Όσοι περιμένουν να δουν πολλά νέα χαρακτηριστικά, θα εκπλαγούν δυσάρεστα. Θα ήταν πιο σωστό να λέγαμε πως έχουν γίνει ορισμένες βελτιώσεις, ειδικά στο gunplay, αλλά μην φανταστείτε κάτι συνταρακτικό. Αντιθέτως, θα λέγαμε πως για 2018 οι shooting μηχανισμοί είναι απαρχαιωμένοι. Η ποικιλία σε όπλα ελάχιστη, η Α.Ι. στα ίδια χαμηλά επίπεδα με τα προηγούμενα, οι αναβαθμίσεις της Lara γίνονται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο (πολλές από αυτές είναι ίδιες κιόλας με τα προηγούμενα), το σύστημα αναβάθμισης των όπλων το ίδιο σχετικά αδιάφορο και πάει λέγοντας. Το σύστημα προόδου πάντως δούλευε εξαρχής αρκετά καλά, οπότε δεν μπορούμε να πούμε πως μας “χάλασε” ιδιαίτερα. Στο ίδιο μήκος κύματος με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς και η άγρια ζωή και το σύστημα crafting, χωρίς καμία αλλαγή. Το στοιχείο που μας δημιούργησε απίστευτο εκνευρισμό όμως, είναι τα σημεία που το παιχνίδι μας αναγκάζει να κολυμπήσουμε μέσα στο νερό και πρέπει να… κρυφτούμε από πιράχνας και σμέρνες… Ο λόγος; Μόλις σας δουν έχετε στην καλύτερη περίπτωση 3 δευτερόλεπτα για να γλυτώσετε κολυμπώντας στην ξηρά (αν είστε τυχεροί και έχετε κάτι κοντά). Έτσι και είστε σε κάποιο τελείως υπόγειο σημείο, έχετε γεια βρυσούλες! Πραγματικά, πολύ κακή επιλογή από τους developers, καθώς εκτός του ότι δεν προσφέρει τίποτα στην εμπειρία, είναι ικανό να σας εκνευρίσει αφάνταστα.

Χάρμα ίδεσθαι!

Πραγματικά ότι και να πούμε για τον οπτικό τομέα του παιχνιδιού θα είναι λίγο. Η ομάδα που επιμελήθηκε των γραφικών αξίζει πολλά συγχαρητήρια, καθώς το Shadow of the Tomb Raider αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα παιχνίδια της γενιάς. Τα textures έχουν απίστευτη λεπτομέρεια, οι φωτισμοί και οι αντανακλάσεις “ζαλίζουν”, ενώ συνολικά ο σχεδιασμός των περιοχών που εξερευνούμε είναι εξαιρετικός. Οι μορφασμοί των προσώπων είναι απίστευτα ρεαλιστικοί, ενώ τα animations έχουν διατηρηθεί σε πολύ ποιοτικά επίπεδα, όπως και στους προκατόχους του παιχνιδιού. Όσοι έχουν την τύχη να το απολαύσουν στο Xbox One X, με μία 4K τηλεόραση που υποστηρίζει HDR, θα τους πέσουν τα σαγόνια. Μην εκπλαγείτε αν γίνουν αναφορές πως έχει τα καλύτερα γραφικά της γενιάς, καθώς ήδη προσπαθούμε να σκέφτουμε ένα παιχνίδι που να το κοντράρει, κι όλα με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο υστερούν. Άξιος αναφοράς όμως είναι και ο ηχητικός τομέας του παιχνίδιου, καθώς και πάλι στο Xbox One X, είτε έχετε το Dolby Atmos, είτε το Windows Sonic, μαζί με ένα ποιοτικό ζευγάρι ακουστικών, πρόκειται να μείνετε έκπληκτοι με την λεπτομέρεια των ήχων. Το πακέτο Xbox One X, 4K/HDR τηλεόραση και ακουστικά είναι ο απόλυτος τρόπος για να παίξετε το Shadow of the Tomb Raider και να το “ξεζουμίσετε”. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως οι υπόλοιπες εκδόσεις περνάνε απαρατήρητες. Αντιθέτως, θεωρούμε πως έχει γίνει εξίσου εξαιρετική δουλειά, οπότε δεν πρόκειται να απογοητευτείτε.

