TV Series

Jessica Jones: Ατμοσφαιρική και ώριμη superhero σειρά

Ως προθάλαμος για το Defenders, ακολουθεί το review του Jessica Jones

Το Netflix προσάρμοσε την σειρά comics Alias: Jessica Jones σε σειρά, με μεγάλη επιτυχία. Το Jessica Jones διαδραματίζεται στο ίδιο storyline με το Daredevil, επίσης στην Hell’s kitchen. Η σειρά μολαταύτα, δεν κάνει καμία αντιγραφή από άλλες του είδους της, κρατώντας μία δικιά της πρωτοτυπία, μοναδικότητα και ιδιαιτερότητα.

Η εν λόγω σειρά αποκλίνει επίσης από το μοτίβο της ανάλαφρης διασκέδασης των σειρών υπερηρώων και μας προσφέρει μία ώριμη και σκοτεινή προοπτική των πραγμάτων.

Ιστορία

Η ιστορία της ενώ ξεκινάει κλισέ, καταλήγει αντισυμβατική και ενδιαφέρουσα.

Η Jessica Jones όταν ήταν μικρή είχε ένα ατύχημα, όπου έχασε τους γονείς της και απέκτησε υπερδυνάμεις όπως μεγάλη δύναμη και αντοχή.  Αποκομμένη από την superhero σκηνή και τον κόσμο γενικότερα, δουλεύει ως private investigator στην Hell’s kitchen. Όταν την γνωρίζουμε, δείχνει ότι κουβαλάει πολλά τραύματα μέσα της, και δεν έχει κανένα κίνητρο να ζήσει, απλά επιβιώνει. Ώσπου το ξεχασμένο παρελθόν της έρχεται να την στοιχειώσει ξανά, όταν ανακαλύπτει ότι το άτομο υπεύθυνο για τις μεγαλύτερες συμφορές της ζωής της, ο Kilgrave, δεν είναι νεκρός όπως πίστευε. Είναι ζωντανός και θα προκαλέσει την καταρράκωση που προκάλεσε σε αυτήν σε πολύ ακόμα κόσμο. Τότε της παρουσιάζεται η επιλογή είτε να ξεφύγει για πάντα από αυτήν την δυσάρεστη κατάσταση, αφού δεν είναι ευθύνη της, είτε να μείνει και να εκπληρώσει το καθήκον της για την ασφάλεια του περίγυρου της.

Σκηνοθετικές και σεναριακές απόψεις

Ο τρόπος που παρουσιάζεται η Hell’s kitchen, και η ζωή από την προοπτική της ηρωίδας, είναι αντιαισθητικός μεν, ρεαλιστικός δε. Η σειρά έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στο να δείχνει την παρακμή, μία κοινωνία γεμάτη προβλήματα, ελλείψεις και ανάγκες. Έχει ξεφύγει από το μοτίβο να τα δείχνει όλα όμορφα και εντυπωσιακά, αλλά αντίθετα δείχνει σκοτεινότητα και αποτελμάτωση. Η ιδέα αυτή δεν δίνεται μόνο στο οπτικό επίπεδο, αλλά και στην «ξενάγηση» της πόλης, των προσώπων και των καταστάσεων.

Τα πλάνα είναι κατάλληλα και ατμοσφαιρικά, ώστε να περνούν ακριβώς αυτή την ιδέα, ως ένδειξη καλής σκηνοθεσίας και σκηνογραφίας.

Η σειρά διαπραγματεύεται διάφορα θέματα, άλλα συνηθισμένα, άλλα ασυνήθιστα. Επιπροσθέτως όμως, η κύρια υπόθεση και η εξέλιξή της είναι αρκετά ενδιαφέρουσες ώστε να κρατάνε τον θεατή, να τον συναρπάζουν και να τον κάνουν να ανυπομονεί για περισσότερα, ανάλογα με την περίσταση. Έχει διάφορες παράλληλες ιστορίες και εισαγωγές σεναρίων που αποκλείουν από την κύρια υπόθεση, όπου αυτό μπορεί να είναι ταυτόχρονα θετικό και αρνητικό.

