The Last Guardian
PS4

The Last Guardian – Review

Το The Last Guardian είναι μία μαγευτική περιπέτεια, που όμως «μαρτυράει» τα προβλήματα σχεδόν 10 ολόκληρων ετών ανάπτυξης

Δεν υπάρχουν πολλοί από εμάς που να μην είχαμε κάποια επαφή, έστω τυπική, με τα αριστουργήματα που ακούν στο όνομα Ico και Shadow of the Colossus. Παιχνίδια που βοήθησαν το PlayStation 2 να καθιερωθεί ως η πιο επιτυχημένη οικιακή κονσόλα όλων των εποχών. Ειδικά για την εποχή τους, θα μπορούσαμε να πούμε πως τεχνικά ήταν αρκετά χρόνια μπροστά, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στο ιδιαίτερο Art Design τους και τα λεπτομερέστατα animations. Δεν είναι εύκολο να ξεχαστούν τα μαγευτικά τοπία και οι απίστευτες περιπέτειες που έζησαν όσοι κατάφεραν να απολαύσουν τους τίτλους της Team Ico. Κανείς, θα περίμενε πως μία ομάδα με τέτοιο ταλέντο θα συνέχιζε να βγάζει ασταμάτητα νέους τίτλους, ειδικά από τη στιγμή που είχε την απόλυτη υποστήριξη της Sony. Το σχέδιο, όπως το γνωρίζαμε τουλάχιστον, ήταν αυτό. Όμως, ο κανόνας που ισχύει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι ότι τα πράγματα δεν πάνε ποτέ όπως τα περιμένεις, και το The Last Guardian είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα παραδείγματα.

The Last Guardian 1

Γνωστό αρχικά ως Project Trico, το The Last Guardian ξεκίνησε να αναπτύσσεται με πλήρης ρυθμούς το μακρινό 2007. Έπειτα την τεράστια επιτυχία των προηγούμενων τίτλων της, η Team Ico ήταν γεμάτη αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τη δημιουργία του νέου τίτλου, όπου θα καθιερωνόταν ως ένας από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών. Δυστυχώς όμως, για κακή τύχη όλων μας, το νέο δημιούργημα της εταιρίας, πέρασε ένα μικρό development “hell”. Τα αρχικά σχέδια της Sony, ήθελαν το The Last Guardian να κυκλοφορεί το 2011 για το PS3 και ανακοινώθηκε επίσημα στην Ε3 2009. Στο ενδιάμεσο, μία σειρά από τεχνικά προβλήματα λόγω περιορισμών του hardware, ανάγκασε την Sony να αναβάλλει την κυκλοφορία του, με αποτέλεσμα στο τέλος να μεταφερθεί στην επόμενη γενιά κονσολών και το PS4. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο «εγκέφαλος» της Team Ico, Fumito Ueda, μαζί με έναν σημαντικό αριθμό στελεχών της, αποχώρησαν μετά την αναβολή του τίτλου και δημιούργησαν την genDESIGN. Σύμφωνα με τον ίδιο όμως, το αρχικό όραμά του για το παιχνίδι δεν επηρεάστηκε από την μετάβασή του από το PS3 στο PS4, καθώς η αλλαγή αφορούσε την επιπλέον επεξεργαστική δύναμη της κονσόλας που θα ήταν διαθέσιμη. Μέχρι και την ολοκλήρωση της ανάπτυξής του, ο Ueda και η genDESIGN διατήρησαν την επίβλεψη της ανάπτυξης, έχοντας καθοδηγητικό ρόλο, με τα Japan Studios της Sony να αναλαμβάνουν τον τεχνικό τομέα.