Ώρα για νέα ξεκινήματα

Οι Eidos Montreal και Crystal Dynamics κατάφεραν να “κλείσουν” την τριλογία αρκετά αξιόλογα. Μπορεί το τρίτο και τελευταίο μέρος να μοιάζει κάπως “φτωχό” έναντι των προκατόχων του, λόγω της έλλειψης οποιασδήποτε καινοτομίας ή σημαντικής αλλαγής, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως το Shadow of the Tomb Raider δεν είναι ένα πολύ ποιοτικό παιχνίδι. Επειδή όπως κι εσείς, έτσι κι εμείς τυχαίνει πολλές φορές να διαβάζουμε τις κριτικές των μεγάλων ιστοσελίδων του εξωτερικού, αυτή την φορά θέλουμε να πούμε μερικά πράγματα, ώστε να ξεκαθαρίσουμε λίγο την κατάσταση. Έτυχαν να πέσουν στην αντίληψή μας κάποιες κριτικές που αναφέρονται στο παιχνίδι ως “πολύ κακό”, με βαθμολογίες του τύπου 5 και 6. Δεν γνωρίζουμε τι είχαν μερικοί συνάδελφοι στο μυαλό τους όταν ασκούσαν κριτική, αλλά σίγουρα μας απογοήτευσε το γεγονός πως ασκούν αδικαιολόγητα αυστηρή κριτική, σε σημείο να θεωρούμε πως κάτι δεν πάει καλά στο κεφάλι τους.  Εμείς πάντα υποστηρίζουμε πως ανεξάρτητα του τι γράφουμε εμείς και τα υπόλοιπα μέσα, ο πραγματικός κριτής είναι ο gamer που θα πιάσει το παιχνίδι στα χέρια του. Όλοι είμαστε άνθρωποι με απόψεις και γούστα που μπορεί να διαφέρουν, οπότε όσο και να προσπαθήσει κάποιος να είναι απόλυτα αντικειμενικός, σίγουρα θα βρεθεί μία μερίδα κόσμου που θα διαφωνήσει.

Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν, η έλλειψη καινοτομίας δεν συνεπάγεται και με χαμηλά production values, ούτε πως δεν θα περάσετε 30+ διασκεδαστικές ώρες με το παιχνίδι. Όσοι αγάπησαν τους προηγούμενους τίτλους της σειράς, είναι πολύ πιθανόν να το θεωρήσουν και το καλύτερο της τριλογίας. Εμείς πάλι θεωρούμε πως  το Shadow of the Tomb Raider είναι ένα προσεγμένο παιχνίδι, με τα θετικά του και τα αρνητικά του και εξαιρετικά υψηλά production values, που δύσκολα συναντάς στις μέρες μας.  Είναι καλύτερο από το Rise of the Tomb Raider; Όχι κατά την άποψή μας, αλλά σίγουρα δεν μπορούμε να πούμε πως μας απογοήτευσε. Απλά μας άφησε με μία μικρή πίκρα πως θέλαμε το κάτι παραπάνω. Όπως και να έχει όμως, όπως αναφέραμε και προηγούμενως, όσοι έπαιξαν και λάτρεψαν τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, είναι σχεδόν σίγουρο πως θα πρέπει να το αγοράσουν και να το απολαύσουν γι’ αυτό που είναι, κι όχι το τι θα μπορούσε. Μένει να δούμε όμως ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια για την σειρά, αν συνεχιστεί και υπό ποιες συνθήκες. Όταν με το καλό έρθει όμως εκείνη η ώρα, θα πρέπει να γίνουν αρκετές και σημαντικές αλλαγές, αν θέλουν να παραμείνει ως μία κορυφαία κυκλοφορία, κι όχι αναμασημένη τροφή.