Στα θέματα αυτά συγκαταλέγονται διάφορα τολμηρά για σειρά υπερηρώων, όπως ο βιασμός ενός θύματος, κυριολεκτικός και ψυχολογικός, και η ψυχολογική καταπίεση που μπορεί να προκαλέσει σε έναν άνθρωπο. Πως τα πάθη και οι εμπειρίες είναι που προκαλούν την κατάρρευση αξιών, κατολίσθηση ιδανικών και εκμαυλισμό συνειδήσεων σε έναν άνθρωπο, και μία κοινωνία γενικότερα. Υπάρχουν φυσικά και τα συνηθισμένα θέματα, όπως η ευθύνη μας στον περίγυρο και την κοινωνία μας, και αν αξίζει να βοηθάς ανθρώπους χωρίς αντάλλαγμα.

Πέρα από τα γενικά θέματα, η σειρά ταλαντώνεται στην εσωτερική πάλη και τον ψυχισμό της Jessica, όπου είναι σε συνεχή αντιπαλότητα με τους εσωτερικούς της δαίμονες. Έχει εξουθενωθεί από το καταστροφικό της παρελθόν, έχει απογυμνωθεί από κάθε θέληση για ζωή, ενώ αναζητάει την ταυτότητά της και το μέρος της στην κοινωνία.

Η ατμόσφαιρα της σειράς ανήκει στα μεγαλύτερα θετικά χαρακτηριστικά της. Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το μαύρο όσον αφορά την ηρωίδα, και το μοβ όσον αφορά τον villain της υπόθεσης, καθώς είναι γνωστός ως purple man στα κόμικ. Οι εναλλαγές και οι παραλληρισμοί γίνονται πετυχημένα απο φωτογραφική και σκηνογραφική άποψη στα διαφορετικά πλάνα. Αυτή η ιδέα επεκτείνεται τόσο στο οπτικό όσο και στο ακουστικό κομμάτι, ανάλογα με τον χαρακτήρα που δίνεται έμφαση σε κάθε σκηνή.

Η σκηνοθεσία είναι ώριμη και καλοφτιαγμένη. Η εισαγωγή των χαρακτήρων, με αποκορύφωμα του Kilgrave, γίνονται επιβλητικά. Η τοποθέτηση και η ξετύλιξη σεναρίων, στην αρχή φαίνεται ασύνδετη, αλλά εν τέλει καταφέρνει να τα συνδυάσει ως μέρος μίας ενιαίας ιστορίας. Τα cliffhanger σε πολλά σημεία είναι έξυπνα. Σε άλλα σημεία παρόλα αυτά μακρηγορεί και κουράζει αφήνοντας ημιτελείς τις ιστορίες.

Οι σκηνές δράσης δεν είναι υπερβολικά περίπλοκες με φανταχτερές κινήσεις. Είναι ρεαλιστικές στις περιστάσεις τους- όπως ακριβώς θα πολεμούσε κάποιος με υπερδυνάμεις, που δεν χρειάζεται υπερβολικές κινήσεις και τεχνικές. Το πόσο είναι θετικό ή αρνητικό είναι στην κρίση του κάθε θεατή.

Ερμηνείες

Όλοι οι κύριοι ηθοποιοί παίζουν καταπληκτικά.

Η  Krysten Ritter (Breaking Bad) παίζει υπέροχα τον ρόλο μιας γυναίκας που είναι δυναμική χωρίς να χάνει την θηλυκότητα της, δίνοντας δικαιώματα για να αποκτήσει την εικόνα ως πρότυπο της δυναμικής γυναίκας. Είναι ταυτόχρονα άθραυστη και καταπιεσμένη. Παίζει πολύ εύστοχα την ηρωίδα που νοιάζεται όχι για το καλό του κόσμου, αλλά μόνο για τον εαυτό της-στην αρχή τουλάχιστον. Παίζει επίσης  εύστοχα τα τραύματα της ηρωίδας, την τάση για αυτοκαταστροφή, την εθελοτυφλία, αλλά επίσης και την εξέλιξη του χαρακτήρα της κατά την διάρκεια της σειράς.