The Last Guardian 2

Το 2015 έγινε η επανεμφάνισή του στην E3, με τη νέα ημερομηνία κυκλοφορίας να ορίζεται για το 2016. Μία νέα μικρή καθυστέρηση τον Οκτώβριο που μας πέρασε, οδήγησε το παιχνίδι στον Δεκέμβριο, ώστε να διορθωθούν bugs που προέκυψαν στην τελική φάση ανάπτυξης του The Last Guardian. Έτσι λοιπόν, μετά από σχεδόν 10 ολόκληρα χρόνια, το «ταλαιπωρημένο» παιδί των Sony, Team Ico και genDESIGN βρήκε επιτέλους το δρόμο του προς τις κονσόλες μας. Η αλήθεια είναι όμως πως κανείς δεν είναι σίγουρος για το τι πραγματικά θα πρέπει να περιμένει. Με το πέρασμα του χρόνου, ένας ιδιαίτερος τίτλος όπως αυτός, ίσως χάσει το «vibe» της εποχής, με αποτέλεσμα να μην είναι τόσο ιδιαίτερο κα μοναδικό όπως θα ήταν για παράδειγμα το 2011. Αγνοώντας όλα όσα έχουν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια, θα ταξιδέψουμε στον παραμυθένιο κόσμο του The Last Guardian, με στόχο να ανακαλύψουμε την ιστορία που θέλει να μας αφηγηθεί, καθώς και τα συναισθήματα που θα ξυπνήσει. Άραγε αξίζει η πολυετή αναμονή του εν λόγου τίτλου;

Το παιδί και το «τέρας»

Η ιστορία μας ξεκινάει με ένα παιδί που ξυπνάει μυστηριωδώς μέσα σε μία σπηλιά. Η μνήμη του θολή καθώς προσπαθεί να καταλάβει το τι έχει συμβεί. Γρήγορα, αντιλαμβάνεται πως το σώμα του είναι γεμάτο περίεργα μαύρα σχέδια. Σχέδια που δεν έχει ξαναδεί στη ζωή του. Σοκαρισμένο και φοβισμένο, μην ξέροντας τι του συμβαίνει, σηκώνεται και προσπαθεί να συνέλθει. Οι εκπλήξεις που τον περιμένουν όμως, δεν τελειώνουν εκεί, καθώς γρήγορα αντιλαμβάνεται πως μπροστά του υπάρχει ένα αλυσοδεμένο τέρας. Μία τρομακτική ύπαρξη γεμάτη φτερά που θυμίζει περισσότερο μία μίξη διάφορων ειδών. Το παιδί φαίνεται να έχει ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μία, το φοβάται, καθώς είναι κάτι που δεν έχει ξαναδεί και φαίνεται άγριο. Από την άλλη όμως, έχει ένα περίεργο συναίσθημα που το ωθεί να το πλησιάσει. Κάτι το μυστηριώδης το γεμίζει ενθουσιασμό. Οι πρώτες απόπειρές του να επικοινωνήσει μαζί του, θα πέσουν στο «κενό». Καθώς περνάει η ώρα όμως, αρχίζουν να συνηθίζουν ο ένας τον άλλον. Γρήγορα το τέρας αντιλαμβάνεται πως δεν αποτελείται απειλή και έχετε αγνές προθέσεις. Κάπως έτσι, αφού ελευθερώσετε το τέρας από τα δεσμά του, ξεκινάτε μία φανταστική περιπέτεια για να αποδράσετε παρέα με τον Trico, τον αξιαγάπητο «φίλο» σας, με τον οποίο θα περάσετε πολλά μαζί σε σύντομο χρονικό διάστημα.