The post Shadow of the Tomb Raider – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/shadow-of-the-tomb-raider-review/feed/ 0 14799
FIFA 19 – Review http://www.4gamers.gr/fifa-19-review/ http://www.4gamers.gr/fifa-19-review/#respond Mon, 01 Oct 2018 17:01:46 +0000 http://www.4gamers.gr/?p=14785 Το FIFA 19 έρχεται για να διορθώσει πολλά από τα κακώς κείμενα του 18, αλλά σημάδια κορεσμού έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους… Το FIFA 19 αποτελεί μία από τις μεγάλες κυκλοφορίες του 2018, όπως και κάθε τίτλος της σειράς για την αντίστοιχη χρονιά που κυκλοφόρησε. Γι’ άλλη μία χρονιά, θα πουλήσει πολλά εκατομμύρια…

The post FIFA 19 – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
Το FIFA 19 έρχεται για να διορθώσει πολλά από τα κακώς κείμενα του 18, αλλά σημάδια κορεσμού έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους…

Το FIFA 19 αποτελεί μία από τις μεγάλες κυκλοφορίες του 2018, όπως και κάθε τίτλος της σειράς για την αντίστοιχη χρονιά που κυκλοφόρησε. Γι’ άλλη μία χρονιά, θα πουλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα, χωρίς να χρειαστεί να προσπαθήσει ιδιαίτερα είναι η αλήθεια. Πλέον, έχει ξεφύγει αρκετά χρόνια από τον ανταγωνισμό και στην προκειμένη περίπτωση το PES, όχι τόσο στο κομμάτι του gameplay, όσο στην ποιότητα του συνολικού πακέτου που προσφέρει στον καταναλωτή. Αμέτρητα πρωταθλήματα, ομάδες και γήπεδα με πλήρη δικαιώματα, τεράστια ποικιλία σε διαθέσιμα modes και το ανταγωνιστικότατο multiplayer, συμπληρώνουν ιδανικά το καταπληκτικό The Journey, που επιστρέφει γι’ ακόμη μία χρονιά, με νέα χαρακτηριστικά. Βέβαια, δεν είναι όλα τόσο ρόδινα όπως θα γίνει αντιληπτό και παρακάτω, καθώς μπορεί το FIFA 19 να προσπαθεί να βελτιώσει πολλά από τα κακώς κείμενα του FIFA 18, καταφέρνοντας το ως ένα βαθμό, αλλά από την άλλη έχει αρχίσει και δείχνει πως οδεύει προς την λάθος κατεύθυνση και ο κορεσμός έχει κάνει την εμφάνισή του. Πολλοί θα διαφωνήσουν μαζί μας, αλλά πιστεύουμε πως κάθε πέρυσι και καλύτερα για την σειρά, τουλάχιστον εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου.

Το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του Alex Hunter

Το The Journey επιστρέφει ανανεωμένο, με αρκετές αλλαγές, διατηρώντας όμως τον κορμό του gameplay από τις προηγούμενες χρονιές. Φέτος, ακολουθούμε την ιστορία του Alex Hunter, που κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του παίρνοντας μεταγραφή στους πρωταθλητές Ευρώπης, την Ρεάλ Μαδρίτης, του Danny Williams που προσπαθεί να καθιερωθεί στην ομάδα του (βάσει της ομάδας που είχατε διαλέξει στο FIFA 18 ή όποια άλλη θέλετε εσείς), αλλά και της Kim Hunter, της μικρής αδερφής του Alex, η οποία κάνει τα πρώτα της βήματα με την εθνική ομάδα γυναικών των ΗΠΑ. Η ιστορία χωρίζεται σε 4 κεφάλαια και σας δίνει τη δυνατότητα να αλλάξετε ανάμεσα στους 3 χαρακτήρες, ανά πάσα ώρα και στιγμή, χωρίς κανέναν περιορισμό. Βέβαια, υπάρχει μία ένδειξη για τον ποιον ήταν προτιμότερο να διαλέξετε ώστε να ακολουθήσετε την φυσική ροή των γεγονότων, όπως ακριβώς την σχεδίασαν οι σεναριογράφοι. Οι πρωταγωνιστές μας θα έρθουν αντιμέτωποι με συγκινήσεις, αδιέξοδα και σημαντικές επιλογές που θα πρέπει να κάνουν, κάτι που επηρεάζει και την έκβαση πολλών γεγονότων, όπως ακριβώς γινόταν και στις προηγούμενες εκδόσεις του mode. Οι επιλογές σας από τα προηγούμενα παιχνίδια, αλλά και τα αποτελέσματα είναι εξίσου σημαντικά, καθώς επηρεάζουν την τροπή των γεγονότων στο FIFA 19. Όσοι από εσάς δεν είχατε παίξει το mode πέρυσι, δεν θα πρέπει να ανησυχείτε, καθώς υπάρχει η επιλογή να αυτοματοποιηθούν οι επιλογές, οπότε δεν θα αντιμετωπίσετε κάποιο πρόβλημα. Συνολικά, μείναμε πολύ ικανοποιημένοι από το The Journey, καθώς ειδικά με την προσθήκη του Champions League το mode απέκτησε μία διαφορετική αίγλη.

