Ghost Recon: Wildlands
Reviews

Tom Clancy’s Ghost Recon: Wildlands – Review

Διαβάστε την άποψή μας για το νέο Tactical-Shooter της Ubisoft, το Tom Clancy’s Ghost Recon: Wildlands!

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι ο πρώτος τίτλος Ghost Recon κυκλοφόρησε πριν από 15 χρόνια και είναι εξίσου συγκλονιστικό να σκεφτεί κανείς, ότι έχουν περάσει σχεδόν 5 χρόνια από την πιο πρόσφατη καταχώρηση στη σειρά, το Ghost Recon: Future Soldier. Διάφοροι άλλοι Tom Clancy’s τίτλοι βοήθησαν στο να συμπληρώσουν το κενό, αλλά το Ghost Recon παρέμεινε άφαντο. Τώρα όμως με το Ghost Recon: Wildlands είναι πίσω και είναι σχεδόν αγνώριστο. Βέβαια, το ότι είναι αγνώριστο δε σημαίνει αυτόματα ότι όλα έγιναν αγνώριστα προς το καλύτερο. Το Ghost Recon: Wildlands είναι ένα τεράστιο παιχνίδι και έχει μάλιστα, έναν από τους μεγαλύτερους ανοικτούς κόσμους που έχετε δει ποτέ. Υπάρχουν πάρα πολλές αποστολές και side activities, ενώ το να εξερευνήσετε τον τεράστιο χάρτη με λεπτομέρεια θα σας πάρει ώρες. Δυστυχώς όμως, αυτή είναι μια περίπτωση όπου το μέγεθος δεν είναι το παν, καθώς και το παιχνίδι είναι ένα από τα πιο βαρετά και επαναλαμβανόμενα του είδους του.

Τα καρτέλ ναρκωτικών της Βολιβίας και ο El Sueño

Σε μια μυθιστορηματική εκδοχή της Βολιβίας, ένα καρτέλ που ονομάζεται Santa Blanca έχει πάρει κάτω από τον έλεγχό του σχεδόν κάθε πτυχή της χώρας, προκειμένου να τροφοδοτεί τη διανομή της κοκαΐνης τους. Αρχηγός του καρτέλ είναι ένας αδίστακτος άντρας, που είναι και fan των τατουάζ στο πρόσωπο, με το όνομα El Sueño. Αυτός και το καρτέλ του ελέγχουν την αστυνομία, την κυβέρνηση, τους πολίτες, τα χρήματα και το σημαντικότερο, τη ροή των ναρκωτικών. Μετά από τον βομβαρδισμό της πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βολιβία και την απαγωγή του DEA πράκτορα, οι Ηνωμένες Πολιτείες στέλνουν μια elite υπερ-ομάδα στρατιωτών, με την κωδική ονομασία «Ghosts» για να καθαρίσει το τοπίο.

Ghost Recon: Wildlands

Αυτή είναι η όλη ιστορία του Ghost Recon: Wildlands. Μετά την αρχική ενημέρωση, δεν υπάρχουν και πολλά ώστε να σας οδηγήσουν στη συνέχεια της. Δεδομένου ότι η αυτο-κατευθυνόμενη δομή των αποστολών επιτρέπει στους παίκτες να κυνηγήσουν bosses και να πάρουν αποστολές με οποιαδήποτε σειρά θα επιλέξουν, το αποτέλεσμα είναι ότι το σενάριο πρέπει να μείνει ανοιχτό και αρκετά χαλαρό ώστε να επιτρέπει σε οποιαδήποτε αποστολή να ολοκληρωθεί με οποιαδήποτε σειρά. Έτσι, με τη συνολική αφήγηση να είναι τόσο βαρετή, υπήρχε μία ελπίδα πως οι σύμμαχοι μας ενδέχετο να ξεχωρίζουν, αλλά ως επί το πλείστον είναι μονοδιάστατες προσωπικότητες που δεν αναπτύσσονται πέρα ​​από το να λένε “αστεία” για τον κόσμο ή τη κατάσταση που βρίσκεστε εκείνη τη στιγμή. Αυτό σημαίνει ότι πολλοί από τους χαρακτήρες δεν είναι ιδιαίτερα αξέχαστοι και η ίδια η πλοκή χρησιμεύει απλά ως δικαιολογία για την ομάδα σας, ώστε να προκαλέσει όσο το δυνατόν περισσότερο χαμό.