The Last Guardian 3

Η ιστορία του The Last Guardian επικεντρώνεται στο πως το παιδάκι και ο Trico αναπτύσσουν και εμβαθύνουν την σχέση τους. Μία σχέση που θα δοκιμαστεί από πολλές δυσκολίες και εμπόδια, αλλά θα γίνει ακόμη πιο βαθιά και με πιο σημαντικό νόημα με το πέρασμα του χρόνου. Υπό άλλες συνθήκες, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να είναι εφικτό. Ο Trico, δεν είναι ένα σκύλος ή μία γάτα που ο οποιοσδήποτε θα είχε για κατοικίδιο. Είναι ένα «άγριο» ζώο που το ένστικτο του τις περισσότερες φορές θα τον οδηγήσει σε επιθετική συμπεριφορά. Παρόλα αυτά όμως, κάτι στο παιδάκι θα επηρεάσει σημαντικά την συμπεριφορά του. Θα τον αλλάξει. Ίσως για πρώτη φορά νιώθει την ανάγκη να προστατέψει και να προστατευθεί. Σε γενικές γραμμές, το σενάριο είναι αρκετά ενδιαφέρον, ειδικά επειδή πρόκειται για μία αφήγηση, από το ίδιο το παιδάκι, αρκετά χρόνια αργότερα και αφού έχει μεγαλώσει. Πλέον, πιο ώριμος, αναπολώντας το παρελθόν και αυτή τη φανταστική περιπέτεια, θα μας συνοδεύσει καθ’όλη την πορεία μας με την αφήγησή του, η οποία σε πολλά σημεία χρησιμεύει ως hint σε περίπτωση που κολλήσουμε ή δεν ξέρουμε που να πάμε και τι να κάνουμε. Η σχέση του Trico και του παιδιού, είναι μία φανταστική ιστορία δύο φίλων, που θα συγκινήσει και τους πιο «σκληρούς». Όπως θα δείτε και παρακάτω όμως, τα σημάδια των χρόνων είναι εμφανή τόσο στον τεχνικό τομέα όσο και στο gameplay και αλλοιώνουν την συνολική εμπειρία.

Μία γνώριμη συνταγή με νέα στοιχεία

Όσοι από εσάς έχετε παίξει τα Ico και Shadow of Colossus, η αλήθεια είναι πως θα νιώσετε αμέσως οικείοι με το The Last Guardian. Τόσο το Art Design, όσο και τα πλούσια animations θυμίζουν έντονα τους προηγούμενους τίτλους της Team Ico (ή genDESIGN πλέον για να είμαστε και πιο σωστοί) καθώς φαίνεται πως έχει δανειστεί αρκετά στοιχεία από τα πνευματικά «αδερφάκια» του. Ο χειρισμός, αν και αρκετά αναχρονιστικός (ποιος πηδάει ή σκαρφαλώνει με το τρίγωνο στις μέρες μας;;;) θυμίζοντας άλλη εποχή, δουλεύει άψογα, χωρίς κανένα είδους input lag. Ο χαρακτήρας συμπεριφέρεται όπως θα περιμένατε, με την κίνησή του να είναι αρκετά απλή, ενώ δεν έχει και κάποιου είδους ικανότητες για να περιπλέξει τα πράγματα. Αντιθέτως, η ομάδα ανάπτυξης έδωσε έμφαση στην απλότητα των χειρισμών, ώστε ακόμη και ο πιο άπειρος να καταφέρει να παίξει το παιχνίδι, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα. Το βασικό στοιχείο του gameplay, είναι το Platforming και η συνεργασία του Trico και του παιδιού στην επίλυση διάφορων Puzzle αλλά και στην αντιμετώπιση των εχθρών που θα συναντήσετε. Κάθε περίπτωση θα απαιτήσει διαφορετική προσέγγιση από τον παίκτη, προσφέροντας κάτι το καινούργιο και το διαφορετικό. Ακόμη και Puzzle που θεωρητικά έχουν τον ίδιο τελικό στόχο, θα χρειαστούν μία τελείως διαφορετική επίλυση για να τον επιτύχετε.