Η κατάρα των σουτ και η ανάγκη για ένα… διάλλειμα!

FIFA 19

Περνώντας εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου, και χωρίς να μακρηγορούμε, θα το πούμε όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, χωρίς να παρεξηγηθούμε. Το FIFA 19 αποδεικνύει περίτρανα πως η σειρά πρέπει είτε να σταματήσει προσωρινά (1-2 χρονιά), ώστε να γίνουν θεμελιώδεις και ουσιαστικές αλλαγές, είτε να αλλάξει άμεσα κατεύθυνση, καθώς κάθε πέρυσι και καλύτερα. Μετά από ένα αντικειμενικά μετριότατο FIFA 18, έρχεται ένα FIFA 19 που ναι μεν βελτιώνει κάποια από τα κακώς κείμενα του 18, αλλά δεν παύει να «φωνάζει» πως έχει παραγίνει το κακό με τις ετήσιες κυκλοφορίες. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα FIFA 18 με μικρές βελτιώσεις εδώ κι εκεί, χωρίς να μπορεί να προσφέρει τα υψηλά στάνταρ που μας είχε συνηθίσει η σειρά στο παρελθόν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα (τουλάχιστον στα δικά μας μάτια) που αντιμετωπίζει το παιχνίδι αυτή την στιγμή, είναι η στροφή που έχει πάρει προς την arcade μεριά. Αν και είναι απολύτως κατανοητό ότι είναι ένα παιχνίδι, οπότε σίγουρα δεν θα είναι 100% ρεαλιστικό, αυτά που συμβαίνουν μέσα στο γήπεδο δεν παύουν να προκαλούν εκνευρισμό και απορία σε όσους βλέπουν πιο σφαιρικά την κατάσταση και δεν εστιάζουν μόνο στα γκολ και το θέαμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ευκολία που μπαίνουν τα γκολ, καθώς δεν υπήρξε ούτε ένα παιχνίδι (ναι ούτε ένα), που κάποιος από τους δύο δεν θα σκοράρει τουλάχιστον ένα γκολ (είτε μιλάμε για multiplayer, είτε για offline).

Η συχνότητα με την οποία μπαίνουν τα γκολ, αλλά κυρίως η ευκολία όπου τα μακρινά σουτ καταλήγουν στα δίχτυα, είναι παντελώς… βλακώδης. Αν θα έπρεπε να βάζαμε ενδεικτικά έναν μέσο όρο γκολ ανά παιχνίδι, είμαστε σίγουροι πως είναι πάνω από 3. Το περίεργο της υπόθεσης όμως, είναι ότι δεν μπορούμε να πούμε σε καμία περίπτωση πως φταίνε οι τερματοφύλακες, καθώς τις περισσότερες φορές τα σουτ είναι τόσο δυνατά και εύστοχα, που δεν έχουν περιθώρια αντίδρασης. Αντιθέτως, θα λέγαμε πως οι τερματοφύλακες είναι από τους λίγους τομείς που μείναμε ικανοποιημένοι, όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό. Επίσης σημαντικό πρόβλημα είναι η ταχύτητα του ρυθμού αλλά και την ευκολία με την οποία κινούνται οι παίκτες, ειδικά οι κορυφαίοι. Για παράδειγμα, ο Neymar είναι ασύλληπτο το πόσο γρήγορα κόβει μετά από επιτάχυνση, με την μπάλα να είναι «κολλημένη» στα πόδια του. Δεν αμφισβητεί κανείς πως αποτελεί έναν από τους κορυφαίους ντριμπλέρ, αλλά μέσα στο παιχνίδι, ειδικά στα χέρια κάποιου καλού παίκτη, είναι εξωφρενικά εύκολο να προσπεράσει 2 και 3 παίκτες (ο ένας είναι σχεδόν αυτονόητο).