Όταν το Tactical κομμάτι πάει “βόλτα”

Το παιχνίδι ξεκινά με τη δημιουργία του χαρακτήρα σας. Πολλά ακούστηκαν για το πόσο καλή και λεπτομερή είναι η δημιουργία χαρακτήρα, αλλά ειλικρινά εμείς δεν το είδαμε αυτό. Δεν είναι κακιά, απλά δεν είναι τόσο εκτεταμένη. Υπάρχουν αρκετά ώστε να κάνετε το χαρακτήρα σας να φαίνεται μοναδικός, αλλά τα μισά από τα καλά πράγματα είναι κλειδωμένα με βάση την εξέλιξη. Εφόσον τελειώσετε με αυτό, θα δείτε το πρώτο cut-scene που σας εξηγεί ποιος ειναι φίλος σας και ποιος όχι και θα ξεκινήσετε τις αποστολές. Η ιστορία εξελίσσεται από όπου θέλετε εσείς. Δεν χρειάζεται καν να μείνετε στο μέρος που σας ξεκινάει αν δεν θέλετε. Διαλέξτε οποιοδήποτε περιοχή θέλετε, όπου η κάθε μία έχει τη δικιά της δυσκολία, και πηγαίντε. Οι αποστολές που κάνετε, δε διαφέρουν και τόσο από περιοχή σε περιοχή. Τα μόνα που κάνετε είναι story missions, supply raids και rebel ops. Πραγματικά, αυτό είναι ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος στο παιχνίδι. Ενώ μπορείτε να προσεγγίσετε κάθε αποστολή διαφορετικά, είναι στον πυρήνα τους πανομοιότυπες με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις. Η επανάληψη είναι το δεύτερο όνομα του παιχνιδιού και μόνο η δημιουργικότητά σας μπορεί να ταράξει λίγο τα νερά της διασκέδασής σας.

Ένα πράγμα που βρήκαμε αρκετά χαζό, είναι πως μερικά απαραίτητα items είναι κλειδωμένα πίσω από skill points. Δηλαδή, είστε πράκτορας μιας elite ομάδας που σας στείλανε σε μια άλλη χώρα για να εξαλείψετε το καρτέλ που την διοικεί και εσείς χρειάζεστε skill points για να χρησιμοποιήσετε αλεξίπτωτο ή για να ξεκλειδώσετε την ικανότητα να κάνετε πειρσσότερο zoom-in τα κιάλια σας; Ουσιώδη λοιπόν items, χρειάζονται πολλά skill points για να τα ξεκλειδώσετε. Κάνοντας supply raids και tag διάφορα resources, σας δίνονται resources για ειδικές κατηγορίες όπως το food, medicine κλπ, όπου χρειάζεται ο Χ αριθμός resources και ένας συγκεκριμένος αριθμός skill points για να ξεκλειδώσετε skills. Όχι και το καλύτερο σύστημα που βγήκε ποτέ, καθώς δε δίνει κάποιο boost σε κάποιο συγκεκριμένο playstyle του κάθε παίκτη και στο τέλος, αργά ή γρήγορα, όλοι είναι το ίδιο.

Όσο αφορά τις κινήσεις του χαρακτήρα και το gunplay, το Ghost Recon: Wildlands είναι αρκετά καλό. Το hit detection είναι καλό, οι σφαίρες μπορούν να περάσουν ακόμα και από μικρές σχισμές, αλλαγή κάμερας από ώμο σε ώμο, αρκετή ένταση κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών και γενικά όλο αυτό το κομμάτι έχει ικανοποιητικά στοιχεία. Ακόμα και εδώ όμως, υπάρχουν κάποια πταίσματα, όπως το ότι η ζημιά από πτώση δεν έχει υπολογιστεί σωστά, το sprint για περισσότερο από 6 δευτερόλεπτα απαιτεί skill points και το σύστημα κάλυψης καμιά φορά δε θέλει να δουλέψει όπως το χρειάζεστε. Υπάρχει επίσης μεγάλη ποικιλία όπλων με το customisation τους να είναι αρκετά λεπτομερή. Υπάρχουν πολλά attachments και σχεδόν όλα πρέπει να βρεθούν στον τεράστιο κόσμο του παιχνιδιού. Επίσης, είστε σε θέση να κουβαλάτε μαζί σας όλο το ξεκλείδωτο εξοπλισμό σας. Μόλις φτάσετε σε περιοχές υψηλής δυσκολίας, έχοντας βρει έναν μεγάλο αριθμό όπλων και attachments, το loadout σας δε θα αλλάξει ξανά δραματικά.

Ghost Recon: Wildlands

Ένα από τα πιο “αστεία” στοιχεία του παιχνιδιού, όπου σίγουρα δε δώσανε σχεδόν καμία σημασία στα physics, είναι η οδήγηση. Τα ελικόπτερα πετούν αδέξια, τα αεροπλάνα δίνουν την αίσθηση πως είναι κατασκευασμένα από χαρτόνι και τα SUV ή τα jeep πάνε λες και έχουν μία ταχύτητα και είναι ασταμάτητα σε όποιο terrain και να τα βάλεις, εκτός αν το δέντρο που διαλέξατε να περάσετε από μέσα δεν συμφωνεί με την ιδέα σας. Ευτυχώς, το παιχνίδι διαθέτει fast travel γιατί αλλιώς δεν αντέχεται η μετακίνηση μόνο με τα οχήματα. Για solo παίκτες το Ghost Recon: Wildlands δεν είναι και ότι καλύτερο. Το φιλικό AI δεν είναι και τόσο αξιόπιστο, καθώς οι συμπαίκτες σας δεν θα χρησιμοποιήσουν πάντα cover, πεθαίνουν εύκολα και καμια φόρα δε πυροβολάνε καν. Το sync shot είναι και πάλι πίσω, ομαλό όπως πάντα. Το να κάνετε sync shots είναι ένα από τα λίγα που θυμίζουν τα προηγούμενα παιχνίδια και είναι εξαιρετικά ικανοποιητικά όταν τα καταφέρνετε. Χωρίς αμφιβολία, αυτό το παιχνίδι έχει σχεδιαστεί για την co-op εμπειρία που προμοτάρει από την αρχή.