The Last Guardian 4

Έπειτα από κάποια ώρα μέσα στο παιχνίδι, ο Trico αρχίζει και συνηθίζει το παιδί, με αποτέλεσμα η οικειότητα που αποκτούν να οδηγήσει σε νέες επιλογές στο gameplay. Συγκεκριμένα, πλέον μπορείτε να καθοδηγήσετε τον Trico, δίνοντάς του οδηγίες για το τι να κάνει. Μπορείτε να του πείτε να σκαρφαλώσει σε ένα σημείο, ώστε να ανεβείτε πάνω του και να το φτάσετε, να σπρώξει κάποιο αντικείμενο για να ανοίξει μία πόρτα, ή ακόμη καλύτερα να ανεβείτε στην πλάτη του και να σας μεταφέρει σε ένα τελείως νέο σημείο. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε πως η δομή του παιχνιδιού από την αρχή μέχρι το τέλος είναι πραγματικά πολύ καλά οργανωμένη, με μόνα «μελανά» σημεία κάποια στη μέση περίπου του παιχνιδιού, όπου κάνει μία μικρή «κοιλιά». Βέβαια, πολύ γρήγορα επιστρέφει σε υψηλά επίπεδα, καθώς προς το τέλος η αγωνία κορυφώνεται με κάποιες πραγματικά θεαματικές σκηνές να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια μας. Εδώ θα πρέπει να βγάλουμε το καπέλο μας στον Ueda και την ομάδα του, καθώς αν κάποιος δεν γνώριζε ότι ήταν δικό τους παιχνίδι, μόνο και μόνο από το Art Design και το Soundtrack θα άρχιζε να υποψιαζόταν ότι ίσως έχουν κάποιου είδους σχέση. Δεν είναι καθόλου εύκολο να αφήσεις τη σφραγίδα σου τόσο έντονα ως developer, αλλά στην προκειμένη περίπτωση το παιχνίδι “φωνάζει” πως είναι της Team Ico (ή ότι απέμεινε από αυτήν).

The Last Guardian 6

Δυστυχώς, ο τεράστιος κύκλος ανάπτυξης και η πορεία του από το 2007 έως και σήμερα, είναι κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα και χαλάει μία κατά τ’άλλα φανταστική ιστορία και εμπειρία. Ο χειρισμός του θα σας προδώσει αρκετές φορές, κυρίως λόγω του τεράστιου προβλήματος που ακούει στο όνομα κάμερα. Λόγω της διαφοράς του μεγέθους ανάμεσα στον Trico και το παιδί, η κάμερα πολλές φορές στους μικρούς χώρους “σκαλώνει” σε κάποια σημεία, καλύπτοντας τελείως το οπτικό πεδίο. Αυτό θα σας οδηγήσει να πηδήξετε πολλές φορές στο κενό ή να προσπαθείτε να σκαρφαλώσετε κάπου που στην ουσία δεν μπορείτε. Επιπρόσθετα, αν και στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού ο Trico φαίνεται να κάνει σωστά τη δουλειά του, θα υπάρξουν κάποια πολύ εκνευριστικά σημεία, που θα προσπαθείτε για πολλά λεπτά να τον πείσετε να πάει στο σημείο που θέλετε ή να κάνει κάτι συγκεκριμένο και δεν θα το κάνει. Ειδικότερα, το πρόβλημα φαίνεται να είναι πως υπάρχουν κάποια scripted events που ενεργοποιούνται μόνο όταν βρεθείτε σε ένα συγκεκριμένο σημείο ή πατήσετε κάποιο κουμπί την κατάλληλη στιγμή. Αν δεν το κάνετε σωστά, το πιθανότερο είναι να κολλήσετε για 10 και 20 λεπτά, σε ένα Puzzle που στην ουσία έχετε βρει την λύση του από την αρχή. Πραγματικά μας γεμίζει απορία το πως γίνεται ένα παιχνίδι που βρίσκεται υπό ανάπτυξη σχεδόν 10 χρόνια να κυκλοφορεί με τέτοιου είδους προβλήματα. Ειλικρινά, δεν θέλουμε να φανταστούμε τι προβλήματα θα υπήρχαν αν όντως κυκλοφορούσε το 2011 στο PS3…