Άλλο ένα πρόβλημα είναι ο τρόπος που η μπάλα «μαγνητίζει» πάνω σε συγκεκριμένους παίκτες, με το παιχνίδι πραγματικά να αγνοεί τους τριγύρω (είτε συμπαίκτες, είτε αντιπάλους), ακόμη κι αν αυτοί βρίσκονται πιο κοντά ή σε καλύτερη θέση. Δεν είναι κάτι «χθεσινό», υπάρχει τουλάχιστον από το FIFA 09 (μόλις αντιληφθήκαμε πως μιλάμε για 10 χρόνια), αλλά για παράδειγμα στο FIFA 17 δεν ήταν τόσο αισθητό. Στο 18 και 19 είναι κάτι παραπάνω από εμφανές τις περισσότερες φορές και αψηφάει την λογική. Ένα παράδειγμα μίας τέτοιας περίπτωσης είναι η ευκολία όπου η μπάλα μετά από σουτ στο δοκάρι καταλήγει πάλι στα πόδια αυτού που σούταρε. Δεν έτυχε μία και δύο φορές για να πούμε πως είναι σύμπτωση. Έτυχε αμέτρητες φορές και κάτι που επαναλαμβάνεται μάλλον παύει να είναι σύμπτωση. Φυσικά, καλύτερα να μην αναφερθούμε στις κόντρες και το πόσο εύκολα οι αντίπαλοι παίκτες, ενώ τους κλέβετε την μπάλα, είναι σε θέση όχι απλά να την ξαναπάρουν (μα που γίνεται αυτό;;;) αλλά και να σας περάσουν με ευκολία. Μιλάμε για θεμελιώδη στοιχεία του gameplay, τα οποία οδεύουν προς το χειρότερο κάθε χρονιά, αφαιρώντας οποιοδήποτε δείγμα ρεαλισμού και προσομοίωσης υπάρχει μέσα στο παιχνίδι.

FIFA 19

Ευτυχώς, υπάρχουν και κάποια στοιχεία που είναι θετικά και προσφέρουν μέσα στο παιχνίδι, όπως οι αλλαγές που έγιναν στα συστήματα και στις τακτικές. Πλέον, μέσα από το μενού των αλλαγών και των τακτικών, μπορείτε να ορίσετε έως και 4 τακτικές που μπορείτε να αλλάξετε on the go, μέσω του d-pad, κατά τη διάρκεια του αγώνα, χωρίς να χρειαστεί να σταματήσετε την ροή του. Μπορείτε να ορίσετε 4 συστήματα, με το καθένα να συνδυάζεται με τρόπο ανάπτυξης και άμυνας, κι όλα τα συναφή. Μπορείτε για παράδειγμα να έχετε μία πιο επιθετικογενής προσέγγιση στην αρχή, χρησιμοποιώντας ένα 4-3-3, με συνεχόμενη πίεση και γρήγορη ανάπτυξη. Αφού πετύχετε ένα γκολ, μπορείτε να αλλάξετε άμεσα, χωρίς καμία παύση, σε μία πιο συντηρητική τακτική, ώστε να διατηρήσετε το αποτέλεσμα και να χτυπήσετε στις αντεπιθέσεις. Συνολικά, η A.I. αντιδράει εξαιρετικά στις τακτικές οδηγίες που δίνετε και θα δείτε πως έχει όντως επιρροή στον τρόπο παιχνιδιού σας, και δεν είναι για τα μάτια του κόσμου. Ήταν ένας τομέας όπου δεν είχε υπάρξει καμία αλλαγή εδώ και χρόνια και σίγουρα μόνο ως θετικές θα μπορούσαμε να εκλάβουμε τις αλλαγές, ειδικά από την στιγμή που προσφέρουν μία τεράστια ποικιλία συστημάτων/τακτικών και πιθανών συνδυασμών τους.