Εξολοθρεύστε το καρτέλ με τους φίλους σας

Μόλις αρχίσετε να παίζετε με άλλους ανθρώπους, το Ghost Recon: Wildlands γίνεται μια πολύ πιο διασκεδαστική εμπειρία, καθώς το να είστε σε θέση να επικοινωνείτε με την ομάδα σας μπορεί να σας οδηγήσει σε μερικά διασκεδαστικά σενάρια. Το online δε φαίνεται να έχει κάποιο πρόβλημα όσο αφορά τη σύνδεση. Είτε μπείτε με φίλους, είτε με άγωνστους η εμπειρία είναι η ίδια. Βέβαια έχει κάποια bugs και glitches, όπως το να σας κάνει κάποιος revive και να στέκεται 10 μέτρα μακριά, αλλά δεν είναι καταστροφικά για την εμπειρία. Στο co-op στην ουσία μπορείτε να κάνετε ότι και στο single, απλά με κανονική παρέα και όχι την, όχι και τόσο έξυπνη, ΑΙ ομάδα σας. Μπορείτε να παίξετε και όλο το παιχνίδι co-op με τους φίλους σας, από την αρχή εώς το τέλος, κάνοντας τις ίδιες αποστολές και έχοντας το ίδιο progression. Αν κάποιος φίλος σας έχει μείνει πίσω δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί μπορείτε να τον βοηθήσετε με τις αποστολές του ανεξάρτητα το αν τις έχετε κάνει ή όχι.

Ένας τεράστιος κόσμος που υστερεί σε πολλά σημεία

Στο κομμάτι των γραφικών, η κλίμακα του κόσμου περιορίζει την ποσότητα των λεπτομερειών, αλλά υπάρχουν κάποια εντυπωσιακά τοπία ενώ οι φωτισμοί και οι καιρικές επιδράσεις είναι ιδιαίτερα καλές. Γενικά δεν εντυπωσιάζει σαν σύνολο στο μάτι, όπως για παράδειγμα το Horizon Zero Dawn και αυτό το κάνει να φαίνεται αρκετά φτωχό, με εξαίρεση κάποιες καλές στιγμές. Τέλος, ενώ ο αριθμός των bugs και των glitches δεν είναι τόσο μεγάλος όσο αυτός που είδαμε στη closed beta, υπάρχουν ακόμα περισσότερα από ό, τι θα έπρεπε να υπάρχουν μετά την κυκλοφορία.

Ο ήχος των όπλων είναι ένα θέμα που οι απόψεις διίστανται. Δεν είναι ούτε ο χειρότερος, αλλά σίγουρα ούτε και ο καλύτερος. Είναι ακριβώς όπως το υπόλοιπο παιχνίδι, μέτριος. Στα διάφορα καιρικά φαινόμενα παίρνει λίγο τα πάνω του, αλλά εκεί που τα “παρατάει” τελείως είναι κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Τα αυτοκίνητα και οι μηχανές είναι, όπως προαναφέραμε, λες και έχουν μία και μόνο ταχύτητα, ενώ ο ήχος δεν έχει και καμία τεράστια διαφορά απο όχημα σε όχημα με 1-2 εξαιρέσεις.

Ένα παιχνίδι μόνο για παρέα με τους φίλους!

Μετά από αρκετές ώρες στο κόσμο του Ghost Recon: Wildlands, η απορία είναι γιατί το παιχνίδι έπρεπε να διαδραματίζεται σε τόσο μεγάλο κόσμο. Σίγουρα ο τεράστιος αυτός κόσμος προσφέρει πληθώρα αποστολών, αλλά ποιο το νόημα αν είναι τόσο επαναλαμβανόμενες και βαρετές; Η μάχη και το stealth κομμάτι μπορεί να είναι αρκετά απολαυστικά, αλλά δε φτάνει ώστε το παιχνίδι να ξεφύγει από τη μετριότητα του. Ακόμα και ο κόσμος, που είναι και από τα μεγαλύτερα feature, αν και τεράστιος, ως επί το πλείστον είναι άδειος. Αν το Ghost Recon: Wildlands ήταν μικρότερο και πιο εστιασμένο, θα μπορούσε να ήταν φανταστικό. Αντ ‘αυτού, αισθάνεται βαρετό και αυτό είναι κάτι που μερικά patch δε θα μπορέσουν να διορθώσουν. Εμείς το προτείνουμε μόνο αν σκοπεύετε να το παίξετε με παρέα, που τότε πολλά από τα προβλήματα που έχει θα σας φανούν αδιάφορα, λόγω του χαβαλέ που θα κάνετε με τους φίλους σας.