Ηχητικά άψογο, οπτικά θυμίζει άλλη γενιά

Το στοιχείο που πραγματικά ξεχωρίζει το The Last Guardian, είναι η καταπληκτική ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, που θα σας συνεπάρει για τα καλά μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού. Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει ο φανταστικός ηχητικός τομέας, ο οποίος ζωντανεύει το περιβάλλον γύρω σας και προσφέρει μεγάλες συγκινήσεις στα σημεία που πρέπει. Το soundtrack του είναι σίγουρα από τα καλύτερα και πιο παραμυθένια που έχουμε ακούσει ποτέ. Από την άλλη όμως, οπτικά είναι μέτριο και το σώζει το πανέμορφο Art Design, που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα μιλάγαμε για σκέτη απογοήτευση. Ακόμη και στο PS4 Pro, με την έξτρα επεξεργαστική ισχύ, δεν εντυπωσιάζει καθόλου. Ο μόνος που ξεχωρίζει είναι ο αξιαγάπητος Trico, ο οποίος είναι γεμάτος λεπτομέρεια. Τα πούπουλα του είναι πανέμορφα και κινούνται ανάλογα με τον αέρα και το που κινείστε πάνω στο σώμα του, ενώ και τα animations του είναι πολύ ρεαλιστικά. Σε αρκετά σημεία όμως, ειδικά όταν γεμίζει η οθόνη από εχθρούς ή εφέ, υπήρξαν κάποια frame drops, γεγονός που πάλι δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε. Δυστυχώς, ο οπτικός τομέας είναι ένα από τα σημεία που μαρτυρούν την πολύχρονη ταλαιπωρία του παιχνιδιού μέχρι να καταφέρει να βρει το δρόμο του προς την αγορά.

Μία μοναδική εμπειρία που αδικήθηκε από τον χρόνο

The Last Guardian 8

Το The Last Guardian, κατά την άποψή μας, είναι ίσως ένα από τα πιο αδικημένα παιχνίδια που έχουν υπάρξει. Όχι τόσο γιατί δεν θα πουλήσει καλά, ή δεν θα αγαπηθεί από τους gamers. Νομίζουμε πως και στις 2 περιπτώσεις θα τα πάει αρκετά καλά. Σε αυτό που αδικείτε, είναι πως αν κυκλοφορούσε το 2011 θα μιλάγαμε για έναν από τους κορυφαίους τίτλους της προηγούμενης γενιάς. Δεν μπορούμε εύκολα να βγάλουμε άκρη σχετικά με τους λόγους της πολυετούς καθυστέρησής του. Η Sony μιλούσε επισήμως για τεχνικούς περιορισμούς του PS3. Βλέποντάς το στο PS4, δεν μπορούμε να πούμε πως η εμπειρία ήταν ιδανική και οπτικά δεν υπάρχουν τόσο σημαντικές διαφορές προς το καλύτερο. Λογικά, υπήρξαν άλλου είδους προβλήματα και το πιο πιθανό είναι η Α.Ι. και οι γωνίες της κάμερας. Ειδικά στην περίπτωση του Trico, από τη στιγμή που παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στο παιχνίδι, νομίζουμε πως ήταν γενικά απογοητευτική η αντάποκρισή του στις εντολές μας. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η ιστορία του Trico και του μικρού του φίλου θα σας συγκινήσει και θα “ξυπνήσει” το παιδί μέσα σας. Η αθώα του πλευρά και πως αυτή καταφέρνει να επηρεάσει την άγρια φύση του Trico, και η σχέση που αναπτύσσουν καθ’όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού είναι κάτι πραγματικά μοναδικό, που δεν μπορεί εύκολα να το συναντήσουμε σε άλλα παιχνίδια. Παρόλα τα προβλήματα του, το The Last Guardian είναι μία μοναδική εμπειρία που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Ειδικά όσοι είστε οπαδοί των Action-Adventure, θα είναι “έγκλημα” να μην το αποκτήσετε.