Οι πάσες έχουν δεχθεί ένα rework στο FIFA 19, θεωρητικά ώστε να είναι πιο ρεαλιστική η μεταβίβαση της μπάλας, αλλά για να είμαστε ειλικρινείς δεν μπορέσαμε να δούμε κάποια σημαντική διαφορά, καθώς αν υπάρχουν ουσιαστικές αλλαγές, πρέπει να είναι ελάχιστες και σε σημεία που δεν γίνονται αντιληπτά από τον παίκτη. Εκεί που είναι σημαντικά πιο ευδιάκριτες οι αλλαγές είναι στα τζαρτζαρίσματα και στα κοντρόλ, καθώς πλέον είναι αρκετά πιο ρεαλιστικά. Ειδικά στις μάχες σώμα με σώμα για διεκδίκηση της μπάλας, το αποτέλεσμα είναι πολύ πιο αληθοφανές, με το timing, την ταχύτητα και τη δύναμη κάθε παίκτη να καθορίζει την έκβαση της διεκδίκησης. Πλέον, τα δυνατά σέντερ-μπακ εκτοπίζουν πολύ πιο εύκολα τους πιο αδύναμους παίκτες, ειδικά όταν βρίσκονται ώμο με ώμο, αλλά πάντα υπάρχει κίνδυνος να υποπέσουν σε φάουλ αν το παρακάνουν. Τα σώματα των παικτών αντιδρούν πολύ πιο ρεαλιστικά και ομαλά, ειδικά όταν «παίζει» το animation που τους βγάζει εκτός διεκδίκησης. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα δυνατά κορμιά έχουν πάντα πλεονέκτημα, ακριβώς όπως και στην πραγματικότητα, δίνοντας όμως τη δυνατότητα στους πιο γρήγορους παίκτες να ξεπεταχτούν και να ξεφύγουν από τους πιο βραχύσωμους αντιπάλους τους, ειδικά στο ανοιχτό γήπεδο. Μιας που αναφερθήκαμε στο ανοιχτό γήπεδο, θα πρέπει να αναφέρουμε πως όταν οι πλάγιο φύγουν στην αντεπίθεση πολύ δύσκολα θα τους σταματήσετε, κι ειδικά όταν κάνουν την συρτή driven σέντρα, το ποσοστό επιτυχίας ξεπερνάει κατά πολύ το 70% (για να μην πούμε παραπάνω), μετουσιώνοντας τέτοιου τύπου καταστάσεις σε σχεδόν σίγουρα γκολ.

FIFA 19

Συνοψίζοντας, έχουμε να πούμε πως η κατάσταση με το FIFA 19 έχει φτάσει στα όρια της. Το παιχνίδι δεν θυμίζει σε τίποτα τον προσομοιωτή που αγαπήσαμε και καθιέρωσε την σειρά ως την κορυφαία στην κατηγορία. Τα ποσοστά επιτυχίας σε ντρίμπλες, πάσες, σέντρες και σουτ έχουν ανέβει κατακόρυφα και κάθε αγώνας καταλήγει να γίνεται διαγωνισμός για το ποιος θα βάλει περισσότερα γκολ. Δεν ξέρουμε πως ακριβώς έχει δημιουργηθεί η αντίληψη στους developers πως αυτό είναι κάτι καλό. Εκ του αντιθέτους, θεωρούμε πως η εμπειρία μας έχει «χαλάσει» σημαντικά, καθώς έχει μετατραπεί σε ένα «πανηγυράκι». Η σειρά (το τονίζουμε, τουλάχιστον στα μάτια μας) έχει πάρει την κατιούσα και θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα ριζικές αλλαγές. Μπορεί να θέλει να προσεγγίσει τους casual παίκτες, αλλά για να το κάνει αυτό ακολουθεί ένα μονοπάτι που σίγουρα θα ξενερώσει μεγάλο ποσοστό της κοινότητας, κάτι που έχει γίνει ήδη αντιληπτό μετά τις έντονες αντιδράσεις που υπήρχαν για το FIFA 18 και σίγουρα θα υπάρξουν και για το FIFA 19. Στον βωμό του FIFA Ultimate Team και των microtransactions έχουν «θυσιαστεί» ο ρεαλισμός και η δυσκολία, ώστε να προσεγγίσει κόσμο που παλαιότερα δεν ασχολούταν με «ποδοσφαιράκια» και να αποκομίσει μεγαλύτερα κέρδη.