Ο David Tennant (Doctor Who) όχι απλά παίζει εκθαμβωτικά τον ρόλο του σαδιστή Killgraves, αλλά κλέβει την παράσταση σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται.  Είναι το μεγαλύτερο ατού της σειράς. Χωρίς να είναι σωματώδης, είναι τρομακτικός και επιβλητικότατος μόνο με τον χαρακτήρα του.

Ο Kilgrave έχει την υπερδύναμη να αποκτάει τον πλήρη έλεγχο ενός ανθρώπου μόνο με λεκτικές εντολές, αποτρέποντάς του κάθε ίχνος ελεύθερης βούλησης. Είναι υπερευφυής, προνοητικός, ώστε να έχει πάντα σχέδιο και να είναι ένα βήμα μπροστά- οι σκηνοθέτες έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά στο να γράψουν τον χαρακτήρα και ο David Tennant στο να τον ενσαρκώσει.

Η καινοτομία είναι ότι ο χαρακτήρας αυτός δεν έχει κάποιο υπέρτατο σχέδιο να κυριαρχήσει τον κόσμο, ή κάποιον απώτατο σκοπό γενικότερα. Είναι κάποιος που έχει τα δικά του τραύματα και πάθη και με αφορμή την υπερδύναμή του, βρήκε τον δικό του τρόπο να τα ξεπεράσει. Δεν έχει κανέναν ηθικό φραγμό, και χρησιμοποιεί τους ανθρώπους ως πιόνια του για να έχει ότι θέλει όποτε θέλει, κάνοντάς τους όλους μαριονέτες που δουλεύουν αποκλειστικά για να δημιουργήσουν την ιδέα του παραδείσου του. Ευχαριστιέται να βασανίζει, να καταστρέφει την βούληση των θυμάτων του και να αποδεικνύει στον εαυτό του ανερυθρίαστα ότι είναι πάντα σε έλεγχο. Είναι κακός απλά επειδή μπορεί.  Έχει όμως και περίπλοκο χαρακτήρα, ακόμα και συναισθηματική πλευρά, που δείχνει στον θεατή. Ο ψυχισμός ενός τέτοιου ψυχοπαθή έχει παρουσιαστεί πραγματικά έξοχα.

Ο Mike Colter παίζει πολύ πειστικά τον badass και άθραυστο Luke Cage, εξωτερικά και εσωτερικά. Έχει ωραία χημεία με την πρωταγωνίστρια, ενώ δίνει αρκετές αξιομνημόνευτες στιγμές.

Από τους υπόλοιπες χαρακτήρες, άλλοι προσέφεραν ευχάριστη ποικιλία, κυρίως η φίλη της Jessica Jones, ενώ άλλοι είναι αρκετά αδιάφοροι.

Η Jessica Jones συνδέεται με Daredevil, Luke Cage, Iron fist, και θα ξαναεμφανιστεί στο Defenders ως μέρος της ομάδας των υπερηρώων αυτών. Υπάρχουν διάφορες υπόνοιες και εισαγωγές, για τους λάτρεις των κόμικς που τους αρέσουν τα Easter eggs.

Τελική ετυμηγορία;

Η σειρά δεν είναι ανάλαφρη και είναι αρκετά διαφορετική από ότι έχουμε συνηθίσει. Έχει τελείως δικιά της αισθητική, ενώ η ατμόσφαιρα και τα θέματά της ίσως απωθήσουν αρκετούς θεατές. Δεν είναι φτιαγμένη για να προσελκύσει και να διασκεδάσει κόσμο.

Όσους όμως τραβήξει στην ιδιαιτερότητα και τα θέματα της, θα βγουν κερδισμένοι. Έχει κάνει από τις καλύτερες δουλειές στο συγκεκριμένο είδος, στην αποτύπωση μίας παρακμιακής κοινωνίας, και την ερμηνεία τραυματισμένων χαρακτήρων. Η πλοκή και το σενάριο είναι αρκετά επιβραβευτικά για τους λάτρεις του είδους.

Δεν είναι επίπεδο Daredevil, αλλά είναι άξιος διάδοχός του. Αξίζει να την ελέγξετε, για την περίπτωση να θέλετε να το δείτε όλο, ή να μην σας τραβήξει για να το συνεχίσετε, όπου θα φανεί από τα πρώτα λεπτά.

Το IMDB της δίνει βαθμολογία 8.2.