Κορυφαία παρουσίαση αγώνα γι’ άλλη μία χρονιά

Στον τομέα που πραγματικά μπορούμε να δώσουμε 10 με τόνο στην EA, είναι τα γραφικά και ο ήχος, καθώς γι’ ακόμη μία χρονιά, το FIFA 19 προσφέρει μία απίστευτα λεπτομερής και αληθοφανής εμπειρία. Ειδικά τα γραφικά σε τηλεόραση 4K με HDR είναι το κάτι άλλο. Τα πρόσωπα των παικτών που έχουν σαρωθεί από την EA είναι πραγματικά ίδια, με απίστευτη λεπτομέρεια, όπως τατουάζ, αποχρώσεις, ουλές και ότι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε. Μεγάλη αίσθηση μας έκανε και ο ιδρώτας στο πρόσωπο τους και στα χέρια τους, θυμίζοντας απίστευτα το NBA 2K σε αυτό το κομμάτι. Η παρουσίαση και περιγραφή των αγώνων είναι σε επίπεδα όπου ο ανταγωνισμός, δυστυχώς, δεν πρόκειται να φτάσει, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Μαζί με το NBA 2K είναι μία κατηγορία μόνα τους και παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους αθλητικούς τίτλους. Ειδικά στους αγώνες του Champions League πρόκειται να ανατριχιάσετε όταν οι παίκτες βρίσκονται παραταγμένοι στο γήπεδο και από τα μεγάφωνα ακούγεται ο θρυλικός ύμνος της διοργάνωσης. Η κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση είναι το «κερασάκι» στην τούρτα, ολοκληρώνοντας πλέον το παζλ των δικαιωμάτων. Επί χρόνια αποτελούσε αποκλειστικό προνόμιο των παικτών του PES, αλλά πλέον θα το χαίρονται όσοι παίζουν FIFA 19, είτε μιλάμε για offline στο The Journey ή γενικότερα στην καριέρα, είτε σαν διοργάνωση που θα μπορούν να παίζουν από την αρχή μέχρι το τέλος. Όπως και να έχει, οπτικά και ακουστικά το παιχνίδι είναι κάθε χρόνο και καλύτερο και αξίζει να δώσουμε τα συγχαρητήρια μας στην EA Sports (δικαίως).

Η έλλειψη ανταγωνισμού δεν είναι ποτέ καλή…

FIFA 19

Ο ανταγωνισμός οδηγεί πάντα σε εξέλιξη και πρόοδο, αυτό είναι αδιαμφησβήτητο στοιχείο. Ένα παράδειγμα της επικαιρότητας είναι πως η Sony, μετά την γενική κατακραυγή που δέχθηκε για την πολιτική της στο cross-play ανάμεσα σε όλες τις πλατφόρμες που κυκλοφορεί το Fortnite, αναγκάστηκε να αλλάξει. Όταν ξαφνικά βρίσκεσαι στο περιθώριο, με την ίδια την κοινότητά σου να απαιτεί να αλλάξεις τακτική λόγω του ανταγωνισμού και των δυνατοτήτων που προσφέρει, τότε η μόνη λύση είναι να πας με το «ρεύμα» της εποχής. Έτσι λοιπόν η κοινότητα του Fortnite κατάφερε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στα χρονικά. Παίκτες, ανεξαρτήτου πλατφόρμας, θα μπορούν να παίξουν μαζί online, στο πιο φιλόδοξο crossover που έχει γίνει ποτέ, όπως πολύ έξυπνα ανέφερε και η ίδια η Microsoft. Η gaming κοινότητα βαδίζει σε αχαρτογράφητα μονοπάτια, καθώς ακόμη είναι πολύ νωρίς για να δούμε που πρόκειται να οδηγήσει αυτή η κίνηση. Οι μόνοι πραγματικά κερδισμένοι όμως, είναι οι παίκτες, καθώς πλέον θα μπορούν να παίζουν με τους φίλους τους, χωρίς να έχουν τον περιορισμό της πλατφόρμας. Κατά πόσο όμως πρόκειται να ακολουθήσουν κι άλλα παιχνίδια στο ίδιο μονοπάτι, είναι κάτι που μένει να φανεί στο άμεσο μέλλον. Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας όμως, είναι πως ο ανταγωνισμός άνοιξε ένα μονοπάτι που πριν λίγα χρόνια φάνταζε αδιανόητο.

Στην περίπτωση του FIFA 19 και γενικά της σειράς, η πηγή του προβλήματος είναι η έλλειψη πραγματικού ανταγωνισμού. Κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει την προσπάθεια που έχει γίνει από την πλευρά του PES για να προσφέρει έναν ποιοτικό τίτλο, αλλά υπάρχει τεράστια διαφορά τόσο σε τεχνογνωσία, όσο και σε μπάτζετ. Αν και τα τελευταία δύο χρόνια δεν μπορούμε να πούμε πως υστερεί σημαντικά στο gameplay έναντι του FIFA, σε παρουσίαση αγώνα, περιγραφή, διαθέσιμα multiplayer και single-player modes, γήπεδα, πρωταθλήματα/ομάδες, γραφικά και ήχο, απέχει πραγματικά πολλά χρόνια, είναι η μέρα με την νύχτα. Η διαφορά αντικατοπτρίζεται και στις συνολικές πωλήσεις, όπου το χάσμα είναι πάλι τεράστιο. Το κακό στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι η KONAMI δεν φαίνεται διατεθειμένη να κάνει κάτι γι’ αυτό (μοναδική εξαίρεση η προσθήκη αρκετών πρωταθλημάτων φέτος), οπότε όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό το χάσμα δεν γεφυρώνεται και το FIFA δεν νιώθει καμία απειλή. Το τελικό αποτέλεσμα είναι να μην γίνεται προσπάθεια να υπάρξει ουσιαστική βελτίωση του τίτλου κάθε χρόνο, με το μόνο που να αλλάζει να είναι το περιτύλιγμα. Όπως αναφέραμε και προηγουμένως, μόνο ο ανταγωνισμός μπορεί να οδηγήσει σε εξέλιξη και πρόοδο. Ακριβώς όπως στα χρόνια της παντοκρατορίας του PES, η EA Sports αποφάσισε να φέρει τα πάνω κάτω, εξελίσσοντας δραματικά την σειρά FIFA και κλέβοντας τον θρόνο του βασιλιά από την KONAMI.

Πλέον, ο μόνος ανταγωνισμός που υπάρχει για το FIFA είναι ο ίδιος του ο εαυτός και η ανάγκη να βγαίνει σε ετήσια βάση ώστε η EA να έχει τρομερά κέρδη. Τι θα γίνει όμως στην περίπτωση που ο κόσμος αποφασίσει να κρίνει πιο αυστηρά την σειρά και απέχει; Ο μεγάλος χαμένος θα είναι η ίδια η εταιρεία, κάτι που μπορεί να μην γίνεται αντιληπτό αυτή την στιγμή λόγω της εμπορικής επιτυχίας του παιχνιδιού, αλλά αν συνεχίσει έτσι θα κουράσει και τους πιο υπομονετικούς οπαδούς του. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε σε αυτό το σημείο, πως η κριτική που ασκούμε στο παιχνίδι δεν είναι σε καμία περίπτωση κακοπροαίρετη. Αντιθέτως, θεωρούμε πως μόνο από αυστηρή κριτική που θα οδηγήσει σε αναθεώρηση βασικών αρχών του παιχνιδιού θα υπάρξει πρόοδος και πραγματική εξέλιξη, επιστρέφοντας στον τρόπο παιχνιδιού που αγαπήσαμε. Στον τρόπο παιχνιδιού που δεν θα έχουμε πάνω από 4 και 5 γκολ σε κάθε αγώνα, όπου η δημιουργία ευκαιριών θα προέρχεται από οργανωμένο τρόπο παιχνιδιού και τακτική και φυσικά, το σκοράρισμα θα αποτελεί ένα πραγματικό επίτευγμα. Μπορεί λόγω της συνολικής ποιότητας του πακέτου που προσφέρει το FIFA 19 να μην μπορούμε να βάλουμε τον βαθμό που πραγματικά θέλουμε, αλλά αυτό δεν αναιρεί τα όσα αναφέραμε και ελπίζουμε να υπάρξει επιτέλους ένα κενό στις ετήσιες κυκλοφορίες. Είναι ένα διάλλειμα που πραγματικά χρειάζεται η σειρά και είμαστε σίγουροι πως θα οδηγήσει στην επιστροφή των ποιοτικών στάνταρ που είχαμε μάθει στο παρελθόν.

The post FIFA 19 – Review appeared first on 4Gamers.

]]>
http://www.4gamers.gr/fifa-19-review/feed/ 0 14785